Ο αποχαιρετισμός που εκφώνησε ο Παναγιώτης Μαυροειδής εκ μέρους της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης στην πολιτική κηδεία του Ευτύχη Μπιτσάκη
Αποχαιρετούμε σήμερα ένα σπουδαίο άνθρωπο, επιστήμονα, φιλόσοφο, αλλά και δραστήριο, οργανωμένο κομμουνιστή, και, που με τη στάση του και το τεράστιο έργο σημάδεψε το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα, από την κατοχή ως σήμερα, ιδιαίτερα στις στιγμές της αναγκαίας επαναστατικής αναζήτησης και κομμουνιστικής τομής.
Μείναμε λιγότεροι, γίναμε φτωχότεροι: η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, η μαρξιστική διανόηση, η οικογένεια του, η αριστερά, η οργάνωση του η Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
Ο Ευτύχης ήταν πάντα παρών. Αλλά όχι με οποιοδήποτε τρόπο.
Ήταν παρών με νεανικό πάθος και αυτοπεποίθηση για το δίκιο και την επαναστατική κομμουνιστική υπόθεση. Σε όλο του το έργο, επιστημονικό, φιλοσοφικό και στην πολιτική του πράξη, επιχειρούσε να τεκμηριώσει τόσο την ανάγκη όσο και τη δυνατότητα του σοσιαλισμού και κομμουνισμού. Του απελευθερωτικού κομμουνισμού, καθώς τόνιζε: «σοσιαλισμός δεν είναι απλά η ανατροπή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Πρέπει αυτός να συνιστά τη ριζική άρνηση όχι μόνο του καπιταλισμού, αλλά και όλων των αλλοτριωτικών σχέσεων της βιομηχανικής κοινωνίας (…) και μαζί αποκατάσταση της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση, της πραγματικής κοινοτικής ζωής»
Τον οδηγούσε, αλλά δεν τον γονάτιζε η επίγνωση ότι «χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα» και πράξη. Αντίθετα είχε την επιστημονική επάρκεια, το ζήλο και την αυτοπεποίθηση να ανταποκριθεί σε αυτή την ανάγκη. Συνέβαλε με το έργο του όχι μόνο στη μαχητική υπεράσπιση του μαρξισμού, αλλά και στη δημιουργική του ανάπτυξη και αναμέτρηση με πολλά πεδία των σύγχρονων επιστημών.
Παράλληλα ωστόσο, ο Ευτύχης επιδείκνυε και μια απαράμιλλη γενναιότητα και θάρρος, να αναμετριέται με τα προβλήματα τόσο στην ανάπτυξη της μαρξιστικής θεωρίας, της στρέβλωσής της και της μετατροπής σε απολογητική πολιτικών επιλογών και γραφειοκρατικών μηχανισμών και καθεστώτων όσο και στα ζητήματα της επαναστατικής τακτικής και στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος. Παρά τις κριτικές και συχνά πολεμικές που δέχτηκε, δεν μπήκε όμως ποτέ στην ανιστόρητη και αντιδιαλεκτική λογική της λαθολογίας ή των «προδοσιών». Αντίθετα, επιχειρούσε να ερευνήσει επιστημονικά, μαρξιστικά, αίτια και αντιφάσεις, συνδυασμό αντικειμενικών περιορισμών και πολιτικών υποκειμενικών ευθυνών. Το έργο του σε ότι αφορά τον εκφυλισμό των καθεστώτων του «κρατικού σοσιαλισμού» όπως ονόμαζε το λεγόμενο «υπαρκτό» σοσιαλισμό, χρειάζεται και σήμερα, σε εποχή νέας κομμουνιστικής αναζήτησης να μελετηθεί
Ο Ευτύχης ήταν ευγενικός άνθρωπος, αλλά και πολύ Κρητικός ταυτόχρονα. Με Η και με Ι. Άκουγε και σεβόταν και τον πιο μικρό σύντροφο ή απλό λαϊκό άνθρωπο, αλλά επέμενε με παρρησία στις απόψεις του χωρίς μισόλογα και ήταν ανελέητος στην κριτική του στα κακώς κείμενα των οργανώσεων της κομμουνιστικής αριστεράς. Τη θυελλώδη περίοδο 1989-90, με τη σύμπραξη του ΚΚΕ και του Συνασπισμού της Αριστεράς στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα και την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» να έχουν βυθίσει την Αριστερά σε υπαρξιακή κρίση, ο Ευτύχης Μπιτσάκης ακολούθησε τα στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και την ηγεσία της ΚΝΕ που διαχώρισαν τη θέση τους και ίδρυσαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ) με πρόταγμα την κομμουνιστική επαναθεμελίωση. Παρά τις όχι λίγες ενστάσεις του, παρέμεινε ενεργό μέλος του ΝΑΡ και της μετεξέλιξής του, της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, μέχρι τα στερνά του.
Μεγάλους ανθρώπους σαν τον Ευτύχη Μπιτσάκη, που αφήνουν πίσω σπορά και έργο, οφείλουμε να τους τιμούμε πρωτίστως με τη μελέτη του έργου του. Αξίζει λοιπόν μια ξεχωριστή αναφορά στο τελευταίο βιβλίο του, που έγραψε μόλις πέρυσι, στα 98 του, με τίτλο «Για μια εγκόσμια ηθική». Σε αυτό, όχι τυχαία προφανώς ο πλήρης ημερών και ζωής Ευτύχης, καταπιάνεται με το πιο δύσκολο, προαιώνιο και αναπάντητο ερώτημα για το νόημα της ζωής, αλλά και του θανάτου ως πηγής φόβου και αγωνίας. Αλλά ως ένας αιώνιος έφηβος θα μας πει τούτο:
«ο προοδευτικός άνθρωπος έχει συνείδηση της πρόσκαιρης ύπαρξής του, αλλά μέσα στη δημιουργική πράξη συμφιλιώνεται με την έννοια του πεπερασμένου (…).Μέσα από την πράξη ο άνθρωπος δίνει νόημα στην ύπαρξη. Γιατί το νόημα δεν είναι η ενατένιση του όντος, ούτε η μέθεξη στο θείο, ούτε η προσδοκία μελλοντικής ευτυχίας, αλλά η πληρότητα της κάθε στιγμής μέσα στην καθημερινή πράξη»
Ο αποχαιρετισμός που εκφώνησε ο @MavroeidisPtis εκ μέρους της @KA_press στην πολιτική κηδεία του Ευτύχη Μπιτσάκηhttps://t.co/XmY5EWoJu7 pic.twitter.com/FdZzZx9pEv
— Πριν (@PRINgr) August 27, 2025
Μεγάλη συγκίνηση στην πολιτική κηδεία του Ευτύχη Μπιτσάκη στην Κρήτη
