Αντώνης Δραγανίγος
Κυβέρνηση και σύστημα βάζουν μπροστά στις λαϊκές διεκδικήσεις τις στρατηγικές τους επιλογές∙ αυτές πρέπει να αμφισβητήσουμε
Το πολιτικό σκηνικό είναι σε φάση αναδιάρθρωσης. Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι σε ανεπίστρεπτη φθορά, η αντιπολίτευση δεν πείθει, ενώ σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, που δεν είναι μακριά απ την πραγματικότητα ένα 50% του λαού είναι έτοιμη να στηρίξουν «κάτι άλλο» από αυτό που στήριζαν μέχρι τώρα.
Ο Αλέξης Τσίπρας φροντίζει να θυμίζει διαρκώς πόσο υπεύθυνος για το σύστημα έχει γίνει. Έτσι οι προτάσεις του για παράδειγμα, για την ενέργεια δεν αναφέρουν τις λέξεις απελευθέρωση των αγορών, ιδιωτικοποιήσεις, χρηματιστήριο και φτάνουν μέχρι καμιά «ενεργειακή κοινότητα». Η βάρβαρη λιτότητα του Συμφώνου Σταθερότητας και η πολεμική οικονομία δεν αποτελούν επίδικα στις ομιλίες του, είναι δεδομένα. Έτσι μένει η «διαφάνεια» και ο μητσοτακισμός, χωρίς Μητσοτάκη.
Η Μαρία Καρυστιανού διαμορφώνει σταθερά έναν ακροδεξιό λόγο. Ανοίγει θέματα (όπως οι αμβλώσεις) που δυσκολεύεται να τα ανοίξει ακόμα και η ακροδεξιά, ακολουθεί τη ρητορική της («εισβολή λαθρομεταναστών»), «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».
Με αυτά και με αυτά οι «εφεδρείες» που βγαίνουν στην επιφάνεια είναι εξ αρχής υπονομευμένες.
Η εμπειρία του μεγαλειώδους αγώνα των αγροτών έδειξε πιο καθαρά από ποτέ ότι η κυβέρνηση και το σύστημα «βάζουν μπροστά» στους αγώνες και την λαϊκή πίεση τις στρατηγικές τους επιλογές, τα απροσπέλαστα όριά τους. Το σιδερόφραχτο κλουβί της δημοσιονομικής σταθερότητας, τις ξεσκισμένες σημαίες της πολεμικής οικονομίας και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, την «ελεύθερη αγορά». Αυτό θα συμβαίνει σε κάθε αγώνα από δω και πέρα, σε κάθε διεκδίκηση, σε κάθε αίτημα πραγματικής βελτίωσης της ζωής.
Και αυτό είναι ακριβώς που πρέπει να αμφισβητήσει ο οργανωμένος λαός, με την πρωτοπόρα δράση της επαναστατικής κομμουνιστικής αριστεράς.
Ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και του μετώπου της, σε σύνδεση με τα ριζοσπαστικά ρεύματα που γεννιούνται
Η αποτελεσματική πάλη για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις (πρέπει να) συγκρούεται με την κερδοφορία, την «ανταγωνιστικότητα» και το Σύμφωνο Σταθερότητας, η πάλη για δημόσια αγαθά με τις ντιρεκτίβες της ΕΕ για τις ιδιωτικοποιήσεις, η προστασία της μικρομεσαίας αγροτιάς με την ΚΑΠ και τους νόμους της αγοράς, η πάλη για την προστασία του πλανήτη με το κριτήριο του μέγιστου κέρδους των πολυεθνικών της «γκρι» ή «πράσινης» ανάπτυξης, η προστασία της ζωής και της ειρήνης με τα αστικά συμφέροντα, τους αντιδραστικούς άξονες όπως αυτός της Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, την ιδεολογία των κοινών «εθνικών συμφερόντων», το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Το πρόγραμμα αυτό δεν είναι δεδομένο για την αριστερά, κάθε άλλο. Στην σημερινή εποχή δεν απαντάνε οι ξέπνοες απόψεις που κινούνται μέσα στο πλαίσιο του συστήματος και ζητάνε «κοινωνική ευαισθησία» και «δημοκρατία», όπως αυτές που εκφράζουν κατά βάση ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Νέα Αριστερά. Δεν απαντάνε οι πολιτικές που βλέπουν την ρίζα του προβλήματος και την κατεύθυνση των απαντήσεων όχι στο καπιταλισμό, το κέρδος και την εκμετάλλευση, αλλά στην «ανυπαρξία» καπιταλισμού, στην τεχνοφεουδαρχία ζητώντας έναν πιο δίκαιο, κοινωνικό και «αμεσοδημοκρατικό καπιταλισμό», όπως του ΜέΡΑ25. Δεν απαντάνε τέλος απόψεις που μετατρέπουν την αριστερά σε έναν «ιδεολογικό όμιλο» προπαγάνδισης του «σοσιαλισμού», που θα έρθει σαν «ώριμο φρούτο» αποσπασματικών οικονομικών αγώνων και της διαρκούς κοινοβουλευτικής ενίσχυσης του ΚΚΕ.
