Ο Τραμπ και η κυβέρνησή του δεν μπορούν ούτε θέλουν να κρύψουν ότι βασικός στόχος της κλιμάκωσης του εμπορικού και οικονομικού πολέμου είναι η Κίνα – ο έτσι κι αλλιώς μεγαλύτερος και πιο απειλητικός ανταγωνιστής για τον μέχρι σήμερα ηγεμονικό παγκοσμίως καπιταλισμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Η απόφαση να «παγώσει» για 90 μέρες η επιβολή των δασμών για τις περισσότερες χώρες, με την παράλληλη αύξησή τους σε βάρος των κινεζικών προϊόντων στο 125% (ή 145% σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή), σε ένα ποσοστό δηλαδή που πρακτικά οδηγεί σε σχεδόν πλήρη διακοπή των διμερών εμπορικών συναλλαγών, μαρτυρά του λόγου το αληθές.
Από την πλευρά του, το Πεκίνο δεν δείχνει διατεθειμένο να συνθηκολογήσει άνευ όρων με τις ΗΠΑ. Η θέση του και οι φιλοδοξίες του, με άλλα λόγια, δεν το κατατάσσουν στην κατηγορία εκείνων που, όπως ισχυρίστηκε ο Αμερικανός πρόεδρος, σπεύδουν να του «φιλούν τον κ…ο» προκειμένου να τον κατευνάσουν και να συνάψουν μια συμφωνία μαζί του, ώστε να γλιτώσουν. Ήδη, άλλωστε, έχει απαντήσει σχεδόν ισόποσα στους δασμούς του Τραμπ, ενώ έχει διαμηνύσει πως είναι έτοιμο να φτάσει τον πόλεμο «μέχρι τέλους», με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Πρέπει να σημειωθεί, πάντως, ότι η κατάσταση που διαμορφώνεται προκαλεί αναταράξεις και στην αστική τάξη και το κεφάλαιο των ΗΠΑ. Η εικόνα που επικρατεί τις τελευταίες μέρες στον χρηματιστηριακό «ναό» της Γουόλ Στριτ, όπου τρις. αλλάζουν χέρια καθημερινά είναι αποκαλυπτική. Θυμίζοντας, παράλληλα, ένα γιγαντιαίων διαστάσεων «μεγάλο σορτάρισμα», με άμεσα ωφελημένους όσους έχουν άμεση πρόσβαση στο επιτελείο του Λευκού Οίκου και την κατάλληλη πληροφόρηση στη σωστή στιγμή…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 12-13 Απριλίου 2025
