Δεν παραπλανούμαστε από το γνωστό «πινγκ – πονγκ» ευθυνών, ούτε συμβιβαζόμαστε με το ότι όλα αυτά είναι μοιραίο να συμβαίνουν «εξαιτίας της κλιματικής κρίσης». Οι ευθύνες της Δημοτικής Αρχής είναι τεράστιες. Οι απολογίες μετά την καταστροφή και τον θάνατο της συνανθρώπου μας είναι υποκριτικές. Συνένοχες είναι και η κυβέρνηση και η Περιφέρεια Αττικής, που υπηρετούν το ίδιο μοντέλο «ανάπτυξης», θυσιάζοντας την ασφάλεια, το περιβάλλον και τις ζωές μας στον βωμό της κερδοφορίας.
Αυτό τονίζει σε ανακοίνωσή της η Αριστερή Πρωτοβουλία Γλυφάδας μία μέρα μετά τα καταστροφικά πλημμυρικά φαινόμενα που έπληξαν τον δήμο.
Η ανακοίνωση της Αριστερής Πρωτοβουλίας Γλυφάδας
Θυσία στα κέρδη τους οι ζωές μας
Η Άνω Γλυφάδα ξημέρωσε μέσα σε λάσπη, συντρίμμια και εικόνες γενικευμένης καταστροφής
Ένα τοπίο πρωτοφανούς καταστροφής αντικρίσαμε σήμερα (σ.σ. χθες) οι κάτοικοι της Άνω Γλυφάδας, μία ημέρα μετά το πέρασμα της κακοκαιρίας, αφήνοντας πίσω της κατεστραμμένους δρόμους, εγκλωβισμένα οχήματα και μία ανθρώπινη απώλεια.
Ζήσαμε μια νύχτα τρόμου. Μια νύχτα όπου οι δρόμοι της πόλης μετατράπηκαν σε χειμάρρους, παρασύροντας στο πέρασμά τους τα πάντα. Πέτρες, ξύλα, χώματα και κάθε είδους φερτά υλικά έκαναν εξαιρετικά επικίνδυνη την κατάσταση για όποιον ήταν αναγκαστικά έξω εκείνη την ώρα.
Αυτοκίνητα καταστράφηκαν, εγκλωβίστηκαν ή παρασύρθηκαν από τα ορμητικά νερά. Σπίτια και επιχειρήσεις πλημμύρισαν, με ανυπολόγιστες ζημιές. Εργαζόμενοι και κάτοικοι εγκλωβίστηκαν, με άμεσο κίνδυνο για τη ζωή τους. Το τραγικότερο όμως είναι ότι μια 56χρονη γυναίκα έχασε τόσο άδικα τη ζωή της, όταν παρασύρθηκε από τον χείμαρρο που σχηματίστηκε.
Θλίψη, αλλά και οργή, μας κατακλύζουν. Γιατί για ακόμη μία φορά συνειδητοποιήσαμε πόσο αναλώσιμες θεωρούνται οι ζωές μας μέσα σε ένα σύστημα που ιεραρχεί το κέρδος πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες. Πόσο ανυπεράσπιστοι είμαστε απέναντι σε φαινόμενα που βαφτίζονται «ακραία», ενώ είναι απολύτως προβλέψιμα. Πόσο απροστάτευτες είναι οι ζωές μας σε μια πόλη που σχεδιάζεται και οικοδομείται όχι με βάση την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής, αλλά με μοναδικό γνώμονα την κερδοφορία εργολάβων, επενδυτών και real estate.
Η περιοχή έχει κυριολεκτικά πνιγεί από νεόκτιστες πολυκατοικίες με εξωφρενικά υψηλούς συντελεστές δόμησης. Τα ρέματα έχουν μπαζωθεί, γιατί θεωρήθηκαν «αναξιοποίητη γη», ενώ τα αντιπλημμυρικά έργα είναι είτε ανύπαρκτα είτε ανεπαρκή. Ολόκληρα οικόπεδα τσιμεντώνονται από άκρη σε άκρη, χωρίς ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο χώμα. Τα πεζοδρόμια καταπατώνται συστηματικά: ιδιώτες οικειοποιούνται δημόσιο χώρο, τον περιφράσσουν και τον μετατρέπουν σε ιδιοκτησία τους, με την πλήρη ανοχή –αν όχι συνενοχή– της δημοτικής αρχής, που λειτουργεί ως διαχειριστής συμφερόντων και όχι ως υπερασπιστής της κοινωνίας.
Ο Υμηττός δεν έχει απλώς αφεθεί στην τύχη του· έχει μετατραπεί σε αποθήκη μπάζων. Με τις εκτεταμένες παρεμβάσεις στο βουνό, τεράστιες ποσότητες χαλαρών υλικών αφέθηκαν εκτεθειμένες. Με την πρώτη έντονη βροχόπτωση συνέβη το προφανές: τα υλικά αυτά παρασύρθηκαν μέσα στον αστικό ιστό, με τα τραγικά αποτελέσματα που ζήσαμε.
Την ίδια στιγμή, το λεγόμενο «πράσινο» παραδίδεται σε εργολαβίες, γιατί η μόνιμη στελέχωση και η δημόσια φροντίδα θεωρούνται «κόστος», ενώ το δυστοπικό έργο του Ελληνικού αποτελεί το χειρότερο παράδειγμα μιας ανάπτυξης για λίγους, που επιβαρύνει τις ζωές των πολλών. Το αποτέλεσμα είναι μια πόλη αφιλόξενη για τους κατοίκους της: πνιγόμαστε τον χειμώνα και το καλοκαίρι θα καιγόμαστε από τις απέραντες επιφάνειες τσιμέντου που συσσωρεύουν και εκπέμπουν θερμότητα, μαζί με τα air condition της «ακριβής» γειτονιάς μας.
Δίπλα στην εμβληματική επένδυση και την υπερσύγχρονη πόλη του «μέλλοντος» και των πλουσίων στο Ελληνικό, ολόκληρες συνοικίες θάβονται κάτω από τόνους λάσπης και άνθρωποι κινδυνεύουν και χάνουν τη ζωή τους.
Δεν παραπλανούμαστε από το γνωστό «πινγκ – πονγκ» ευθυνών ούτε συμβιβαζόμαστε με το ότι όλα αυτά είναι μοιραίο να συμβαίνουν «εξαιτίας της κλιματικής κρίσης»
Οι ευθύνες της Δημοτικής Αρχής είναι τεράστιες.
Οι απολογίες μετά την καταστροφή και τον θάνατο της συνανθρώπου μας είναι υποκριτικές.
Συνένοχες είναι και η κυβέρνηση και η Περιφέρεια Αττικής, που υπηρετούν το ίδιο μοντέλο «ανάπτυξης», θυσιάζοντας την ασφάλεια, το περιβάλλον και τις ζωές μας στον βωμό της κερδοφορίας.
Οφείλουμε να εκφράσουμε την οργή μας στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο και να απαιτήσουμε:
- Συνολικό, επαρκή και άμεσα υλοποιήσιμο σχεδιασμό αντιπλημμυρικών έργων, με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες και όχι το κόστος.
- Μόνιμο και επαρκές προσωπικό καθαριότητας και φροντίδας του πρασίνου, αντί για εργολαβίες.
- Απόλυτη προστασία του Υμηττού: καμία χρήση στο βουνό. Ο Υμηττός να ξαναγίνει δάσος – ανάσα δροσιάς και φυσική ασπίδα απέναντι στις πλημμύρες.
- Μείωση του συντελεστή δόμησης
ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ
