«Δάχτυλα μελανιασμένα από το σήκωμα κιβωτίων σε αποθήκες, παλάμες ροζιασμένες από το τιμόνι στο μηχανάκι για ντελίβερι, αρθρώσεις σημαδεμένες από εγκαύματα της κουζίνας: αυτά δεν είναι χέρια που τους επιτρέπεται να έχουν εξουσία. Και όμως τους τελευταίους 12 μήνες τολμήσατε να φτάσετε σε κάτι μεγαλύτερο». Αυτά είναι λόγια από την επινίκια ομιλία του Ζοράν Μαμντάνι μετά την εκλογή του στη δημαρχία της Ν. Υόρκης απευθυνόμενος στο ακροατήριό του. Σίγουρα τα «ροζιασμένα χέρια» δεν πήραν την εξουσία στη Ν. Υόρκη, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να γίνει στις εκλογές, πόσο μάλλον στις δημοτικές, πόσο μάλλον στο πλαίσιο του Δημοκρατικού κόμματος. Εξάλλου οι «Δημοκρατικοί μπορούν να τολμήσουν να γίνουν “μεγάλοι”» είπε στην ομιλία του.
Βέβαια δεν είναι καθόλου ασήμαντο ότι εκλέχτηκε δήμαρχος στη μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ, ο οποίος δηλώνει «δημοκρατικός σοσιαλιστής» και μάλιστα ο Τραμπ τον έχει χαρακτηρίσει επανειλημμένα «κομμουνιστή». Οι εξαγγελίες του ήταν εστιασμένες στο κοινωνικό ζήτημα, πάντα βέβαια στο πλαίσιο της καπιταλιστικής «αγοράς», μάλιστα μίλησε ακόμα και για φορολογία των πλουσίων. Όλα αυτά δείχνουν ότι ακόμα και στις ΗΠΑ ο σοσιαλισμός ακόμα και ο κομμουνισμός δεν τρομάζουν, ότι οι αποθηκάριοι, οι ντελιβεράδες και οι εργαζόμενοι στην εστίαση δεν είναι «loosers» αλλά σημείο αναφοράς, υπενθύμιση ότι η εργατική τάξη όχι μόνο δεν πέθανε αλλά είναι και κοινωνική δύναμη. Το ζήτημα είναι ότι αυτή η κοινωνική δύναμη σπαταλιέται και ο «σοσιαλισμός» εμφανίζεται σαν εξημερωμένο και φρόνιμο κατοικίδιο στο εσωτερικό των Δημοκρατικών, φιλοπόλεμου εκφραστή της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης των ΗΠΑ. Όσοι πανηγυρίζουν για τέτοιες νίκες συνήθως είναι σιωπηλοί όταν έρχονται οι διαψεύσεις.
