Γιώργος Κρεασίδης
Πολιτική συναίνεση σε ευρωενωσιακή τροχιά
Δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Τα Νέα το προηγούμενο Σάββατο τα πρακτικά που κρατήθηκαν στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών την επομένη του δημοψηφίσματος του 2015 και η αλήθεια είναι πως δεν γίνεται κανείς πιο σοφός διαβάζοντάς τα, σε σημείο να αναρωτιέται κανείς προς τι ο θόρυβος.
Υπάρχουν όμως κάποια αξιοσημείωτα στοιχεία. Καταρχάς η πολιτική συναίνεση γύρω από την ΕΕ και τη συνέχιση της μνημονιακής κοινωνικής καταβύθισης. Με μια πολιτική λαθροχειρία, ερμήνευσαν ότι το «όχι» στο μνημόνιο, την «πρόταση Γιούνκερ» που αφορούσε το ερώτημα του δημοψηφίσματος, δεν σήμαινε καμία λογική ρήξης με την ΕΕ. Ενώ για την ΕΕ η αποδοχή της πρότασης ήταν προϋπόθεση για την παραμονή στο ευρώ και ουσιαστικά στην ΕΕ. Αυτή ήταν θέση και του ΚΚΕ για τον χαρακτήρα του δημοψηφίσματος και για αυτό ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος επανειλημμένα ευχαρίστησε τον Δ. Κουτσούμπα. Ανέφερε ενδεικτικά ότι «η θέση του αυτή μας διευκολύνει σε ό,τι αφορά την κοινή θέση την οποία πρέπει να λάβουμε», δηλαδή ότι το «όχι» με κανέναν τρόπο δεν σηματοδοτεί ρήξη με την ΕΕ. Σημειώνουμε ότι ο Δ. Κουτσούμπας συμμετείχε χωρίς να έχει κάποια θεσμική υποχρέωση, αφού το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών είναι άτυπο όργανο. Έτσι αποτυπώθηκε ότι στη σύσκεψη το «όχι» του 62% είναι πολιτικά ορφανό και δεν εκπροσωπείται.
Το δεύτερο στοιχείο αφορά τη γραμμή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που πρότεινε σε ΕΕ και ΔΝΤ σαν βάση για μια νέα συμφωνία-μνημόνιο ακριβώς την «πρόταση Γιούνκερ» που είχε απορρίψει ο λαός την προηγούμενη μέρα. Σε αυτό ζήτησε και πήρε την στήριξη του μπλοκ του «ναι». Δεν στέκει λοιπόν το αφήγημα Τσίπρα γύρω από τα πρακτικά, ότι δεν υπήρξε προδοσία του λαϊκού «όχι» και «κωλοτούμπα», επειδή το ερώτημα του δημοψηφίσματος αφορούσε μια καλύτερη συμφωνία.
Συνέπεια αυτής της γραμμής ήταν η υπογραφή του τρίτου μνημονίου, που ήταν χειρότερο από την αρχική πρόταση Γιούνκερ, καθώς προέβλεπε μεταξύ άλλων το Υπερταμείο και τη δέσμευση της δημόσιας περιούσιας για 99 χρόνια, μεγαλύτερα πρωτογενή πλεονάσματα και πιο σκληρά μέτρα για μια σειρά τομείς με καταλυτικές συνέπειες, όπως για παράδειγμα τις συντάξεις, τα εργασιακά και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Εξάλλου η ΝΔ διατήρησε και «έχτισε» πάνω στο ασφαλιστικό Κατρούγκαλου και τον αντεργατικό νόμο Αχτσιόγλου.
Το ΚΚΕ είχε κρίσιμο ρόλο στη συναίνεση που διαμορφώθηκε, παρά την πολιτική διαφοροποίηση από το τελικό ανακοινωθέν. Αρκέστηκε στη γενική διαφωνία με το πλαίσιο και στην εκτίμηση ότι τόσο το νέο μνημόνιο όσο και τη ρήξη με το ευρώ θα την πλήρωνε ο λαός. Στα πρακτικά δεν μπαίνει σε κανένα σημείο από το ΚΚΕ θέμα λαϊκής κινητοποίησης για να μην εφαρμοστεί ότι θα αποφάσιζε η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. Αυτό δεν έμεινε μόνο στη σύσκεψη, αλλά έγινε και γραμμή για την κοινωνία, όταν δήλωνε ο Δ. Κουτσούμπας, «Είμαστε, επίσης, κάθετα αντίθετοι, και δεν είναι αντίφαση αυτό, με το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ αυτή τη στιγμή και να επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα» (Σύρος. 26.7.2015), θέσεις που 20 μέρες πριν ψηφιστεί το μνημόνιο λειτουργούσαν παραλυτικά και διευκόλυναν αντικειμενικά την κυβέρνηση Τσίπρα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 28-29 Ιουνίου
