Σε όποιο σημείο της υδρογείου και αν κοιτάξει κανείς, τα εν ενεργεία και εν δυνάμει πολεμικά μέτωπα είναι παρόντα. Στη Μέση Ανατολή, η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται, ενώ η απειλή γενικότερης ανάφλεξης παραμένει ισχυρή. Στην Ουκρανία, το αιματοκύλισμα καλά κρατεί καθώς πλησιάζει η τέταρτη επέτειος της ρωσικής εισβολής, έχοντας προκαλέσει τον θάνατο ή τον τραυματισμό 1,5 εκατ. ανθρώπων – ενώ το «παζάρι» για την ειρήνη βαλτώνει στα αντικρουόμενα συμφέροντα.
Στη Βενεζουέλα, η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη,. Στην Ταϊβάν, κλιμακώνεται το μπρα-ντε-φερ με την Κίνα, ο πρόεδρος της οποίας διεμήνυσε ότι ο πλήρης έλεγχος του νησιού θα επιτευχθεί έτσι ή αλλιώς και κάνει ασκήσεις πλήρους αποκλεισμού του – και μάλιστα, λίγες μέρες αφότου η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε πολεμική βοήθεια-ρεκόρ και το Τόκιο δήλωσε πρόθυμο να εμπλακεί.
Το 2026 έχει όλες τις «προδιαγραφές» για να είναι μια (ακόμη) χρονιά πολέμων, καθώς οι ανταγωνισμοί οξύνονται και σπαράσσουν το οικοδόμημα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, ο οποίος κυριαρχεί πλέον σε Δύση και Ανατολή, Βορρά και Νότο. Η Αμερική, παρά τη σχετική υποχώρησή της, διατηρεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σχεδιάζοντας ένα «παγκόσμιο ΝΑΤΟ». Κίνα και Ρωσία οργανώνουν πυρετωδώς τον δικό τους πόλο. Η ΕΕ προσπαθεί να μπει «σφήνα» και επιχειρεί πολεμική στροφή, για να καλύψει το χαμένο έδαφος.
Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: Ή θα υποταχθούμε και θα γίνουμε τροφή στις κρεατομηχανές τους ή θα σηκώσουμε τις σημαίες του αντιπολεμικού, αντικαπιταλιστικού, ταξικού διεθνισμού, απέναντι στους πολέμους του κεφαλαίου.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 3-4 Ιανουαρίου 2026
