Εργαζόμενοι της BIC
Για άλλη μία χρονιά η BIC ξεπέρασε τον εαυτό της σπάζοντας τον κουμπαρά για τις αυξήσεις μας.
Η φετινή αύξηση 2.5% είναι μία από τα ίδια των τελευταίων χρόνων.
Ενώ η εταιρεία έχει κέρδη εκατοντάδων εκατομμυρίων, προτίμησε να ικανοποιήσει τους μετόχους και όχι τους εργαζόμενους.
Αλλά ακόμη και αυτό το μικρό ποσό που προκύπτει για κάθε έναν από μας, δίνεται με κριτήρια αδιαφανή τις περισσότερες φορές, εμπεριέχει αδικίες και εμμονές από τις διοικήσεις των bu.
Οι συνάδελφοι που για λόγους υγείας, που συνήθως προέρχονται από τις συνθήκες εργασίας, δεν συμμετείχαν στην παραγωγή κάνοντας βοηθητικές δουλειές, πήραν 1% λες και από δική τους επιλογή βρίσκονται σε μη παραγωγικές εργασίες.
Δεν φτάνει που σακατεύτηκαν, δεν παίρνουν ούτε αυτή την αστεία αύξηση και αντιμετωπίζονται σαν βαρίδια .
Οι εργαζόμενοι που με τη δουλειά τους η εταιρεία έχει βγάλει δισ. τα τελευταία χρόνια, βλέπουν το εισόδημα τους συνεχώς να μειώνεται.
Σε όποια τμήματα υπάρχει Σάββατο υπερωρία γίνεται πανικός για συμμετοχή.
Συνάδελφοι, η BIC δεν είναι μόνη της.
Την στηρίζουν όλοι αυτοί που βρέθηκαν και της ευχήθηκαν στο γιορτασμό των πενήντα χρόνων της.
Ο Σύλλογος Ελλήνων Βιομηχάνων και η κυβέρνηση που κάνουν τα πάντα για να εγγυηθούν την κερδοφορία της.
Για εμάς δύσκολα βγαίνει ο μήνας με τη διατροφική ακρίβεια στο κόκκινο, την ενέργεια και τα ενοίκια απλησίαστα.
Η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας δίνει την δυνατότητα στην εταιρεία να έχει και το πεπόνι και το μαχαίρι, να δίνει αυξήσεις και να αναπροσαρμόζει μεροκάματα σε όποιον – όποια συνάδελφο θέλει.
Στη λογική του διαίρει και βασίλευε προσπαθεί να μας φέρει σε αντιπαράθεση λες και η αμοιβή μας διαφέρει αισθητά του ενός από του άλλου.
Για να μην φανεί η κοροϊδία μας υποδεικνύει να μην φανερώνουμε το ύψος των αποδοχών μας.
Όσο και να προσπαθεί η εταιρεία να απαλύνει το κλίμα με προσχηματικές έρευνες προσήλωσης, με BIC up ιδέες, με γιορτασμό παρωδία στην μέρα της γυναίκας, που την επόμενη μέρα την στερούσε από την οικογένεια της για να δουλέψει υπερωρία, δεν τα καταφέρνει.
Συνάδελφοι, μην μπαίνετε στο τρυπάκι της μεταξύ μας αντιπαράθεσης.
Με αναπροσαρμογή ή αύξηση, όλοι παίρνουμε λίγα.
Ο μήνας δεν βγαίνει, κόβουμε από τα βασικά αγαθά.
Όταν αναγκάζονται πολλοί -πολλές από μας να κάνουμε το κατακτημένο πενθήμερο, εξαήμερο, δηλαδή να γυρίζουμε σαράντα χρόνια πίσω, τότε δεν μιλάμε για Ζωή αλλά για επιβίωση μεροδούλι – μεροφάι.
Συνάδελφοι, η ενότητα είναι το όπλο μας.
Ζητάμε:
-Συλλογική σύμβαση εργασίας για να μην είμαστε έρμαια των επιλογών και της φιλευσπλαχνίας της BIC.
-Αυξήσεις που να καλύπτουν τις ανάγκες μας και όχι αυξήσεις κοροϊδία.
-Να δοθούν οι χαμένες τριετίες – όχι στον συμψηφισμό.
-Να δοθεί το επίδομα γάμου.
Συνάδελφοι παίρνουμε δύναμη από την μεγαλειώδη απεργία στις 28 Φλεβάρη στην επέτειο δύο χρόνων από το έγκλημα των Τεμπών, όπου συμμετείχαν κάποιοι συνάδελφοι, αψηφώντας άμεσες και έμμεσες πιέσεις.
“Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”, είναι το σύνθημα που συμπυκνώνει το σύνολο των αιτημάτων μας.
Στις 9 Απριλίου συμμετέχουμε στην απεργία γιατί για την εργατική τάξη ο μόνος δρόμος είναι ενότητα και πάλη.
