Μιχάλης Παπαμακάριος
▸ Το ρήγμα παραμένει, αλλά για να βαθύνει απαιτούνται ανώτερου επιπέδου κινήσεις από κίνημα και Αριστερά
Η απεργία της 9ης Απρίλη μπορεί να μη αποτέλεσε γεγονός εφάμιλλο της 28ης Φλεβάρη, δεν υπήρχαν οι απαιτούμενοι όροι για κάτι τέτοιο με ευθύνη των κυρίαρχων ρευμάτων του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και κυρίως των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, έδειξε όμως ότι υπάρχει μαζικό δυναμικό που επιμένει στον δρόμο του αγώνα και κρατά ζεστή τη φλόγα των συλλαλητηρίων που πριν από ενάμιση μήνα συγκλόνισαν τη χώρα. Ο αγώνας για τα όσα ανέδειξε η 28η του Φλεβάρη συνεχίζεται και πρέπει να συνεχιστεί, τόσο με μεγάλους σταθμούς όσο και με πολυμορφία παρεμβάσεων που θα κρατούν ανοιχτό το μέτωπο. Ωστόσο πρέπει να είναι σαφές ότι το ρήγμα που έχει ανοίξει για να βαθύνει και να έχει αποτελέσματα χρειάζονται ανώτερου χαρακτήρα κινήσεις τόσο στο πεδίο του μαζικού κινήματος όσο και της μαχόμενης αριστεράς.
Σε αυτόν τον ενάμιση μήνα που πέρασε από εκείνη τη Παρασκευή κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι τόσο από τη πλευρά της κυβέρνησης όσο και από τη πλευρά των υπολοίπων δυνάμεων του πολιτικού συστήματος. Η ΝΔ ξεπερνώντας, όπως αναμένονταν, την κοινοβουλευτική αμφισβήτηση της αντιπολίτευσης βγήκε στην αντεπίθεση «με τα όπλα στο χέρι» του εξοπλιστικού προγράμματος των 25 δισ. για την πολεμική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού στα πλαίσια του ReArm Europe και του ΝΑΤΟ και δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει το πόσο πολύ υποστηρίζει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων με τους θερμούς εναγκαλισμούς Μητσοτάκη – Νετιανάχου. Κατανοώντας πως δεν υπάρχει κανείς που να την απειλεί πολιτικά προσπάθησε τις προηγούμενες ημέρες να περάσει στην αντεπίθεση και στο ζήτημα των Τεμπών, με τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν με τον αντιπρόεδρο του ΕΔΟΑΣΑΑΜ Παπαδημητρίου, που δεν τις βγήκε φυσικά και κατέληξε σε φιάσκο.
Και η αντιπολίτευση; Τι κάνει ενάμιση μήνα η αντιπολίτευση πέρα από καβγαδάκια στα τηλε-παράθυρα και εκατέρωθεν επιστολές εκλογικής ενότητας, όταν βέβαια δεν ψηφίζει τα εξοπλιστικά στο όνομα της πατρίδας και της ασφάλειας… Αλλά ούτε από τη κοινοβουλευτική αριστερά νιώθει να απειλείται ο Μητσοτάκης. Και πώς να νιώσει κάτι τέτοιο όταν το ΚΚΕ, το μεγαλύτερο και πιο μαζικά συγκροτημένο κόμμα στο κίνημα, αντιμετωπίζει τη νέα φάση με τη συνήθη νοοτροπία. Περισσότερο φαίνεται να το ενδιαφέρει να μείνουν τα πράγματα όπως είναι παρά να διακυβευτεί κάποια ρωγμή που θα θέσει και σε αυτό ερωτήματα που δεν μπορεί και δεν θέλει να απαντήσει. Η επιμονή με την οποία στέκεται ενάντια στην προσπάθεια για κρατικοποίηση των σιδηρόδρομων με την παράδοξη για αριστερή δύναμη θέση «τι δημόσιο – τι ιδιωτικό» και η αποφυγή του ζητήματος της κυβερνητικής σταθερότητας και του ρόλου που θα μπορούσε να παίξει ένα πολιτικά εξοπλισμένο εργατικό κίνημα σε αυτή τη φάση, ανεξαρτήτως ρητορικής, «μπαζώνει» από τα αριστερά το TINA. Από την άλλη δεν μπορούν να αναμετρηθούν με την επίθεση της κυβέρνησης και του συστήματος λογικές που στο όνομα της «πλατιάς ενότητας» περιορίζουν τις αναγκαίες αντικαπιταλιστικές αιχμές τόσο στα ζητήματα που έχει αναδείξει η περίοδος (δημόσια αγαθά και με ποιο κίνημα μπορούν να διεκδικηθούν και να κερδηθούν) όσο και γενικά. Πόσες φορές ακόμη πρέπει να το δούμε αυτό το έργο;
