Γιώργος Παυλόπουλος
«Για να είναι κανείς ελεύθερος στον σημερινό κόσμο, πρέπει να τον φοβούνται», δήλωσε ο Μακρόν, δικαιολογώντας την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών και το τσεκούρι στις αντίστοιχες κοινωνικές. Μήπως πρέπει να κάνουμε το σύνθημά του μπούμερανγκ, φοβίζοντας και ανατρέποντας εκείνους που οδηγούν τους λαούς στα σφαγεία των πολέμων;
Υπάρχει κάτι, άραγε, το οποίο μπορεί να συνδέει τη «στροφή» του Τραμπ και την υπόσχεσή του να παρέχει εκ νέου όπλα στον Ζελένσκι, το σχέδιο του νέου προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την περίοδο 2028-2034 και την πρόταση της κυβέρνησης Μακρόν για τον γαλλικό προϋπολογισμό του 2026; Προφανώς και υπάρχει: Είναι η εποχή του πολέμου στην οποία έχουμε εισέλθει, η στροφή στην πολεμική οικονομία και η απόφαση της ΕΕ να προετοιμαστεί, σε όλα τα επίπεδα, για την εμπλοκή της σε μια ένοπλη σύρραξη – κάνοντας πράξη αυτό που έχουν εδώ και καιρό δηλώσει η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και άλλοι, ότι «έχει παρέλθει η εποχή που οι Ευρωπαίοι απολάμβαναν το μέρισμα της ειρήνης».
Η επιλογή την οποία έχει κάνει η ηγεσία του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού οικοδομήματος είναι πλέον ολοφάνερη και αναδύεται μέσα και από τις τρεις παραπάνω πλευρές. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, για του λόγου το αληθές, κατέστησε απολύτως σαφές από την πρώτη στιγμή ότι η πρόθεσή του να εξοπλίσει την Ουκρανία συνδέεται ευθέως με την προθυμία των Ευρωπαίων να πληρώσουν το αντίτιμο. Με απλά λόγια, δηλαδή, απαιτεί από αυτούς να αγοράσουν τα αμερικανικά όπλα που θα κατευθυνθούν στο «σφαγείο» της Ουκρανίας, προκειμένου να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί ο πόλεμος που διεξάγεται εκεί εδώ και τριάμισι χρόνια, με θύματα πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, νεκρούς και τραυματίες, καθώς και περίπου δέκα εκατ. πρόσφυγες.
Το «νήμα του θανάτου» που συνδέει τη στροφή Τραμπ για την Ουκρανία και τους νέους προϋπολογισμούς ΕΕ και Γαλλίας
Οι «27» της ΕΕ, από την πλευρά τους, απέδειξαν πως είναι έτοιμοι από καιρό για το κάλεσμα της ιστορίας και το «ραντεβού» τους με αυτή. Γι’ αυτό και το σχέδιο που παρουσίασε την Τετάρτη η πρόεδρος της Κομισιόν μπορεί να συναντά έντονες αντιδράσεις σε διάφορες πλευρές του – από το «τσεκούρι» στις δαπάνες για την ΚΑΠ και τα Ταμεία Συνοχής κατά περίπου 30% μέχρι την κατανομή των εισφορών από τα κράτη-μέλη – βρίσκει όμως τους πάντες σύμφωνους στη μεγάλη αύξηση των άμεσων στρατιωτικών δαπανών. Το κονδύλι των 131 δισ. ευρώ που έχει προβλεφθεί για τη διάρκεια της επταετίας είναι πενταπλάσιο σε σύγκριση με εκείνο της τρέχουσας (2021-2027), ενώ έρχεται ουσιαστικά να προστεθεί στα 800 δισ. που έχουν ήδη εξαγγελθεί και, κυρίως, στις εθνικές δαπάνες, που πρόκειται να φτάσουν σταδιακά στο 5% του ΑΕΠ, όπως έχει συμφωνηθεί ήδη στο ΝΑΤΟ.
Εδώ ακριβώς έρχεται να «κουμπώσει» και η πρόταση την οποία παρουσίασε αυτή την εβδομάδα ο Γάλλος πρωθυπουργός. Συγκεκριμένα, το σχέδιο του Μπαϊρού – ο οποίος γνωρίζει ότι παίζει το κεφάλι του και διακινδυνεύει μια πρόταση μομφής και την προκήρυξη νέων βουλευτικών εκλογών – προβλέπει περικοπή 44 δισ. ευρώ από τις κρατικές δαπάνες του επόμενου έτους, με παράλληλη κατάργηση τουλάχιστον 3.000 θέσεων εργασίας από το Δημόσιο, καθώς και δύο εκ των 11 εθνικών αργιών που ισχύουν στη χώρα, με το επιχείρημα ότι πλήττουν τα έσοδα και την ανταγωνιστικότητά της.
Δεν χωράει αμφιβολία, βεβαίως, ότι όλα αυτά έχουν τη σύμφωνη γνώμη του Μακρόν, ο οποίος είχε δηλώσει προκαταβολικά ότι «για να είναι κανείς ελεύθερος στον σημερινό κόσμο, πρέπει να τον φοβούνται». Για να αποδείξει μάλιστα ότι το εννοεί, φρόντισε να εξαγγείλει μεγάλη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών της Γαλλίας για την επόμενη διετία (όπως ήδη έχει κάνει η Γερμανία): 3,5 επιπλέον δισ. ευρώ για το 2026 και άλλα 3 για το 2027, έτσι ώστε τη συγκεκριμένη χρονιά (την άνοιξη της οποίας προβλέπεται να διεξαχθούν και οι προεδρικές εκλογές) το συγκεκριμένο κονδύλι να έχει διπλασιαστεί σε σύγκριση με το αντίστοιχο του 2017 και να έχει φτάσει στα 64 δισ. ευρώ ετησίως.
Αυτή είναι, λοιπόν, η μεγάλη εικόνα που διαμορφώνεται για τα επόμενα αρκετά χρόνια. Η ΕΕ του κεφαλαίου διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στις βίαιες συγκρούσεις και ανακατατάξεις και, για τον λόγο αυτό, ντύνεται συνειδητά στο χακί και προετοιμάζει τους λαούς – που έτσι κι αλλιώς θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι – για τις «αναγκαίες θυσίες», τόσο στην τσέπη τους όσο και σε ανθρώπινες ζωές. Μήπως έχει έρθει η ώρα να κάνουμε μπούμερανγκ τα λόγια του Μακρόν; Να τους κάνουμε να μας φοβούνται και να τους ανατρέψουμε για να νιώσουμε επιτέλους ελεύθεροι και ασφαλείς;
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 19-20 Ιουλίου
