Η Κούβα δεν είναι παραμύθι, είναι δίδαγμα
Αλέξανδρος Σκλάβος, φοιτητής Φυσικού Πανεπιστημίου Πατρών, μέλος ΚΣ της νΚΑ
Ο λαός της Κούβας διανύει ίσως την πιο δύσκολη περίοδο της μετεπαναστατικής ιστορίας του νησιού. Ο χρόνιος, εγκληματικός οικονομικός αποκλεισμός των ΗΠΑ κλιμακώνεται, επιδιώκοντας την ολική εξόντωση του κουβανικού λαού και καθοδηγείται από καθαρό πολιτικό μένος απέναντι σε ό,τι αντιπροσωπεύει το νησί της Επανάστασης. Η αποστολή μας έχει διπλό ρόλο: Αφενός, της έμπρακτης στήριξης (σε συνδυασμό με άλλες ενέργειες από αλληλέγγυους σε όλο το κόσμο) και, αφετέρου, της αποφασιστικής ενίσχυσης του πολιτικού μηνύματος της διεθνιστικής αλληλεγγύης των λαών, που η ίδια η Κούβα έχει διδάξει επανειλημμένα. Δεν είναι μόνοι τους!
Η συμμετοχή σε μια τέτοια αποστολή αποδεικνύει τη σημασία της έμπρακτης ανυπακοής στην πολιτική των εκμεταλλευτών μας, που νομίζουν ότι μπορούν να αποφασίζουν αν ένας λαός έχει δικαίωμα στην ζωή ή την αυτοδιάθεση όπως στην περίπτωση της Κούβας ή της Παλαιστίνης, αν η νεολαία μπορεί να επιλέγει το μέλλον της, αν θα ζούμε για να δουλεύουμε ή θα πεθάνουμε για τα συμφέροντά τους. Επιδιώκουμε, επίσης, στα 100 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου Φιντέλ Κάστρο Ρους, μια μελέτη των δρόμων που έδειξε η Κουβανική Επανάσταση στην προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.
Η Κούβα και η ιστορία της, τα διδάγματα των ιστορικών ηγετικών μορφών της, δεν είναι χρήσιμα ως ένα παραμύθι για να κοιμούνται ήσυχα οι αριστεροί επί γης. Οι κατακτήσεις της, οι πολιτικές προτεραιότητες που ανέδειξαν σε βασικούς κοινωνικούς τομείς και ο βαθμός πραγματικής, ενεργής συμμετοχής του λαού στην εξουσία πρέπει να μελετηθούν. Με στόχο την επανεξόρμηση της κομμουνιστικής πρωτοπορίας και της εργατικής τάξης προς τον ουρανό. Ο αντίπαλος είναι μεγάλος αλλά σε καμία περίπτωση ανίκητος. Αρκεί να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε μόνοι.
Η διεθνιστική αλληλεγγύη είναι πράξη αντίστασης
Λυδία Κουτρουλή, φοιτήτρια Βιολογικού Πανεπιστημίου Πατρών, μέλος νΚΑ
Η αποστολή στην Κούβα είναι μια μικρή αλλά ουσιαστική πράξη διεθνιστικής αλληλεγγύης. Είναι συνέχεια της λογικής που οδήγησε συντρόφους/ισσές μας να περπατήσουν ή/και να πλεύσουν προς τον ηρωικό λαό της Παλαιστίνης. Είναι ένα μήνυμα ότι οι λαοί δεν είναι μόνοι τους. Ότι, ακόμη κι όταν τους χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα, μπορούν να συναντιούνται μέσα από έναν κοινό αγώνα και ένα κοινό όραμα, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Σε μια εποχή που πόλεμος, φτώχεια και αποκλεισμοί παρουσιάζονται ως «κανονικότητα», η διεθνιστική αλληλεγγύη είναι πράξη αντίστασης. Η δύναμη των λαών πολλαπλασιάζεται όταν οι αγώνες τους συναντιούνται και η νίκη του ενός γίνεται υπόθεση όλων. Η ίδια η Κούβα αποτελεί φωτεινό παράδειγμα αυτού του διεθνισμού.
Αυτή η αποστολή είναι μια βαθιά συλλογική και προσωπική πολιτική εμπειρία. Μεγάλωσα, όπως οι περισσότεροι νέοι της γενιάς μου, σε έναν κόσμο όπου ο καπιταλισμός παρουσιάζεται ως ο μοναδικός δυνατός δρόμος. Η δυνατότητα να γνωρίσω από κοντά έναν λαό που, παρά τις δυσκολίες και τον ασφυκτικό αποκλεισμό, κρατά ανοιχτό τον δρόμο της σοσιαλιστικής προοπτικής, έχει για μένα ανεκτίμητη αξία. Θέλω να γνωρίσω την καθημερινότητα των ανθρώπων της Κούβας· να δω πώς η συλλογικότητα γίνεται δύναμη στις δυσκολίες, πώς η αλληλεγγύη μετατρέπεται σε καθημερινή πράξη, πώς ένας λαός επιμένει να υπερασπίζεται τις κατακτήσεις του απέναντι στις πιέσεις και τον συμβιβασμό. Πιστεύω πως τους λαούς δεν τους γνωρίζεις κυρίαρχα μέσα από όσα γράφονται γι’ αυτούς, αλλά όταν μοιράζεσαι την καθημερινότητά τους, δουλεύεις δίπλα τους και γίνεσαι, έστω και για λίγο, κομμάτι της ζωής τους.
Όταν ένας λαός αντιστέκεται, δεν υπερασπίζεται μόνο το δικό του μέλλον· κρατά ανοιχτή τη δυνατότητα ενός διαφορετικού κόσμου. Και αυτό είναι μια υπόθεση που αφορά όλους μας.