Είναι γεγονός ότι τόσο σε επίπεδο του τωρινού μαζικού κινήματος, όσο και στον λαϊκό κόσμο που κινητοποιήθηκε στις 26/1, τις 28/2 και στην πρόσφατη απεργία υπάρχουν μεγάλα κινηματικά, πολιτικά και ιδεολογικά ελλείμματα και αδυναμίες. Ωστόσο αυτό δεν είναι κάτι που αρκεί να διαπιστώνεται. Μια αριστερά που θέλει να τιμά το όνομά της αναγνωρίζει τις αδυναμίες για να τις υπερβεί και δουλεύει μέσα στον λαϊκό κόσμο και στην πρώτη γραμμή της πάλης για να αλλάξει η κατάσταση. Στην περίοδο που έχουμε μπει, αν δεν θέλουμε να τελειώσει με μια αντιδραστική αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος και με μια Πλεύση ενσωμάτωσης, χρειάζονται ανώτερης ποιότητας βήματα στο πεδίο του εργατικού κινήματος και της μαχόμενης αριστεράς. Απαιτείται συνολική θεωρητική και πολιτική παρέμβαση των δυνάμεων της σύγχρονης κομμουνιστικής αριστεράς, συνολική ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και του μετώπου της και ταξική-ανατρεπτική ενωτική παρέμβαση και δράση στο εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα.
Μια τέτοια συνολική και πολυεπίπεδη ανασυγκρότηση μπορεί να οδηγήσει στο αναγκαίο πολιτικό κίνημα της εργατικής τάξης και του λαού που θα προβάλλει και θα επιβάλλει στον ένα ή στον άλλο βαθμό τις ζωτικές διεκδικήσεις του λαού. Με άλλα λόγια μια «βουλή των κάτω» είναι αυτή που μπορεί να επιβάλει το λαϊκό δίκιο στη βουλή των πάνω και στην όποια κυβέρνηση σημερινή ή αυριανή. Η όποια αναμονή εκλογικών λύσεων, απ’ όπου και αν προέρχεται, το μόνο που κάνει είναι να βγάζει την κυβέρνηση από τη δύσκολη θέση που την έβαλαν οι συγκεντρώσεις της 28/2.
Πολύ περισσότερο τώρα που οι διεθνείς εξελίξεις, με τον εμπορικό πόλεμο του Τραμπ και την πολεμική στροφή της ΕΕ, των ΗΠΑ και όλων των άλλων μεγάλων καπιταλιστικών κρατών χτυπούν καμπανάκι. Ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία βρίσκεται μπροστά σε πολύ επικίνδυνες εξελίξεις, με βάση τις οποίες αναβαθμίζεται η ανάγκη διεθνούς συντονισμού σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.
Οι λαοί μπροστά σε επικίνδυνες καταστάσεις – απάντηση σε κάθε ReArm Europe είναι ένα Revolt Europe
Τη στιγμή που μέσα στην ίδια ημέρα χάνονται δισεκατομμύρια στα χρηματιστήρια του πλανήτη μόνο και μόνο από το άκουσμα της ημερομηνίας έναρξης των αμερικάνικων δασμών, αυτό που αναδεικνύεται δεν είναι μόνο τα σαθρά θεμέλια της οικονομίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού αλλά και το σε ποιον θα σταλεί ο λογαριασμός και ο αποδέκτης δεν είναι άλλος από τους λαούς όλου του κόσμου. Η αριστερά πρέπει να θυμηθεί ξανά ότι, όπως και άλλες φορές στην ιστορία, απάντηση σε κάθε ReArm Europe είναι ένα Revolt Europe.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 12-13 Απριλίου 2025
