του Κώστα Μάρκου
Η απόπειρα οργανωμένου στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Τουρκία των G20, την Παρασκευή 15 Ιουλίου 2016, αποτελεί μια ακόμη εκδήλωση της γενικότερης κοινωνικής πολιτικής αντίδρασης και της εκτίναξης όλων των θανάσιμων ενδοαστικών ανταγωνισμών που έχει εκσφενδονίσει η δομική ιστορική κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού στην παγκόσμια σκηνή.
Πρόκειται για μια «προαναγγελθείσα», εδώ και καιρό, από αμερικανούς «αναλυτές» απόπειρα, που οργανώθηκε με έναν χουντικό τρόπο ξεπερασμένης εποχής, εν μέσω χρήσης των πιο σύγχρονων μέσων πολέμου και με πρόδηλη βιασύνη, λόγω του επίσης προαναγγελθέντος κρατικού πραξικοπήματος προγραφών των αντιπάλων του από τον Ερντογάν.
Η γρήγορη αποτυχία του πραξικοπήματος δεν μπορεί να υποβιβάσει τη σημασία της απόπειρας σε «οπερέτα», η οποία διαψεύδεται από τους εκατοντάδες νεκρούς και τους χιλιάδες τραυματίες, τις κινήσεις μεγάλων μονάδων και την ανάμειξη ανώτατων αξιωματικών της στρατιωτικής ιεραρχίας.
Δεν μπορεί, επίσης, να υποβιβάσει ελαφρά τη καρδία την ευθύνη των ΗΠΑ, εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι ο Ομπάμα άξιζε το Νόμπελ Ειρήνης. Πέρα από την πείρα και μόνον η μη διαψευσθείσα χρήση της αμερικανονατοϊκής βάσης στο Ιντσιρλίκ από τους πραξικοπηματίες θα αρκούσε το λιγότερο για βαρύτατες υποψίες ανάμειξής τους, ακόμη κι αν αφεθούν κατά μέρος οι πρώτες, ευμενείς προς τους πραξικοπηματίες, δηλώσεις εκπροσώπων του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ περί .. «εξελισσόμενης κατάστασης» και «εξέγερσης».
Η νεο-οθωμανική, περιφερειακά ιμπεριαλιστική, επεκτατική και πολεμοκάπηλη πολιτική του καθεστώτος Ερντογάν, αντικειμενικά, κινείται ανταγωνιστικά προς τη στρατηγική των ΗΠΑ για μια «Νέα Μέση Ανατολή». Που περιλαμβάνει διαμελισμούς κρατών και τη χρήση του άλυτου κουρδικού εθνικού ζητήματος, δηλαδή της Αχιλλείου Πτέρνας του τουρκικού κράτους, για τα συμφέροντά τους. Η αντίθεση αυτή οδηγεί την Τουρκία πιο κοντά στον «αναπτυσσόμενο» ιμπεριαλιστικό άξονα Ρωσίας-Κίνας-Ιράν, ενώ η ελληνική αστική τάξη και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υποτάσσονται στον «αναπτυγμένο», κυρίαρχο ιμπεριαλιστικό άξονα ΗΠΑ-ΕΕ-Ισραήλ, με ότι κινδύνους αυτό συνεπάγεται.
Ο αντιδραστικός χαρακτήρας της απόπειρας στρατιωτικού πραξικοπήματος και η αντίθεση της τουρκικής αστικής τάξης στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ δεν μετατρέπει τον Ερντογάν σε έναν «ισλαμιστή αντιιμπεριαλιστή Νάσερ». Αντίθετα, η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση μακράς έκτακτης ανάγκης, σε μια κατάσταση όπου η έκτακτη ανάγκη είχε παρέλθει, δείχνει ότι ο ίδιος και τα κεφάλαια που εκπροσωπεί, αξιοποιούν το πραξικόπημα ως «δώρο του Αλλάχ» για την προσχεδιασμένη μετάβαση από μια ανάπηρη κοινοβουλευτική δημοκρατία σε ένα προσωποπαγές, ισλαμιστικό, μισοδικτατορικό καθεστώς με κοινοβουλευτικό μανδύα.
Καθεστώς που θα στραφεί, μετά τους οπαδούς του Φετουλάχ Γκιουλέν, πρώτα από όλα ενάντια στον κουρδικό λαό, στην αγωνιζόμενη εργατική τάξη και τα δημοκρατικά λαϊκά στρώματα, στην Αριστερά, ακόμη και ενάντια στην κοσμική, κεμαλική αστική τάξη και διανόηση. Αυτή η ζοφερή προοπτική έχει τόση σχέση με κάποια «νίκη του λαού» όση ο Ερντογάν με τον Ιησού Χριστό.
Το γεγονός ότι με διαφορά μόλις λίγων ωρών, ο «σοσιαλιστής» Πρόεδρος, Φρανσουά Ολάντ, κήρυξε τη Γαλλία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δείχνει ότι το διπλό πραξικόπημα στην Τουρκία δεν έρχεται από το παρελθόν των καθυστερημένων, «άλυτων» εθνικών και δημοκρατικών ζητημάτων, αλλά ότι αυτά αποκτούν εκρηκτικό περιεχόμενο στο σύγχρονο καπιταλισμό των «νέων εργασιακών σχέσεων» εκμετάλλευσης. Δείχνει ότι ο εξωτερικός, ιμπεριαλιστικός, στρατιωτικός πόλεμος αποτελεί τη «συνέχιση με άλλα μέσα» του ακήρυχτου, εσωτερικού, δυνάμει εμφυλίου πολέμου και το αντίστροφο. Δείχνει ότι έχουμε μπει ανεπιστρεπτί σε μια ταραγμένη εποχή, όπου απαιτείται μια κομμουνιστική επαναθεμελίωση στη στρατηγική και τακτική του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς.
Το μαχόμενο, ταξικό, εργατικό λαϊκό κίνημα και η Αριστερά της Τουρκίας, μέσα από την ανάπτυξη των βαθύτατων αντιθέσεων στη χώρα τους και διεθνώς, αργά ή γρήγορα, θα μπορέσουν να οργανώσουν μια νικηφόρα αντεπίθεση. Άμεσα, όμως, χρειάζονται τη μεγαλύτερη δυνατή αλληλεγγύη και συμπαράσταση, στην προσπάθειά τους να συμπήξουν ένα πλατύ μέτωπο για τις δημοκρατικές ελευθερίες που θα διωχτούν σκληρά στο ερχόμενο διάστημα.