Αντίθετα με τα παραπάνω σήμερα απαιτείται ανώτερη σύνδεση οικονομικού-πολιτικού αγώνα, μετατροπή των οικονομικών αγώνων σε πολιτικές διεκδικήσεις, ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού λαϊκού κινήματος, «κοινωνική συμμαχία» της εργατικής τάξης με τα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα μέσα στην δράση με εργατική ηγεμονία, ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και του μετώπου της, σε σύνδεση με τα ριζοσπαστικά ρεύματα που γεννιούνται μέσα στον λαό και βήματα στην αναγέννηση-επανίδρυση της κομμουνιστικής προοπτικής και οργάνωσης.
Αυτή είναι η πολιτική πρόταση της 6η Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Για να ζήσουμε και να αναπνεύσουμε χρειάζεται λαϊκός ξεσηκωμός, πολιτικός αγώνας για «ψωμί», δουλειά, ελευθερία, ειρήνη, διεθνή αλληλεγγύη των εργατών και των λαών, ενάντια στα κόλαση των συμφώνων σταθερότητας και της πολεμικής οικονομίας, των ανταγωνισμών και της πορείας για τον πόλεμο. Να ανατραπεί η πολιτική κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΕΕ και ΝΑΤΟ και να ηττηθεί η συναίνεση σε αυτήν. Χρειάζεται ισχυρή, ανεξάρτητη μετωπική αντικαπιταλιστική αριστερά και μια σύγχρονη σοσιαλιστική – κομμουνιστική προοπτική είναι αναγκαία και ρεαλιστική.
Η πολιτική πρόταση της 6ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς την ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της ανατρεπτικής αριστεράς, είναι αναγκαία γιατί βασίζεται στο στέρεο έδαφος των αντικαπιταλιστικών στόχων πάλης και ρεαλιστική γιατί βασίζεται σε κατακτημένες εμπειρίες (θετικές ή αρνητικές) και ένα πλατύ δυναμικό, που αναζητά μια ενωτική, αντικαπιταλιστική προοπτική.
Η αναζήτηση ενός «ενδιάμεσου χώρου», ανάμεσα σε σοσιαλδημοκρατικές απόψεις, όπως του ΜέΡΑ25 και την αντικαπιταλιστική αριστερά, είναι αυταπάτη και οδηγεί σε αδιέξοδα. Η ανατρεπτική αριστερά είτε θα παλέψει να οικοδομήσει ένα πολιτικό ρεύμα φέρνοντας στην «ημερήσια διάταξη» και κάνοντας πεδία της πάλης του κινήματος τα σκληρά ζητήματα της αντιπαράθεσης με την αστική πολιτική (ΕΕ, ΝΑΤΟ, αστικοί ανταγωνισμοί κλπ) είτε αντικειμενικά θα ηγεμονευτεί είτε από ΚΚΕ είτε από ΜέΡΑ25.
Οι πολιτικές συνθήκες παραμένουν ρευστές και αναζητούν διέξοδο. Η κρίση του πολιτικού συστήματος φαντάζει για τη ώρα να βαθαίνει. Οι οικονομικές και πολιτικές προοπτικές στο άμεσο μέλλον, μόνο μεγαλύτερα προβλήματα προοιωνίζουν.
Ο συσχετισμός έτσι κι αλλιώς αλλάζει. Ή θα αλλάξει προς τη βαθύτερη αμφισβήτηση και σύγκρουση με την αστική πολιτική, ή θα βρει άλλες διεξόδους και πολιτικές-πολιτιστικές εκφράσεις, που σε αυτή την φάση δεν φαίνεται να είναι μια κάποια σοσιαλδημοκρατική λύση, αλλά οι «μετα-πολιτικές» και «μεταδημοκρατικές» απόψεις που δίνουν αντιδραστική απάντηση ακριβώς στην κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος.
Είμαστε σε μια εποχή των άκρων, σε μια εποχή που η αντίδραση και η εξέγερση, η ελπίδα και η απογοήτευση, μπορούν να μεταπηδούν από τη μια στην άλλη. Σε μια εποχή που θέλουν να μας την παρουσιάζουν «μαύρη», αλλά είναι «μαύρη» και ταυτόχρονα «κόκκινη». Βαθιά μέσα στον λαό, ζει και υπάρχει και η αντίστροφη πολιτική κίνηση προς «τα αριστερά», ριζοσπαστικές αντικαπιταλιστικές τάσεις και επαναστατικές αναζητήσεις. Το βλέπουμε απ το μεγαλειώδες κίνημα υπεράσπισης της παλαιστινιακής αντίστασης, τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη, στους εργατικούς αγώνες, στα μπλόκα των αγροτών.
Το θέμα είναι πάντα στην αριστερά. Η πρόκληση για την επαναστατική κομμουνιστική αριστερά είναι μπροστά.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 14-15 Φεβρουαρίου 2026
