Και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Η αναπόφευκτη διάσπαση της Νέας Αριστεράς τελικά δεν άργησε. Σήμερα Τρίτη, 7 από τους 11 βουλευτές του κόμματος αποχώρησαν από την κοινοβουλευτική ομάδα της, η οποία διαλύεται -σύμφωνα με τον κανονισμό της βουλής- αφού απομένει μόλις με τέσσερις βουλευτές: τους Ευκλείδη Τσακαλώτο, Θεόδωρο Δρίτσα, Σία Αναγνωστοπούλου και Πέτη Πέρκα.
Οι επτά βουλευτές μαζί με 143 άλλα στελέχη του κόμματος (πρώην βουλευτές, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και Νομαχιακών Επιτροπών) έστειλαν κείμενο στον γραμματέα Γαβριήλ Σακελλαρίδη, με το οποίο του γνωστοποιούν ότι αποχωρούν, σημειώνοντας ότι το εγχείρημα της Νέας Αριστεράς «ολοκλήρωσε τον κύκλο του» και προτάσσοντας την ανάγκη να «μην έχει τρίτη θητεία το σημερινό καθεστώς».
Όπως τονίζουν «δεν απαιτείται πλήρη ταύτιση για να υπάρξει κοινή πορεία» και κάνουν λόγο για «διαμόρφωση όρων μιας μεγάλης πολιτικής και κοινωνικής συσπείρωσης». Αφήνουν να εννοηθεί ότι τα. μέλη που αποχωρούν θα κινηθούν συντεταγμένα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κάποια δέσμευση για αυτό.
Το κείμενο της αποχώρησης από τη Νέα Αριστερά συνυπογράφουν μεταξύ άλλων οι βουλευτές Αλέξης Χαρίτσης, Εφη Αχτσιόγλου, Νάσος Ηλιόπουλος, Θεανώ Φωτίου, Μερόπη Τζούφη, Χουσεΐν Ζεϊμπέκ και Δημήτρης Τζανακόπουλος. Δείτε αναλυτικά ποιοι υπογράφουν την επιστολή παραίτησης.
Αξίζει να σημειωθεί ωστόσο ότι παρά το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε ζητήσει από όσους θέλουν να τον ακολουθήσουν να παραιτηθούν από το βουλευτικό αξίωμα, μόνο η Έφη Αχτσιόγλου φάνηκε διατεθειμένη να αποχωριστεί τον μισθό και τα βουλευτικά προνόμια.
Ο πρόεδρος του κόμματος Γαβριήλ Σακελλαρίδης τονίζει ότι η ΝΕΑΡ θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά την αναπόφευκτη διάσπαση και πως οι αποχωρήσεις «ήταν ειλημμένη απόφαση». Όπως συμπλήρωσε «από τη μία πλευρά, είναι στενάχωρο, γιατί πρόκειται για ανθρώπους με τους οποίους έχει συμπορευτεί χρόνια και, με πολλούς, έχει μεγαλώσει πολιτικά μαζί. Ωστόσο, στην πορεία των πραγμάτων τέτοιου τύπου κινήσεις μπορούν να λειτουργούν και απελευθερωτικά».
Για το κόμμα «ΕΛ.Α.Σ» ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης θεωρεί ότι παρά τις αναφορές στην Αριστερά «το δεξί φλας του Τσίπρα δεν θα αργήσει».
Έξοδο ατομικής σωτηρίας αναζητούν και στον ΣΥΡΙΖΑ
Το Σάββατο 6/6 θα γίνει η κρίσιμη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, που θα αποφασίσει αν υπάρχει μέλλον. Μέχρι τότε ωστόσο ίσως ήδη είναι αργά αφού όλα δείχνουν ότι δεν θα φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ ενωμένος στη συνεδρίαση. Τα περισσότερα εναπομείναντα στελέχη είναι ήδη με το ένα πόδι στην πόρτα, ενώ ήδη το πουλόβερ σε ολόκληρη τη χώρα ξηλώνεται. Ο μόνος λόγος που δεν έχουν προσχωρήσει ήδη οι περισσότεροι είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν θέλει να έχει κοινοβουλευτική ομάδα μινιόν στην τωρινή βουλή.
Ο Σωκράτης Φάμελλος επιμένει ακόμα ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι στις επόμενες εκλογές μέσα σε ένα ενωτικό σχήμα» και δεν βλέπει τον Τσίπρα αντιπαραθετικά. Ωστόσο την προοπτική κεντρικής πολιτικής συνεργασίας σε επίπεδο κομμάτων έχουν αποκλείσει τόσο ο Τσίπρας, όσο και ο Ανδρουλάκης. Πιθανότερο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να περάσει σε μια άτυπη αναστολή λειτουργίας. Αυτό βέβαια αποτελεί παραδοχή ότι ο πολιτικός του κύκλος έχει κλείσει. Η μάχη θα γίνει για τα περιουσιακά στοιχεία, το όνομα και την κρατική επιχορήγηση, που ο Σωκράτης Φάμελλος έχει κάνει σαφές ότι δεν σκοπεύει να παραχωρήσει σε Πολάκη, Δούρου και Παππά. Ήδη ανακοίνωσε τον αποκλεισμό Πολάκη από την ΚΕ με δικαιολογία ότι «αμφισβήτησε την αξιοπιστία του κόμματος». Άγνωστο και δυσοίωνο το αύριο για τους εργαζόμενους στα κομματικά ΜΜΕ και στον οργανισμό.
