Ευτύχης Μπιτσάκης: Κομμουνιστής σε θεωρία και πράξη

του Άγγελου Χάγιου, αναδημοσίευσή από το Documento

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης υπήρξε ένας ξεχωριστός άνθρωπος, κομμουνιστής, επιστήμονας και φιλόσοφος, αδιάκοπα παρών σε όλες τις κρίσιμες φάσεις του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος από την Κατοχή έως σήμερα. Με επιλογές στράτευσης δύσκολες. Στην ΕΠΟΝ, στη φυλακή, στο κόμμα, στο κίνημα.

Η αντιδικτατορική γενιά τον γνώρισε με το βιβλίο του «Φυσική και Φιλοσοφία». Eργο που αποτέλεσε τομή στον προβληματισμό των μαχόμενων αριστερών και ειδικότερα στην κατανόηση του πολύπλοκου και αντιφατικού πλέγματος σχέσεων ανάμεσα σε επιστήμη, τεχνολογία, φιλοσοφία και κοινωνική πρακτική εν γένει, με την ταξική πάλη στο κέντρο της τελευταίας.

Ο Ευτύχης συναντιέται πολιτικά και αγωνίζεται, επίμονα και σταθερά, από κοινού με την «ανταρσία της ΚΝΕ» και όλους τους αγωνιστές που προχώρησαν σε ρήξη με τη γραμμή του κυβερνητισμού και της ενσωμάτωσης του ΚΚΕ το 1989. Συμμετέχει στη δημιουργία του νέου αριστερού ρεύματος και συμβάλλει στη θεωρητική, πολιτική και οργανωτική του ανάπτυξη.

Στα χρόνια της ήττας απορρίπτει το κλίμα της ιδεολογικής μετάλλαξης. Το «Ρήξη ή ενσωμάτωση» εκδίδεται την κρίσιμη περίοδο που σημαδεύτηκε διεθνώς από τον κλονισμό και τελικά την κατάρρευση των χωρών του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, και στην Ελλάδα από την εισχώρηση του ΚΚΕ μέσω του ενιαίου τότε Συνασπισμού στις αστικές κυβερνήσεις με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Αλλά και με τις νεότερες γενιές επικοινωνεί ο Μπιτσάκης με την οξυδερκή προσέγγισή του πώς «Ο κομμουνισμός είναι μια μη πραγματωμένη δυνατότητα εγγεγραμμένη στη δυναμική τού σημερινού βάρβαρου κόσμου». Κι αυτό σε συνδυασμό με τις πρωτοπόρες αναζητήσεις του στις φυσικές επιστήμες, τη σχετικότητα και την κβαντική μηχανική, τη γνωσιοθεωρία, τη φιλοσοφία, και σε σχέση πάντα με την ανάπτυξη της «υλιστικής κοσμοθεωρίας» του επαναστατικού εργατικού κινήματος.

Από τη σκοπιά αυτή εντάχτηκε στη νέα οργάνωση Κομμουνιστική Απελευθέρωση, συμβάλλοντας στη συγκρότηση μιας σύγχρονης επαναστατικής κομμουνιστικής Αριστεράς «στο ύψος των μεγάλων κινδύνων και των μεγάλων ελπίδων της εποχής μας».