Χάρης Λαμπρόπουλος
Στρατευμένος κομμουνιστής, ταξικά αδιάλλακτος, αποφασιστικός αλλά και έτοιμος να ακούσει
Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος από εκείνη την ημέρα που έφυγε ξαφνικά και αναπάντεχα ο σύντροφος Νίκος Αδαμόπουλος. Ένας χρόνος που η απώλεια δεν «έγινε συνήθειά μας» και που σε κάθε στιγμή των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων της περιόδου, οι μνήμες και οι παρακαταθήκες του Νίκου έβρισκαν πάντα δρόμους και αφορμές να επιστρέφουν. Στο ιδρυτικό συνέδριο της νέας οργάνωσης και στην πορεία προς αυτό, στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, στις διαδηλώσεις των εκατομμυρίων με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών.
Aν πούμε σήμερα ότι «ο Νίκος είναι παρών» δεν είναι μια κλισέ φράση. Γιατί ο Νίκος μάς έχει αφήσει οδηγούς και σημαδούρες για να βαδίσουμε. Σημαδούρες όχι εύκολες, προκλήσεις κανονικές.
Ο Νίκος ήταν ένας άνθρωπος στρατευμένος, με τον τρόπο που ήταν στρατευμένοι εκείνοι οι «παλιοί» κομμουνιστές, που έχτισαν με το παράδειγμά τους την ηθική ακτινοβολία του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας. Με μια στράτευση συλλογική που εμπνεόταν από τη βαθιά πεποίθηση για την επαναστατική δυνατότητα της εργατικής τάξης.
Ήταν ταξικά αδιάλλακτος και γι αυτό υπεράσπιζε τις απόψεις του, με πάθος και ένταση. Απεχθανόταν τα μπερδεμένα και τα «ολίγον φλου». Ήταν, όμως, ένας άνθρωπος που άκουγε τον άλλον και μάθαινε από τον καθένα. Μπορούσε να αλλάζει, να πλουτίζει τη σκέψη του, να ωριμάζει. Να ανακαλύπτει νέα πράγματα, στη λογοτεχνία, στη μουσική, στην πολιτική σκέψη, στη θεωρία.
Αποφασιστικός, γιατί όλες οι «κουβέντες» έχουν ένα τέλος και ότι το να αποφασίζεις και να υλοποιείς μια γραμμή, ακόμα και με προβλήματα, είναι πάντα καλύτερο από τη διαρκή αναβλητικότητα. Αλλά και ανοιχτός να ξαναδούμε τη γραμμή όταν η εμπειρία μας έδειχνε άλλο δρόμο.
Είχε μια μεγάλη λαϊκότητα και αμεσότητα, μίλαγε τη γλώσσα που μπορούν να καταλάβουν οι πολλοί, γινόταν ένα με τους συναδέλφους στον χώρο δουλειάς. Ήταν ταυτόχρονα συνάδελφος, φίλος και ο αγωνιστής που θα τον εμπιστευτείς απόλυτα γιατί θα πάει τον αγώνα μέχρι τέρμα.
Ήταν με την αποφασιστικότητα και τον αταλάντευτο αγώνα, το σχέδιο για μάχες νικηφόρες και όχι για την τιμή των όπλων. Με την ανάγκη να τολμάμε, να σπάμε καταστάσεις που μας βαλτώνουν, να πιάνουμε το σφυγμό και να δοκιμάζουμε νέα πράγματα.
Ασχολιόταν με πολλά και από όπου περνούσε άφηνε το στίγμα του. Από το εργατικό κίνημα -πρώτα και κύρια- μέχρι την πόλη, από την περιφρούρηση ως τα πολιτικά μέτωπα και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και γιατί είχε αυτή την πολύπλευρη ικανότητα αλλά και με αίσθηση του καθήκοντος και της συνεισφοράς εκεί που υπάρχει ανάγκη.
Ο Νίκος ήταν το «όλα είναι δρόμος», είναι κόσμος σε κίνηση, είναι σύγκρουση για το δίκιο. Ποιος αλήθεια μπορεί να σκεφτεί διαδήλωση και σύγκρουση χωρίς την παρουσία του; Πόσοι δεν τον ψάξαμε στην άκρη της συγκέντρωσης στις 28 Φλεβάρη;
Ήταν ο σύντροφος και ο φίλος που σε καταλαβαίνει ως άνθρωπο, με πάθη και αδυναμίες, με τις πάνω και τις κάτω στιγμές σου. Nαι ήταν μεθοδικός και «γήινος» μα και ονειροπόλος. Με πίστη ότι κάθε όνειρο πρέπει να διεκδικείς μέχρι τέλους να το κάνεις πραγματικότητα.
Ο Νίκος στήριξε συνειδητά τον στόχο για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα με τη μεγάλη πίστη ότι η κοινωνία της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, δεν είναι μια ιδέα στα χαρτιά, είναι αναγκαιότητα που πρέπει να δώσουμε το είναι μας. Είναι πυξίδα που μας καθορίζει στην καθημερινότητά μας, είναι έμπνευση στις πιο δύσκολες στιγμές. Στις 16 του Φλεβάρη την ώρα που αποφασιζόταν η ίδρυση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, μια φιγούρα στην άκρη του αμφιθεάτρου, χαμογελούσε κάτω από το παχύ μουστάκι, δηλώνοντας ότι θα είναι δίπλα μας με τη σκέψη του και το παράδειγμα του, για να πάμε ως το τέλος.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 5-6 Απριλίου 2025
