Οι διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία συνεχίζονται και θα περάσουν από διάφορες φάσεις. Το παζάρι είναι σκληρό, όπως σκληρά και φρικτά είναι τα πεδία των μαχών. Υπάρχουν πολλά ανοικτά ζητήματα, προκύπτουν όμως κάποια πρώτα συμπεράσματα. Καταρχάς, το γεγονός πως η διαπραγμάτευση γίνεται σε μεγάλο βαθμό για ορυκτά, ενεργειακούς πόρους και υποδομές, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, λιμάνια και γενικά πηγές πλούτου, αναδεικνύει με τον πιο ωμό, κυνικό αλλά και αδιαφιλονίκητο τρόπο πως ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν ήταν για ελευθερία, δικαιώματα, έθνη ή τοπικούς πληθυσμούς, αλλά για καπιταλιστικά συμφέροντα. Είναι ένας από τους πολέμους του κεφαλαίου στη νέα εποχή. Αυτό το Πριν το είχε υπογραμμίσει από την πρώτη στιγμή, όταν άλλα ρεύματα στην Αριστερά έμπαιναν κάτω από αστικές γραμμές, είτε στο πλευρό της Δύσης για την «ανεξαρτησία» της Ουκρανίας είτε της Ρωσίας για τον «αντιφασισμό» και την «αυτοδιάθεση».
Δεύτερο, οι βασικοί συνομιλητές για την… Ουκρανία είναι οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Η Ουκρανία του Ζελένσκι είναι σε ρόλο υποτακτικού, που κάτι παραπάνω παζαρεύει. Ο τριετής πόλεμος ήταν στην πράξη μια αντιπαράθεση μεταξύ του ευρω-ατλαντικού στρατοπέδου (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) από τη μια και της Ρωσίας με τους συμμάχους της στην Ανατολή από την άλλη, με τραγικά θύματα τους κατοίκους της Ουκρανίας, αλλά και πλήθος Ρώσων. Πόλεμος ενταγμένος στην ευρύτερη διαπάλη καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών μπλοκ για την παγκόσμια ηγεμονία. Γι’ αυτό το εργατικό κίνημα και η αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική Αριστερά δεν μπορεί να μπει κάτω από καμία ξένη σημαία, αλλά να διαμορφώσει το δικό της αντιπολεμικό, ταξικό, διεθνιστικό στρατόπεδο.
Τρίτο, θα σημαίνει η όποια κατάληξη πως μπήκαμε σε περιοχή ή έστω ξέφωτο ειρήνης; Μια ματιά να ρίξει κανείς γύρω, από τη γενοκτονία στη Γάζα, τις προετοιμασίες στον Ειρηνικό, τους τεράστιους εξοπλισμούς, καταλαβαίνει πως πρόκειται για ένα μεσοδιάστημα πριν τον επόμενο γύρο. Εκτός εάν οι λαοί αποφασίσουν διαφορετικά.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 22-23 Μαρτίου
