Σήμερα χάσαμε την Ντορέττα.
Τη συντρόφισσά μας και τη φίλη μας, τη Ντορέττα Ρίζου, που δεν ήξερε τι θα πει «παραδίνομαι» και για να μας το θυμίσει, το εφάρμοσε μέχρι την τελευταία στιγμή.
Την Ντορέττα που ήταν πάντα εκεί για να ακούσει «μικρούς και μεγάλους» και να πάρει τις αμφιβολίες και τις πίκρες με ένα «άσε με τώρα ρε παιδάκι μου» και ένα γέλιο.
Την κομμουνίστρια που ήξερε πιο καλά από τον καθένα και την καθεμιά μας γιατί ήταν κομμουνίστρια.
Την πρόεδρο του συλλόγου που ήταν πάντα πρώτη όπου χρειαζότανε: στην απεργία, στην κινητοποίηση, όταν χρειάζονταν κάτι οι φοιτητές, οι φοιτήτριες, οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες.
Την Ντορέτα της Πάργας που μιλούσε για τον Άλκη Αλκαίο, την Ντορέττα της Αγγλίας και της οργανωμένης πάλης, των Ιωαννίνων, του Πανεπιστημίου, της συγκέντρωσης, των Αναιρέσεων, του ΝΑΡ και της νΚΑ, την Ντορέττα του Μπάμπη και του Κωνσταντίνου και όλων των δικών της ανθρώπων που τους σκεφτόμαστε ακόμα παραπάνω σήμερα.
Την Ντορέττα που δεν της άρεσαν οι πανηγυρικοί δεκάρικοι και οι μεγάλες κουβέντες και σίγουρα, δεν θα ήθελε τέτοια τώρα, αυτή την ώρα.
Πώς όμως να αποχαιρετήσεις αλλιώς την Ντορέττα;
Ίσως με μια υπόσχεση, ότι το γέλιο της αντηχεί ακόμα παντού, όπου περπατήσαμε και όπου σταθήκαμε και ότι θα αντηχεί για πάντα.
Και με μια ακόμα υπόσχεση: ότι «δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα».
Καλό ταξίδι Ντορέττα μας.
Οι συντρόφισσες και σύντροφοι σου…
