Δημήτρης Δεσύλλας
▸Ξεχωριστή πολύπλευρη προσωπικότητα, κομμουνιστής με το βλέμμα στο μέλλον
Έκλεισε κιόλας ένας χρόνος από το Σάββατο 12 Οκτώβρη 2024, όταν έφυγε από κοντά μας ο αγαπημένος σύντροφος και αδελφικός φίλος Στάθης Παπαστεφανάτος, αφήνοντας ένα βαθύ τραύμα στον νου και την καρδιά μας. Ο σύντροφος Στάθης ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα της Κεφαλλονιάς, του Πολυτεχνείου και της αγωνιστικής μεταπολίτευσης. Με ευρύτητα οριζόντων και μεγάλη γκάμα ενδιαφερόντων (ιστορία, επιστήμη σε όφελος του εργαζόμενου ανθρώπου, τέχνη και πολιτισμός, μουσική και τραγούδι). Κομμουνιστής «παλιάς κοπής», όχι της νοσταλγίας «των παλιών καλών ημερών» αλλά απ’ τη σκοπιά του μέλλοντος, μιας διαρκούς καθολικής επανάστασης ώσπου «να ανθρωπέψει ο σημερινός αγριάνθρωπος – άνθρωπος»!
Ο Στάθης Παπαστεφανάτος συνδύαζε και συμπύκνωνε την κληρονομιά του κεφαλλονίτικου ριζοσπαστισμού, την αθυροστομία και το πηγαίο χιούμορ, τον ανατρεπτικό σαρκασμό και αυτοσαρκασμό με τη λατρεία της ζωής, του έρωτα και της επανάστασης. Θαυμαστής της ποίησης του Νίκου Καββαδία, του άρεσε ιδιαίτερα Ο Λύχνος του Αλαδδίνου και ο στίχος: «Όλο τον κόσμο γύρισες, μα τίποτα δεν είδες…»! Καλλικέλαδος τραγουδιστής, ειδικά στις κεφαλλονίτικες αριέττες και τις ζακυνθινές αρέκιες (καντάδες). Δεν θα ξεχάσω ποτέ, ότι στην τελευταία μας συνάντηση, στο σπίτι του, λίγες μέρες πριν φύγει, ενώ ανέπνεε με δυσκολία με τη βοήθεια συσκευής οξυγόνου, μου σιγοτραγούδησε με τη σβησμένη φωνή του την καντάδα από την Ξανθούλα του Διονύσιου Σολωμού: «Και αφού πανί, μαντίλι, εχάθη στο νερό, εδάκρυσαν οι φίλοι, εδάκρυσα κι εγώ. Δεν κλαίγω τη βαρκούλα, δεν κλαίγω τα πανιά, μον’ κλαίγω την Ξανθούλα, που πάει στην ξενιτιά».
Ο αξέχαστος σύντροφος Στάθης μισούσε βαθιά τον ρατσισμό και τον φασισμό, τον θρησκευτικό σκοταδισμό και τον ανορθολογισμό, τις ψευδοεπιστήμες και τις συνωμοσιολογίες, την υποκρισία και τον καθωσπρεπισμό, τη μικροπολιτική και τον συμβιβασμό. Αντιστάθηκε σθεναρά στην υποταγή της Αριστεράς στην αστική πολιτική, με ακραία εκδοχή τις άθλιες και ολέθριες συγκυβερνήσεις του ΚΚΕ με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ (Τζαννετάκη, Ζολώτα). Συμμετείχε ενεργά στη «ρήξη του 1989» και στη συγκρότηση του ΝΑΡ. Συνέβαλε ουσιαστικά στις κατοπινές πολιτικές και ιδεολογικές επεξεργασίες μας, για το σύγχρονο διατροφικό – αγροτικό ζήτημα απ’ τη σκοπιά της εργατικής τάξης, τον πλήρη χωρισμό εκκλησίας – κράτους, τους όρους και προϋποθέσεις για ανατρεπτική κοινή δράση της Αριστεράς κ.α. Μέχρι την τελευταία του πνοή, υποστήριζε με ασίγαστο πάθος, επιμονή και έμπρακτη συμβολή, την επείγουσα ανάγκη της εποχής μας: τη συγκρότηση σύγχρονου Κομμουνιστικού Προγράμματος και Κόμματος. Έχουμε ευθύνη που καθυστερήσαμε πολύ και δεν πρόλαβε να δει και να ζήσει την ίδρυση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, ένα αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση αυτή. Ταυτόχρονα ο Στάθης ήταν υπέρμαχος της ανατρεπτικής κοινής δράσης όλης της μαχόμενης Αριστεράς, με ισοτιμία και προοπτική (όχι μιας χρήσης – ευκαιριακή), χωρίς αποκλεισμούς, ηγεμονισμούς ή προνομιακές επιλογές.
Φίλε μου Στάθη: στους νέους αγώνες μας για την πλήρη απελευθέρωση του κοινωνικού ανθρώπου, μαζί με τη συντρόφισσα της ζωής σου Λένα και τα παιδιά σου, τους συντρόφους και τους φίλους σου στην «παρέα της Παρασκευής» και στην Κομμουνιστική Απελευθέρωση, θα κρατάμε πάντα ζωντανή τη σκέψη και τη δράση σου, το ανατρεπτικό χιούμορ σου και το κομμουνιστικό ήθος σου. Και όπως λέει ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης, «κάποιο τρένο τη νύχτα σφυρίζοντας ή ένα πλοίο μακρινό κι απροσδόκητο θα σε φέρει μαζί με τη νιότη μας και τα όνειρά μας».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 11-12 Οκτωβρίου 2025
