Κώστας Πετρόπουλος
▸ Στα 650 δισ. ευρώ ανέρχεται το κόστος για την υλοποίησης έργων/δράσεων, προκειμένου 100 ευρωπαϊκές πόλεις να επιτύχουν την κλιματική ουδετερότητα μέχρι το 2030. Την επίτευξη, δηλαδή, ισορροπίας ανάμεσα στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου και την απορρόφηση άνθρακα σε συλλέκτες διοξειδίου.
Το νούμερο αυτό προέκυψε από τη τοποθέτηση του Χρύση Νικολαΐδη (μέλος του Συμβουλίου «Ευρωπαϊκής Αποστολής για τις 100 Κλιματικά Ουδέτερες Πόλεις») σε σχετική διημερίδα του Δήμου Αθηναίων στις 26-27/2/25, στη Τεχνόπολη (Γκάζι). Ο ίδιος εκτίμησε ότι 80% του ποσού θα προέλθει από μεγάλες επιχειρήσεις μέσω χρηματοδοτικών εργαλείων, τα οποία θα προσελκύσουν κεφάλαια του ιδιωτικού τομέα.
Πόσο πιθανό όμως είναι ο ιδιωτικός τομέας να επενδύσει σε τέτοια έκταση, ειδικότερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού; Πολύ περισσότερο που στη μία όχθη, αποσύρονται από οποιαδήποτε –ελάχιστη– διακρατική φιλοπεριβαλλοντική στόχευση, ενώ στην άλλη με κάθε ευκαιρία διακηρύσσουν ότι οι οικονομίες θα πρέπει να εισέλθουν σε «πολεμικό» περιβάλλον; Με απλά λόγια, στη πραγματικότητα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, η χρηματοδότηση της προστασίας του περιβάλλοντος, μπορεί να φαντάζει και λίγο πολυτέλεια…
Αλλά ακόμα και να μην επιβεβαιωθεί η παραπάνω εκτίμηση, το πιο κρίσιμο ερώτημα για την κοινωνική πλειοψηφία, είναι με ποιες προϋποθέσεις (ιδιωτικοποιήσεις, φορολογικά κίνητρα, ανταποδοτικά οφέλη) ο ιδιωτικός τομέας, θα δεχτεί να χρηματοδοτήσει έργα/δράσεις ανάσχεσης της κλιματικής αλλαγής.
Υπό αυτό το πρίσμα, το περιβαλλοντικό κίνημα, οι τοπικές συλλογικότητες, αλλά και τα σχήματα της επαναστατικής Αριστεράς, θα πρέπει να δούνε τις πάσης φύσεως προσπάθειες της ΕΕ, για την αντιμετώπιση της Κλιματικής Αλλαγής.
Προβληματισμός για την επίτευξη της κλιματικής ουδετερότητας, εκφράστηκε και από εκπροσώπους των έξι Δήμων της χώρας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Τρίκαλα, Καλαμάτα, Ιωάννινα) που συμμετείχαν στη διημερίδα και οι οποίοι συμμετέχουν στη συγκεκριμένη αποστολή της ΕΕ. Υπογραμμίστηκε η αδυναμία των υπηρεσιών των Δήμων, να σχεδιάσουν, παρακολουθήσουν, διαχειριστούν τα έργα των σχεδίων δράσεις που έχουν συντάξει, με δεδομένη τη γήρανση του υφιστάμενου προσωπικού, αλλά και τις ελλείψεις σ’ αυτό ως αποτέλεσμα της διαρκούς λιτότητας, σε όλη την έκταση του δημοσίου.
Ανησυχία εκφράστηκε και για τη δυνατότητα του ΕΣΠΑ, να χρηματοδοτεί φιλοπεριβαλλοντικές δράσεις –τουλάχιστον στην έκταση που το έκανε μέχρι σήμερα– μετά τις δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων, περί επαναπροσανατολισμό των ευρωπαϊκών ταμείων με προτεραιότητα σε τομείς όπως η ασφάλεια, εντός και εκτός συνόρων.
Σε κάθε περίπτωση για να μη… ξεμείνουμε –κυριολεκτικά– από οξυγόνο, δεν θα πρέπει να περιμένουμε να… «επενδύσει» το κεφάλαιο, αλλά να επιβάλλουμε σ’ αυτό να πληρώσει και μάλιστα ακριβά, για τα περιβαλλοντικά εγκλήματα που προκαλούν για χρόνια τα κέρδη του.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 8-9 Μαρτίου