Ολόκληρο το κείμενο της αποχώρησης από τη Νέα Αριστερά:
«Αποχωρούμε από τη Νέα Αριστερά, γιατί πιστεύουμε ότι ο κύκλος που άνοιξε πριν από δύο χρόνια έχει φτάσει στα όριά του. Είναι μια δύσκολη αλλά αναγκαία απόφαση.
Δημιουργήσαμε τη Νέα Αριστερά για να κρατήσουμε ζωντανή μια άλλη δυνατότητα για την Αριστερά, την κοινωνία και τη χώρα. Για να αντιπαρατεθούμε στον εκφυλισμό, στην απαξίωση της πολιτικής, στη λογική του μέσου όρου. Δώσαμε αυτή τη μάχη με επιμονή και πολιτική εντιμότητα.
Η Νέα Αριστερά δεν ήταν ένα κόμμα σιωπής ή ίσων αποστάσεων. Ήταν η πολιτική δύναμη που, μέσα σε ένα όλο και πιο συντηρητικό και αυταρχικό πολιτικό περιβάλλον, είχε αιχμηρό και τεκμηριωμένο κοινοβουλευτικό λόγο και ζωντανή κινηματική δράση. Δεν κάναμε πίσω σε ζητήματα αρχών. Επεξεργαστήκαμε και υποστηρίξαμε ριζοσπαστικές θέσεις και προτάσεις για κάθε κρίσιμο ζήτημα που αφορά την κοινωνία και τη δημοκρατία στη χώρα μας.
Ξέρουμε, όμως, ότι δεν αρκεί μόνο να έχεις σωστές θέσεις ή να δίνεις τίμιες μάχες. Το κρίσιμο είναι αν αυτές αποκτούν κοινωνική γείωση, δυναμική και κοινωνικό αντίκτυπο. Αν μπορούν να οργανώσουν πλειοψηφικά ρεύματα και να συμβάλλουν, στο σήμερα, στην αντιμετώπιση των κρίσιμων προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κόσμος της εργασίας και η κοινωνική πλειοψηφία.
Ως Νέα Αριστερά θέσαμε στο δημόσιο πεδίο την ανάγκη του Λαϊκού Μετώπου, της συσπείρωσης απέναντι στη Δεξιά και την ακροδεξιά. Την ανάγκη της προγραμματικής σύγκρουσης με το καθεστώς Μητσοτάκη. Επιμείναμε σε πραγματικές συγκρούσεις.
Σήμερα, βλέπουμε καθαρά ότι η στρατηγική που επιλέγει η πλειοψηφία της ηγεσίας της Νέας Αριστεράς δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτή την ανάγκη. Σεβόμαστε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που βρεθήκαμε μαζί.
Διαφωνούμε, όμως, στο κρίσιμο στρατηγικό ζήτημα. Σήμερα, οι διαφορετικές μας εκτιμήσεις μας οδηγούν σε διαφορετικές διαδρομές. Δεν αρκεί η λογική της αυτόνομης ανασυγκρότησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε καιρούς βαθιάς κρίσης, τη στιγμή που μέσα στην κοινωνία δυναμώνει η απαίτηση για συσπείρωση δυνάμεων και για μια πραγματική πολιτική εναλλακτική απέναντι στη Δεξιά της διαφθοράς, του αυταρχισμού, της ταξικής μεροληψίας υπέρ των ισχυρών. Αν η Αριστερά δεν μπορεί να υπηρετήσει σήμερα αυτό το μέτωπο δεν μπορεί να υπηρετήσει και τον απαραίτητο αγώνα για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.
Το σημερινό καθεστώς δεν πρέπει να έχει τρίτη θητεία, με ή χωρίς τον Μητσοτάκη.
Ακούμε αυτή την απαίτηση. Δεν πιστεύουμε ότι απαιτείται πλήρης ταύτιση για να υπάρξει κοινή πορεία. Αυτό που έχει σημασία είναι η διαμόρφωση όρων μιας μεγάλης πολιτικής και κοινωνικής συσπείρωσης, με απώτερο στόχο να μετατραπούν οι αριστερές ιδέες σε εφαρμοσμένες ριζοσπαστικές πολιτικές.
Η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά σήμερα μπορεί και πρέπει να φανεί χρήσιμη στον αγώνα του λαού για δημοκρατία και δικαιοσύνη, στον αγώνα των λαϊκών τάξεων για ζωή και όχι επιβίωση, στον αγώνα για ειρήνη και ενάντια σε σύγχρονες μορφές βαρβαρότητας, όπως η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ.
Εκεί βρίσκεται σήμερα η πραγματική μάχη και για αυτόν τον σκοπό θα εργαστούμε».
