Όταν ένας λαός ξεσηκώνεται και παίρνει τις τύχες στα χέρια του, τότε λέμε «σαν την Κούβα». Σε όσους λένε «δεν γίνεται» εμείς λέμε για την Κούβα, που τόσο κοντά στην κτηνώδη δύναμη των ΗΠΑ μπόρεσε να σηκώσει κεφάλι και να ανάβει το πούρο της χαμογελαστή ακόμα και μέσα στο στόμα του λύκου. Θα εμπνεόμαστε από την επίθεση στη Μονκάδα στις 26 Ιούλη και το ομώνυμο κίνημα του Φιντέλ, που ήξερε πως η επανάσταση δεν είναι λόγια για να αποκοιμούνται οι αγωνιστές. Θα ταξιδεύουμε με το Γκράνμα και στις πιο δύσκολες στιγμές θα απαντάμε με τα λόγια του Καμίλο Σιενφουέγος: «Εδώ δεν παραδίνεται κανείς, γαμώτο!». Δεν ξεχνάμε την είσοδο των «μπαρμπούδος» την Πρωτοχρονιά του ΄59 στην Αβάνα, όταν ο λαός σάρωσε τα καζίνο και τα μπουρδέλα των Γιάνκηδων, κατέλαβε τις φυτείες των τσιφλικάδων και μετέτρεψε μια αποικία σε επαναστατημένη χώρα.
Χρωστάμε στην Κούβα που έστελνε γιατρούς και βοήθεια σε κάθε μέρος του κόσμου, σε κάθε κίνημα, ακόμα κι όταν η ίδια δεν είχε. Οι ελπίδες μας ανέμιζαν με άλλο σφρίγος, όπως τα ατίθασα μαλλιά του Τσε Γκεβάρα, που άφησε τελευταίο γράμμα στα παιδιά του: «Να είστε πάντα σε θέση να νιώσετε βαθιά οποιαδήποτε αδικία συμβαίνει εναντίον οποιουδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο γνώρισμα σε έναν επαναστάτη».
Χρωστάμε σε αυτό το μικρό νησί της Καραϊβικής που από τη δεκαετία του ΄60 φέγγει το μήνυμα της επανάστασης σε όλο τον κόσμο. Χρωστάμε στην προσπάθειά της, που έδειξε πως η πορεία προς τον σοσιαλισμό μπορεί να απελευθερώνει δημιουργικά μια κοινωνία. Κι αν «η επανάσταση, τιμωρημένη απ’ όλες τις μεριές, είναι αυτό που κατάφερε να γίνει, όχι εκείνο που ήθελε να γίνει» (Εδουάρδο Γκαλεάνο), πάλι χρωστάμε στην Κούβα για όσα δεν κάναμε στη χώρα μας και διεθνώς.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 21-22 Μαρτίου 2026
