Ματίνα Παπαχριστούδη
Ορισμένες παρατηρήσεις είναι αναγκαίες για να κατανοήσουμε το αιφνιδιαστικό «λουκέτο» που έβαλε η εταιρεία Wide Media, των εφοπλιστών Δ.Μπάκου – Γ.Καϋμενάκη και του Αλ. Εξάρχου, στο ενημερωτικό τηλεοπτικό πρόγραμμα του Attica TV. Το εφοπλιστικό δίδυμο, που μπήκε σχεδόν αθόρυβα στο ολιγαρχικό κλαμπ της χώρας, γιγαντώθηκε επί κυβέρνησης Μητσοτάκη (με την οποία διατηρεί άριστες σχέσεις) σε όλους τους κρίσιμους τομείς της οικονομίας. Συγκεκριμένα, κατέχει ήδη τις τράπεζες Attica και Παγκρήτια, την ενεργειακή Volton, τον κατασκευαστικό όμιλο Άκτωρ, την ΠΑΕ του Αστέρα Τρίπολης, την Intrakat, ενώ πρόσφατα μπήκε και στο χώρο του real estate με την εξαγορά μεριδίου της Prodea. Οι περισσότερες εταιρείες ενισχύονται ποικιλοτρόπως με δημόσια κονδύλια, ενώ νέος στόχος είναι η κατασκευή «προσιτής κατοικίας» (εξαγγελία κυβέρνησης) με την εγγύηση του κράτους.
Το 2022, εξαγόρασαν το Action 24 μαζί με τα χρέη του από τον Δ. Παναγιωτάκη, έναντι ενάμισι εκατ. ευρώ, με τη μεταβίβαση να εγκρίνεται επισήμως από το ΕΣΡ το 2024. Η νέα ιδιοκτησία προσάρμοσε το πρόγραμμα και το μετέτρεψε σε «ναυαρχίδα» της κυβερνητικής γραμμής, με τις κατάλληλες εκπομπές. Παράλληλα, απέκτησε τον ραδιοσταθμό Flash 96 και, ένα χρόνο μετά, εγκαταστάθηκε και στη συχνότητα του Attica TV με συμφωνία ενοικίασης με το δήμο Ασπροπύργου για επτάωρη ενημερωτική ζώνη. Το κανάλι αυτό δε μετατράπηκε συνειδητά σε θεσμική «φωνή» της αντιπολίτευσης καθώς, με συγκεκριμένες προσλήψεις ολίγων δημοσιογραφικών στελεχών, εγκεκριμένων είτε από το Μαξίμου είτε από Χαριλάου Τρικούπη είτε από Κουμουνδούρου, ο πολιτικός στόχος ήταν φανερός: Η ιδιοκτησία πόνταρε στη δημιουργία ενός νέου «κεντροαριστερού πόλου», ικανού δυνητικά να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας – κάτι που βόλευε και το Μέγαρο Μαξίμου για να έχει «αντίπαλο» που θα ενσωματώνει τη λαϊκή αντίδραση. Όταν όμως διαφάνηκε ότι το σχέδιο αυτό ναυαγεί ή, έστω, είναι πολύ μακρινό, οι ιδιοκτήτες κατέβασαν τα ρολά.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι δημοσιογράφοι στο Attica TV, απαλλαγμένοι από τα δεσμά του Μαξίμου που στραγγαλίζουν κάθε αντικειμενική φωνή, είχαν τη δυνατότητα να κάνουν ρεπορτάζ και έρευνα. Κυρίως στο πολιτικό-κοινωνικό πεδίο – αν και όχι, φυσικά, στα θέματα που άγγιζαν την ιδιοκτησία. Ακόμη κι έτσι, το Attica TV φάνταζε ως όαση στο απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον της μιντιακής ενημέρωσης, γι’ αυτό και η τηλεθέαση του είχε αυξηθεί.
Ειδήσεις πίσω από τις κάμερες
Οι 70 και πλέον εργαζόμενοι στο Attica TV είναι ο πλέον αδύναμος, πρακτικά ανύπαρκτος κρίκος. Με διαλυμένο το εργασιακό περιβάλλον, αποδέχθηκαν χωρίς καμία συλλογική αντίδραση – ούτε θεσμική ούτε συνδικαλιστική – την εκβιαστική τακτική της ιδιοκτησίας. Καθώς οι μαζικές απολύσεις είναι παράνομες, τους πέταξαν το «ξεροκόμματο» των δύο ή τεσσάρων επιπλέον μισθών για να συμφωνήσουν σε εθελούσια έξοδο. Κάποιοι λίγοι θα παραμείνουν στα υπόλοιπα ΜΜΕ του ομίλου.
Η ευκολία μιας τέτοιας βάρβαρης εργασιακά τακτικής, το «λουκέτο» χωρίς η εργοδοσία να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, είναι το σύμπτωμα και όχι το αποτέλεσμα της σημερινής τραγικής κατάστασης στο χώρο των μίντια. Οι συνδικαλιστικές ενώσεις στην καλύτερη περίπτωση βγάζουν μια άνευρη ανακοίνωση ανέξοδης καταγγελίας, στη χειρότερη ανήκουν στους «διαπραγματευτές» που επιδιώκουν να προωθήσουν τους δικούς τους «πελάτες-ψηφοφόρους».
Το λουκέτο στο Attica TV δεν είναι ένα «πλήγμα» στην ελευθεροτυπία – αυτή έχει έτσι κι αλλιώς «πεθάνει» από τη στιγμή που οι δημοσιογράφοι (και οι εργαζόμενοι συνολικά) δεν λειτουργούν ως αυτόνομος, ανεξάρτητος από την κάθε εργοδοσία και Μέσο πόλος, προτάσσοντας τα δικά τους ργασιακά συμφέροντα. Όπως η συντακτική ελευθερία και η ανεξαρτησία στην παραγωγή, με συλλογικές συμβάσεις που θα εξασφαλίζουν αξιοπρεπείς μισθούς και όρους εργασιακής ασφάλειας.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 31 Μαϊου-1 Ιουνίου
