Ντίνα Ρέππα
▸Συνεχή εμπόδια από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό σε ΔΟΕ/ΟΛΜΕ
Την ώρα που η κυβέρνηση επιτίθεται με σφοδρότητα στα κοινωνικά αγαθά, επιδιώκοντας την ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της παιδείας, της υγείας, ενέργειας, νερού, μεταφορών, στην εκπαίδευση ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση που συμπυκνώνει όλη την παραπάνω απόπειρα, συνεχίζεται αμείωτος.
Ενεργό ηφαίστειο είναι η εκπαίδευση, με την αντίσταση στην αξιολόγηση να αποτελεί το ισχυρό πολιτικό αποτύπωμα του κινήματος. Παρ’ όλη την ανοιχτή συντονισμένη προσπάθεια υπονόμευσης του αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση από τις ηγεσίες των ομοσπονδιών ΔΟΕ/ΟΛΜΕ, την άρνησή τους για απεργιακή σύγκρουση με την αντιεκπαιδευτική πολιτική όλη τη χρονιά και σχέδιο γενίκευσης που προτείνουν οι Παρεμβάσεις, η μάχη αυτή παραμένει ο πυρήνας της αντίστασης. Τα πειθαρχικά που συνεχίζουν να δέχονται οι απεργοί εκπαιδευτικοί ξεπερνώντας τα 1.500, οι μαζικές κινητοποιήσεις στις διευθύνσεις εκπαίδευσης πανελλαδικά και το πανελλαδικό εκπαιδευτικό συλλαλητήριο του Σαββάτου 29/3 αποδεικνύουν ότι ο κόσμος του αγώνα είναι παρών κι αντιστέκεται.
Μάταια, ο εργοδοτικός συνδικαλισμός σε ΔΟΕ/ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥ/ΠΕΚ, ΔΙΚΤΥΟ/ΣΥΝΕΚ) προσπαθεί να τον ενταφιάσει. Κάνει φιλότιμες προσπάθειες χωρίς επικοινωνιακούς φερετζέδες, να σπείρει απογοήτευση και απαισιοδοξία με αποκορύφωμα το πανελλαδικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο όπου ΔΟΕ και ΟΛΜΕ αρνήθηκαν να συμπεριλάβουν τον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση στα επίδικα ζητήματα, κατήγγειλαν μέχρι και για την απουσία αιρετών στα πειθαρχικά αλλά δε βρήκαν ούτε μια λέξη για την αξιολόγηση. Έφτασαν μάλιστα, στο σημείο να την αφαιρέσουν από τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις του κλάδου.
Τη γραμμή του απεγκλωβισμού από τη μάχη της αξιολόγησης επιδιώκει φανερά πλέον και η ΑΣΕ/ΠΑΜΕ. Από τις ανακοινώσεις των Συλλόγων ΠΕ κι ΕΛΜΕ και το προπαγανδιστικό υλικό (αφίσες και βίντεο) που κυκλοφόρησαν τα εκπαιδευτικά σωματεία όπου η ΑΣΕ/ΠΑΜΕ έχει απόλυτη πλειοψηφία για το πρόσφατο πανελλαδικό συλλαλητήριο, απουσιάζει παντελώς από τις κεντρικές διεκδικήσεις η εναντίωση στην αξιολόγηση, την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Δεν είναι μόνο ότι λείπει ακόμα και η λέξη αξιολόγηση από τις ανακοινώσεις αυτές. Έχει αφαιρεθεί όλος ο πυρήνας της αναδιάρθρωσης στην εκπαίδευση που επιδιώκει η κυβέρνηση. Δε υπάρχει ούτε λέξη για την κατηγοριοποίηση των σχολείων, τα Ωνάσεια, τις εξετάσεις PISA, το σχολείο της αγοράς, τη μετατροπή της εκπαίδευσης σε εμπόρευμα. Όλη η κριτική έχει περιοριστεί στους σοβάδες που πέφτουν και στις ασφαλείς υποδομές.
Κι όμως, το πανελλαδικό συλλαλητήριο απέδειξε ότι πολύ δύσκολα «ενταφιάζεται» αυτός ο αγώνας. Τα συνθήματα που το σημάδεψαν και το καθόρισαν ήταν σχεδόν καθολικά για τη μάχη ενάντια στην αξιολόγηση, τα πειθαρχικά και την αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση, τους μισθούς και την ακρίβεια.
