Η 14χρονη σημαιοφόρος Μ. που φόρεσε μαζί με δύο άλλες φίλες της που απλώς δεν τις έπιασε ο φωτογραφικός φακός κονκάρδα με το καρπούζι για να δείξουν την αλληλεγγύη τους στον λαό της Παλαιστίνης μίλησε στην Εφημερίδα των Συντακτών για την πράξη τους και τη στήριξη που δέχτηκαν. Η Μ. πηγαίνει στη Γ’ γυμνασίου και ονειρεύεται να γίνει γιατρός.
«Δεν το έκανα για να προβληθώ ή να ασχοληθούν όλοι μαζί μου. Πρώτα πρώτα το έκανα μαζί με άλλες δύο συμμαθήτριες που απλώς δεν τις έπιασε ο φωτογραφικός φακός. Το έκανα γιατί το ένιωθα, γιατί διαβάζω και βλέπω καθημερινά τι συμβαίνει στη Γάζα… Έχω έναν μικρό αδελφό, μόλις δυόμισι χρόνων, και δεν μπορώ να τον φανταστώ να πεθαίνει από την πείνα ή να σκοτώνεται σε έναν βομβαρδισμό».
Η μαθήτρια εξήγησε ότι δεν βλέπει αντίφαση ανάμεσα στο «Όχι» των Ελλήνων του 1940 και στο «όχι» απέναντι στη βία και την αδικία όπου κι αν συμβαίνουν: «Περίμενα ότι κάποιοι θα αντιδρούσαν έτσι, ότι θα πουν “αυτή είναι μια εθνική γιορτή, αφορά την πατρίδα μας”, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί το ελληνικό “Όχι” […] δεν είναι μια γιορτή για όλους τους λαούς και για άλλες πατρίδες. […] Τι νόημα έχει να γιορτάζουμε το “δικό μας Όχι” και να μη λέμε Όχι σε κάθε τι άδικο και βάρβαρο που γίνεται σε όλο τον κόσμο;».
Η Μ. δεν κρύβει τη συγκίνησή της για τη στήριξη που δέχτηκε από τους δικούς της ανθρώπους:
«Οι γονείς μου, οι συγγενείς μου, οι καθηγητές μάς υποστήριξαν, δήλωσαν περήφανοι γι’ αυτό που κάναμε… Από τα αρνητικά σχόλια στο διαδίκτυο τα μόνα που με πείραξαν ήταν κάποια που έλεγαν χυδαία πράγματα για τις μητέρες μας. Αλλά δεν αξίζει να δίνουμε σημασία, είναι άνθρωποι που ξέρουν μόνο να μισούν».
