Χρίστος Κρανάκης
Σε μία κατάμεστη από αλληλέγγυους/ες δικαστική αίθουσα του Πλημμελειοδικείου Αθηνών, κατέπεσε η κρατική σκευωρία με βάση την οποία διώχθηκε το μέλος του ΚΣ της νΚΑ και απόφοιτος του τμήματος Φυσικής του ΕΚΠΑ, Π.Π., για υποτιθέμενη τέλεση αδικημάτων το 2019 σε φοιτητική διαδήλωση. Το κατηγορητήριο άρχισε να καταρρίπτεται από πολύ νωρίς, φτάνοντας μέχρι την εισαγγελική πρόταση που έκανε λόγο για «απαλλαγή», κατεύθυνση που αποδέχτηκε πλήρως η έδρα, εκδικάζοντας πλήρη αθώωση!
Η ομόφωνη αθώωση του κατηγορούμενου, δεν μπορεί παρά να μην εγείρει ερωτήματα αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο στήνονται κατηγορίες και πολιτικές διώξεις σε διαδηλωτές/τριες, συνδικαλιστές/τριες και εν γένει ενεργά μέλη των κοινωνικών κινημάτων. Όπως δήλωσε ο ίδιος κατά την απολογία του, «δικάζομαι ως μέλος της νΚΑ για την πολιτική και συνδικαλιστική μου δράση στο τότε φοιτητικό κίνημα». Όπως ανέδειξαν από κοινού με την υπεράσπιση, οι συνεχιζόμενες κινηματικές διεργασίες της περιόδου εκείνης, είναι ο πραγματικός λόγος που η πολιτική ηγεσία θέλησε να στοχοποιήσει ένα πολιτικό ρεύμα και μία συλλογικότητα που θαρρετά παλεύε -και συνεχίζει να παλεύει- μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια για να μην περάσουν νομοθετικά μέτρα και πολιτικές που πλήττουν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Όπως αναδείχθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία, ο τρόπος με τον οποίο συλλέγεται αμφιβόλου ποιότητας οπτικοακουστικό υλικό, γίνεται η διαδικασία «ταυτοποιήσεων» και γενικά στήνονται κατηγορητήρια, τα οποία επιδιώκουν να θέσουν σε καθεστώς νομικής ομηρίας τους/τις αγωνιστές/στριες, φανερώνει τις πολιτικές στοχεύσεις που κρύβονται πίσω από τέτοιες διώξεις. Ομοίως, οι επιχειρήσεις της αστυνομίας με σκοπό τη διάλυση του πλήθους στις διαδηλώσεις, εγείρουν και αυτές με τη σειρά τους σωρεία ερωτημάτων περί νομιμότητας και συνταγματικότητας.
Η δίωξη του μέλους της νΚΑ ήρθε από μία περίοδο σχετικά οξυμένων κινηματικών διαδικασιών, κατά την οποία διώχθηκαν σε διαφορετικές περιπτώσεις πολλά μέλη και φίλοι αγωνιστές της νΚΑ, του (τότε) ΝΑΡ και συνολικά των ριζοσπαστικών τμημάτων του κινήματος. Στις κατηγορίες αυτές, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων κατέπεσε στα δικαστήρια και οι κατηγορούμενοι/ες αθωώθηκαν, στάθηκε τόσο ο κατηγορούμενος όσο και οι δικηγόροι υπεράσπισης. Όπως περιέγραψαν, η επιχείρηση στοχοποίησης του συγκεκριμένου ρεύματος (όπως και άλλων φυσικά) δεν είναι τυχαία, αλλά πολιτικά συνειδητά. Αυτό διότι, φαίνεται πως στοχοποιούνται όσοι/ες πρωτοστατούν στις συλλογικές διαδικασίες των μαζικών φορέων (Φοιτητικοί Σύλλογοι, Σωματεία) και προασπίζονται στην πράξη τις αποφάσεις αυτών.
Σε μία συνθήκη που η βιομηχανία διώξεων συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την παράνομη κράτηση του Νίκου Ρωμανού για ένα… «αποτύπωμα», τον τεράστιο όγκο πειθαρχικών σε εκπαιδευτικούς και την πρόσφατη καταδίκη μέλους της ΚΝΕ για «επίθεση κατά αστυνομικού», το κίνημα για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, όχι μόνο δεν σταματά να αγωνίζεται κατά της συστημικής αδικίας αλλά ενισχύει τη δράση του.
Όπως επισημαίνει η νεολαία Κομουνιστική Απελευθέρωση σε ανακοίνωση της για την πολιτική δίωξη του μέλους της: «Δύο χρόνια μετά το κυβερνητικό – καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, τη στιγμή που λαός και νεολαία βγαίνουν κατά εκατομμύρια στους δρόμους και τις πλατείες της χώρας, φωνάζοντας μαζικά το σύνθημα «Για να αναπνεύσουμε – να τους ανατρέψουμε» και απαιτώντας πραγματική δικαιοσύνη και μια ζωή με αξιοπρέπεια, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έχοντας απονομιμοποιηθεί πλήρως στα μάτια όλου του κόσμου για τη συγκάλυψη στο έγκλημα, επιχειρεί να καταστείλει και να τρομοκρατήσει κάθε φωνή αμφισβήτησης, από τις ποινικές διώξεις – σκευωρίες μέχρι την ωμή καταστολή σαν αυτή που έλαβε χώρα την Παρασκευή 7/3! Όμως το γνωρίζουν καλά, γι΄ αυτό άλλωστε είναι και τόσο το μένος τους: ο κόσμος του αγώνα, που μάχεται ενάντια στην δολοφονική πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου και για την ανατροπή του σάπιου συστήματος που γεννά πολέμους φτώχια και εξαθλίωση, αλλά και πολύ περισσότερο οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι άνθρωποι που παλεύουν συνειδητά απέναντι στην σύγχρονη βαρβαρότητα για να οικοδομήσουν μια άλλη κοινωνία, δεν θα λυγίσουν, δεν θα σκύψουν το κεφάλι και δεν θα κλειστούν στα σπίτια τους εκβιαζόμενοι/ες/α από κρατικές σκευωρίες.»