Καθοριστικό ρόλο σ’ αυτό παίζουν τα αγωνιστικά πρωτοβάθμια σωματεία και η ταξική πτέρυγα στην εκπαίδευση με την ιδιαίτερη συμβολή των Παρεμβάσεων, που με προσήλωση στα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας και των εκπαιδευτικών, επιμένουν στον αγώνα για το δημόσιο και δωρεάν σχολείο, με εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεση στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση ΕΕ-ΟΟΣΑ συγχωνεύσεις τμημάτων, Ωνάσεια, ΙΒ, μπλοκάρισμα διεθνούς διαγωνισμού PISA, τη στιγμή που ΔΟΕ και ΟΛΜΕ έχουν πετάξει λευκή πετσέτα.
Τα σωματεία που υπογράφουν τη διακήρυξη στήριξης των απεργών και των διωχθέντων με πειθαρχικά και οι πρωτοβουλίες που παίρνουν, η συνέντευξη Τύπου που έδωσαν όπου ανάδειξαν τα πειθαρχικά και τις διώξεις σε όλο τους το εύρος, η μεγάλη εκδήλωση για την αξιολόγηση στο Μαράσλειο με συνδέσεις σε πολλές περιοχές της χώρας όπου την παρακολούθησαν δια ζώσης και διαδικτυακά χιλιάδες εκπαιδευτικοί, η πλατιά καμπάνια πολλών πρωτοβάθμιων σωματείων προς τους γονείς με ενημερώσεις, συγκέντρωση υπογραφών στήριξης και ψηφίσματα, οι εκατοντάδες εκπαιδευτικοί σε όλη την Ελλάδα που συσπειρώνονται σε επιτροπές αγώνα και δρουν ακόμα κι εκεί που τα σωματεία τους είναι απέναντί τους, αποτελούν τη μαγιά.
Η αναβάθμιση του ρόλου τους, ο αγωνιστικός συντονισμός τους και οι πρωτοβουλίες που θα πάρουν από εδώ και πέρα θα καθορίσουν και την εξέλιξη αυτού του αγώνα. Με τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες ΔΟΕ/ΟΛΜΕ να περιμένουν την απεργία στις 9 Απρίλη για να κηρύξουν το οριστικό κλείσιμο της χρονιάς και την ΑΣΕ/ΠΑΜΕ να επιμένει στον παρακολουθητισμό του κυρίαρχου συνδικαλισμού αρνούμενη να αυξήσει τη δύναμη πυρός των πρωτοβάθμιων σωματείων, αποτελεί επιτακτικό και κρίσιμο διακύβευμα για τη μαχόμενη εκπαίδευση να μπλοκάρει αυτό τον σχεδιασμό και να συνεχιστούν και οξυνθούν οι αγωνιστικές πρωτοβουλίες.
Σε αντιπαράθεση με την επιθετική γραμμή της κυβέρνησης για την αξιολόγηση και την άρση μονιμότητας, με όλη την ατζέντα της αντιεκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, με ωρολογιακή βόμβα στα σπλάχνα της κυβερνητικής πολιτικής τα πάνω από 1.500 πειθαρχικά, τη δυνητική αργία υπό την απειλή της απόλυσης της Χρύσας Χοτζόγλου για τη συνδικαλιστική της δράση, και τη φανερή ασφυξία του συνόλου του εκπαιδευτικού σώματος που υπάρχει διάχυτη στα σχολεία, ο Μάης μήνας χρειάζεται να αποτελέσει μήνα αγώνα που το εκπαιδευτικό κίνημα θα δώσει μήνυμα ανώτερης συσπείρωσης και ικανότητας απεργιακής αντεπίθεσης.
Η αξιολόγηση παίρνει την τελευταία ανάσα στη Δυτική Αττική
Πολίνα Τόλη
Πρόεδρος ΣΕΠΕ Ηρώ Κωνσταντοπούλου
Στην Δυτική Αττική και συγκεκριμένα στα Άνω Λιόσια, το Ζεφύρι και τη Φυλή οι εκπαιδευτικοί ούτε τρομοκρατούνται, ούτε υποχωρούν. Σε μια από τις πιο ταξικά πληττόμενες περιοχές και περιβαλλοντικά επιβαρυμένη, δασκάλες, δάσκαλοι, νηπιαγωγοί, εκπαιδευτικοί όλων των ειδικοτήτων, πέντε χρόνια τώρα μπλοκάρουμε την ακόμη μεγαλύτερη υποβάθμιση και διάλυση των σχολείων μας.
