Θοδωρής Μαγκλάρας
▸ Η παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς αποτελεί τομή στην υπάρχουσα κατάσταση
Κάθε χρόνο τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών έχουν μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον, καθώς αποτελούν σημαντικό δείκτη για τα πολιτικά ρεύματα που υπάρχουν στη νεολαία. Πολύ περισσότερο φέτος, το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών αποτυπώνει με γλαφυρό τρόπο τις σύνθετες συλλογικές διεργασίες μέσα στους Φοιτητικούς Συλλόγους σε μια χρόνια έντονης κινηματικής δράσης των φοιτητών/ριων ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, έντονων διεθνών γεωπολιτικών εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και σημαντικών ανακατατάξεων στην αριστερά.
Η ΠΚΣ παρά τη διατήρηση της πρωτιάς της για τρίτη συνεχόμενη χρονιά βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο βασικά προβλήματα. Αφενός, με τα πολιτικά όρια μιας στείρας αντιΔΑΠ γραμμής που κυριάρχησε στην προεκλογική της παρέμβαση, η οποία δεν αρκεί για να πείσει τον κόσμο των σχολών μετά από ήδη δύο χρόνια πρωτιάς της στις φοιτητικές εκλογές. Αφετέρου, με την προφανή αδυναμία της να αξιοποιήσει αυτήν την πρωτιά για να προετοιμάσει το έδαφος για μια αποφασιστική αντεπίθεση του φοιτητικού κινήματος ενάντια στη λαίλαπα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Αυτή η αδυναμία, φυσικά, δεν προέκυψε τυχαία, αλλά οφείλεται κατά βάση σε θέματα γραμμής της ΚΝΕ, που επανειλημμένα υποτιμά το ζήτημα των επιθετικών πολιτικών στόχων και της ουσιαστικής σύνδεσης του φοιτητικού με το εργατικό κίνημα μέσα από συγκεκριμένους κόμβους και πολιτικά αιτήματα.
Τα σχήματα των ΕΑΑΚ από την άλλη βρίσκονται ενώπιον μιας ιστορικής πολιτικής κρίσης. Η στείρα αντιΔΑΠ γραμμή, η προσπάθεια υποβάθμισης της πολιτικής διεκδικητικότητας του κινήματος περιορίζοντάς το μόνο σε άμεσους πολιτικούς στόχους με ορίζοντα και πήχη την αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών, η εργαλειακή χρήση των φοιτητικών συλλόγων και των συντονισμών τους, τα τεράστια ζητήματα φυσιογνωμίας και πολιτικού πολιτισμού θα αρκούσαν για να την περιγράψουν. Επάνω σε αυτά επικάθεται και η κατάρρευση του αφηγήματος της «ενότητας» που αποτελούσε κορμό της πολιτικής παρέμβασης του «ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ» πριν τη διάσπαση του εκλογικού κατεβάσματος.
Εκκινώντας από διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές αφετηρίες και δίνοντας διαφορετικές απαντήσεις, η υπάρχουσα αριστερά στα πανεπιστήμια αδυνατεί να απαντήσει στο βασικό πολιτικό ερώτημα της νέας περιόδου. Μπορεί στο δοσμένο αντικειμενικά αρνητικό συσχετισμό το φοιτητικό κίνημα όχι γενικά και αόριστα να αγωνίζεται, αλλά να αγωνίζεται και να νικά; Το ερώτημα αυτό δεν είναι εύκολο και δεν απαντάται με θριαμβολογίες.
Το πολύ σημαντικό ποσοστό του περίπου 5% που κατέγραψε η Attack στην παρθενική εμφάνισή της, με παρέμβαση σε πάνω από 90 συλλόγους πανελλαδικά, συντελεί μια τομή στην υπάρχουσα αριστερά και έρχεται να ανακατέψει την τράπουλα σε έναν ρευστό πολιτικό συσχετισμό εντός των φοιτητικών συλλόγων, πολύ περισσότερο της φοιτητικής αριστεράς.
Αποδεικνύεται, ότι στο κίνημα νεολαίας υπάρχουν σημαντικές κοινωνικές δυνάμεις που ακούνε και στηρίζουν την πρόταση της Attack και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς για το κίνημα και τους συλλόγους, παρά τους λίγους μόνο μήνες από τη συγκρότησή της, με πολύ σημαντικές δυνατότητες ανάπτυξης και διάχυσης σε ακόμα περισσότερες πόλεις και σχολές.
Μια πιο μακροσκοπική επισκόπηση της κατάστασης τεκμηριώνει καλύτερα την εκτίμηση αυτή. Η σημερινή νεολαία διαμορφώνει την πολιτική της συνείδηση μέσα σε μια περίοδο πολέμων, πανδημίας, κοινωνικής κρίσης και υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου, αλλά και αντιφατικών κινηματικών αναπαραστάσεων μεγαλειωδών αγώνων, που όμως μένουν για μια ακόμα φορά ανολοκλήρωτοι. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν στερείται την προοπτική του αγώνα γενικά, αλλά την προοπτική νίκης σε αυτόν που του δίνει καύσιμα και πολιτικούς στόχους. Αυτό ήταν το κεντρικό πολιτικό ερώτημα του κινήματος που πέρασε, των φοιτητικών εκλογών της 22ας του Μάη, και πολύ περισσότερο το κομβικό του επόμενου διαστήματος, στο οποίο με θετικό τρόπο απάντησε η Attackμε την ίδρυσή της πριν λίγους μήνες.
Η ρωγμή που άνοιξε η Attack στους φοιτητικούς συλλόγους και τη φοιτητική αριστερά είναι βαθιά, γιατί βαθιά είναι τα όρια που φιλοδοξεί να ξεπεράσει. Έχει πλέον ανοίξει ένας νέος δρόμος που φιλοδοξεί να φέρει πολιτική πρόταση, δημιουργικότητα και νεολαιίστικο πειραματισμό στον αγώνα για την παιδεία και την κοινωνία των αναγκών μας.
