Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Διχάζει η προαποφασισμένη σταδιακή «ενιαιοποίηση» των χώρων
Πρόκειται για μια εξέλιξη που δρομολογείται, παρά το γεγονός ότι τα στελέχη που έφυγαν τον Δεκέμβριο του 2023 συνεχίζουν να αποκαλούνται από ένα μέρος του ΣΥΡΙΖΑ «αποστάτες». Επίσης παρά το γεγονός ότι η Νέα Αριστερά έχει συνεδριακές αποφάσεις υπέρ της αυτόνομης πορείας της. Η «συγκόλληση» των δύο χώρων φαίνεται να έχει προαποφασιστεί στα πολιτικά τους κέντρα. Σε κοινοβουλευτικό επίπεδο μάλιστα, έχει γίνει το πρώτο βήμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ με την Νέα Αριστερά κατέθεσαν κοινή δήλωση στην προανακριτική επιτροπή για τον Χρήστο Τριαντόπουλο, την οποία συνυπέγραψε και η ανεξάρτητη (αλλά προερχόμενη από την Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ) Αθηνά Λινού.
Οι ηγεσίες των δύο χώρων θεωρούν την σύγκλιση τους ως πολιτική προϋπόθεση υπαρξιακού χαρακτήρα. Αποτιμάται ως ο μόνος τρόπος να έχουν αμφότερα τα κόμματα στις επόμενες εκλογές πολιτικό αποτύπωμα. Δηλαδή ποσοστά και επιρροή που να τις διατηρούν στο πολιτικό χάρτη. Πράγμα που κάθε άλλο παρά εγγυώνται τα σημερινά ποσοστά τους. Θυμίζουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις σε επίπεδα της τάξης του 6 με 7%, ενώ η Νέα Αριστερά δεν έχει καταφέρει είτε στις δημοσκοπήσεις, είτε στις τελευταίες ευρω-εκλογές να συγκεντρώσει ποσοστό που να της δίνει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Η διαδικασία αυτή δεν θα είναι εύκολη στα εσωκομματικά πεδία. Στον ΣΥΡΙΖΑ ήδη έχει καταγραφεί η διαφωνία του Παύλου Πολάκη που συνεπικουρείται από τον Νίκο Παππά. Ο βουλευτής Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε την Νέα Αριστερά «μηχανισμό» που επιθυμεί να επανέλθει στο κόμμα από το οποίο προήλθε. Αξίωσε μάλιστα τα εν λόγω στελέχη να ζητήσουν συγνώμη για την συμπεριφορά τους, ενώ έκανε προσωπικές επιθέσεις σε βουλευτές της Νέας Αριστεράς όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μέσω του διαδικτύου. Η Νέα Αριστερά αντέδρασε με δήλωσή της. Τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «η τοξικότητα και η τζάμπα μαγκιά του κ. Πολάκη δεν αποτελούν πρόβλημα της Νέας Αριστεράς. Είναι πρόβλημα του κόμματός του. Το ζητούμενο είναι να μη δηλητηριαστεί ξανά ολόκληρος ο αριστερός και προοδευτικός χώρος».
Σε πορεία σταδιακής σύγκλισης, όχι όμως δίχως αναταράξεις στο εσωτερικό τους, βρίσκονται ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά.
Στην Νέα Αριστερά υπάρχουν έντονες αντιστάσεις σε μία τέτοια προοπτική. Αν και έρχονται σε μια σχετική αντίφαση με την προγραμματική θέση του κόμματος για «συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων» στην οποίες συγκαταλέγουν και τον ΣΥΡΙΖΑ (αν όχι βασικά τον ΣΥΡΙΖΑ). Αυτό το Σαββατοκύριακο που συνεδριάζει η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος αναμένεται να κατατεθούν απόψεις που θα μιλούν μεν για ευρύτερο συντονισμό προβάλλοντας όμως παράλληλα ένα πρόγραμμα πολιτικής ανάπτυξης του χώρου. Οι πιο τολμηρές μάλιστα από αυτές πιθανότατα να αναφερθούν στην ανάγκη να μπουν σε δεύτερη μοίρα «οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ». Από την άλλη όμως το «πρωτοκλασάτο» στελεχιακό δυναμικό, αποτελούμενο κατά βάση από μέλη των κυβερνήσεων της περιόδου 2015 – 2019 φαίνεται αποφασισμένο να προχωρήσει σε μία πολιτική πορεία που θα έχει ως στόχο την παραμονή της Νέας Αριστεράς εντός του πολιτικού «παιχνιδιού» και ως φορέα που θα συμβάλλει σε λύσεις διακυβέρνησης. Ενδεικτική αυτής της αποφασιστικότητας φέρεται να είναι η δήλωση της Έφης Αχτσιόγλου στο διαδίκτυο σύμφωνα με την οποία «θα πρέπει να προχωρήσουμε με αυτούς που θέλουν, μπορούν και συμφωνούν». Τόνισε παράλληλα πως «η συσπείρωση δυνάμεων είναι αναγκαία προϋπόθεση. Αναγκαία, αλλά όχι από μόνη της ικανή. Απαιτεί περιεχόμενο, προγραμματικές συγκλίσεις και συμφωνίες».
Στις προγραμματικές αυτές συγκλίσεις προφανώς περιλαμβάνεται και η λείανση κάποιων διαφορών που καταγράφονται μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς. Όπως για παράδειγμα το ζήτημα των εξοπλιστικών δαπανών τις οποίες η Νέα Αριστερά καταψήφισε στον τελευταίο προϋπολογισμό καταγγέλλοντας τον ΣΥΡΙΖΑ που τήρησε την ακριβώς αντίθετη στάση
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 12-13 Απριλίου