Η υποχρηματοδότηση, τα άπειρα κενά δασκάλων στα σχολεία κάθε χρόνο, η εγκατάλειψη των περιοχών Ρομά, η ανυπαρξία σχεδίου και υποστηρικτικών δομών ώστε οι μαθητές ευάλωτων πληθυσμιακών ομάδων να έχουν συνθήκες για συνεπή και αξιοπρεπή φοίτηση, είναι πρακτικές που εφαρμόζονται χρόνια. Κάθε χρονιά που ξεκινά, το εκπαιδευτικό κίνημα αγωνίζεται, καταγγέλλει τις μεθόδους αυτές, διεκδικεί, υπερασπίζεται το δημόσιο σχολείο των όλων.
Η αξιολόγηση, ο αυταρχισμός, τα 21 πειθαρχικά σε απεργούς (ακολουθούν κι άλλα), πιστεύουν κυβέρνηση και υπουργείο πως θα μας τρομάξουν. Το αντίθετο καταφέρνουν. Ξέρουμε πως η κατάργηση της αξιολόγησης είναι μονόδρομος.
Συμμετέχοντας στις γενικές συνελεύσεις του σωματείου μας, συγκροτώντας επιτροπή αγώνα, οργανώνοντας καμπάνια ενημέρωσης σε γονείς και τοπική κοινωνία, συμμετέχοντας στους συντονισμούς πρωτοβάθμιων σωματείων, στην μεγάλη απεργία στις 28/2 και τώρα στις 9/4, και στις επόμενες που επιβάλλεται να ακολουθήσουν, διεκδικώντας και νικώντας δικαστικά, δηλώνουμε πως δεν μας τρομάζουν οι διώξεις και τα πειθαρχικά.
Στη Δυτική Αττική ήδη δεν έχουμε οξυγόνο, το κλέβουν η χωματερή, οι πλημμύρες, η ανέχεια. Η αξιολόγηση θα κλέψει και την τελευταία ελπίδα ανάσας κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Είναι η ανυπακοή που γράφει ιστορία
Κωνσταντίνα Κακούρου
Πρόεδρος Ε΄ ΕΛΜΕ Αθήνας
Η δημόσια εκπαίδευση βρίσκεται μπροστά σε μία ραγδαία υποβάθμιση. Τμήματα των 25 και 27 μαθητών, κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό, ταβάνια που πέφτουν, κτίρια που καταρρέουν! Η αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης ανοίγει πεδίο κερδοφορίας στους ιδιώτες, οι οποίοι σπεύδουν να το εκμεταλλευτούν. Η συνταγή θυμίζει το ξεπούλημα όλων των δημόσιων αγαθών, τον σιδηρόδρομο, την ενέργεια, την υγεία.
Βασικό εργαλείο υλοποίησης αυτής της πολιτικής είναι η αξιολόγηση, μέσω της οποίας επιχειρείται η κατηγοριοποίηση των σχολείων, οι ταξικοί φραγμοί και η αυτονομία της σχολικής μονάδας, πράγμα που σημαίνει την περαιτέρω μείωση της κρατικής χρηματοδότησης. Παράλληλα, μετακυλίεται η ευθύνη γι’ αυτή την κατάρρευση στον/στην εκπαιδευτικό και εδραιώνεται ένα καθεστώς εργασιακής επισφάλειας και τρόμου. Το ζητούμενο είναι να φοβάται, να μην αντιμιλά, να είναι σκυφτός-ή και υπάκουος-η!
Πώς όμως ο δάσκαλος και η δασκάλα να βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, της φτώχειας, του φόβου και της λογοκρισίας και να διδάξει ότι «όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά»; Πώς να διδάξει ότι κάθε φορά είναι το θάρρος που γράφει ιστορία; Η απεργία, η διαδήλωση, η έμπρακτη έκφραση αντίθεσης στον καπιταλισμό είναι οι στάσεις που γράφουν ιστορία!
Μπροστά στην κατάσταση που διαμορφώνεται στην εκπαίδευση η απάντηση είναι ένας παρατεταμένος, μαζικός και πολύμορφος αγώνας των εκπαιδευτικών που θα συντονιστεί και θα ενωθεί με τους αγώνες όλων των εργαζόμενων για να διεκδικήσουμε την ζωή που μας αξίζει και δικαιούμαστε!
Επόμενος σταθμός η γενική απεργία της 9ης Απριλίου! Είναι η ανυπακοή που γράφει ιστορία!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 5-6 Απρίλιου
