Οι εικόνες μαθητών/τριων να συγκεντρώνονται ξανά και ξανά έξω από τη Βουλή κάθε φορά που διώχνονται από τα ΜΑΤ, δεν ήταν κάτι που περιμέναμε. Οι νεότερες γενιές βρέθηκαν πολλές φορές στο επίκεντρο με αρνητικό τρόπο. «Έκρηξη της ανήλικης παραβατικότητας», «αδιαφορία για το σχολείο», «εθισμός στα social media», «θεοποίηση του ατομικισμού», «έλλειψη τρόπων κοινωνικοποίησης» κλπ. Αυτά ήταν τα θέματα που συνήθως συζητούσε η κοινωνία για τη νεολαία. Πιθανότατα χωρίς εκείνη…
Οι πασούλες μεταξύ πιτσιρικάδων στην Αμαλίας με ένα χρησιμοποιημένο δακρυγόνο ή κρότου λάμψης, δείχνουν πως ίσως βιαστήκαμε να βγάλουμε τόσο αφοριστικά συμπεράσματα. Οι δεκάδες καταλήψεις σχολείων και τα μαζικά μπλοκ στο Σύνταγμα (ακόμα και από μακρινές περιοχές) επίσης…
Οι συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, δίνουν κοινωνικό και φυσικό χώρο σε μία γενιά να αναπνεύσει… Σε εκείνες, φαίνεται πως ιχνηλατεί νέους τρόπους κοινωνικοποίησης και πολιτικής πρακτικής, στο φόντο ενός εγκλήματος που ταρακούνησε συνολικά την κοινωνία. Βγαίνει αρκετά δυναμικά μπροστά. Δεν είναι τόσο σύνηθες για τόσο μικρές ηλικίες να προχωρούν (χωρίς στήριξη) σε πρωταγωνιστικές κινήσεις με ακτιβίστικο χαρακτήρα.
Η νέα γενιά μπορεί να μην έχει ζήσει πολιτικά σκάνδαλα και κρατικά εγκλήματα να συγκαλύπτονται, αλλά φαίνεται παντελώς σίγουρη πως αν φύγει από τη Βουλή, τα Τέμπη θα «μπαζωθούν» ξανά. Η σιγουριά αυτή δεν εκπέμπεται ούτε από κάποιο πρακτικό βίωμα, ούτε από τις ανακοινώσεις των κομμάτων που μοιράζονται στις πλατείες. Δείχνει, απλώς, τη δυνατότητα της νεολαίας να μετουσιώνει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα σε πολιτικό ένστικτο και, εν συνεχεία, να εμπιστεύεται μέχρι κεραίας το ένστικτο αυτό.
Η γενιά που «δεν έχει ενδιαφέροντα», στα Τέμπη κάτι βρίσκει. Πλέον, δεν είναι μόνο η -δικαιολογημένη- συναισθηματική φόρτιση από το χαμό 57 ανθρώπων, πολλών εξ’ αυτών νέων. Η νεολαία δεν είναι φτιαγμένη για μνημόσυνα… Τιμάει τους νεκρούς της με πολύωρες διαμαρτυρίες στη Βουλή και συγκρούσεις με τα σύμβολα του κράτους. Στοχοποιεί, δηλαδή, τον πραγματικό υπαίτιο. Σε ένα κόσμο που όλα είναι ιδιωτικά, εκείνοι/ες που δεν γνώρισαν τίποτα διαφορετικό από ιδιωτικοποιήσεις, καταλαβαίνουν πως κάτι πάει πολύ λάθος και δεν ήταν η «κακιά η ώρα».
Το πείσμα και η επιμονή των νέων να συγκεντρώνονται ξανά και ξανά στο Σύνταγμα, χωρίς την οργανωμένη παρουσία κάποιου μπλοκ, δείχνει μία κρίσιμη εν δυνάμει δυναμική. Με τρόπο συνειδητό επιχειρούν να φτιάξουν μία viral τάση, όπου κόσμος θα προσεγγίζει ξανά και ξανά τη βουλή, παρά τις επιθέσεις της αστυνομίας.
Το να «επανα-καταλαμβάνεις» ένα χώρο, σαν αυτό του προαυλίου της βουλής, την ίδια ώρα που το επίσημο κράτος σε διώχνει (με το καλό και με το κακό), συνειδητά ή ασυναίσθητα, σηματοδοτεί πολιτική στάση. Πολιτική στάση, μάλιστα, που θέλει… τσαμπουκά σε μία φάση σκληρού κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού. Πολιτική στάση που ανοίγει νέους τρόπους διεκδίκησης, σε συνθήκες που οι νέοι/νέες ίσως αντιλαμβάνονται πιο σωστά από τους/τις μεγαλύτερους/ες.
Για την εκδήλωση της στάσης αυτής, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι τελευταίες εξελίξεις. Ποιος, όμως, άραγε ξέρει την άμεση ή έμμεση επίδραση που έχει η εδώ και χρόνια στοχοποίηση της νέας γενιάς στη δημόσια συζήτηση και οι δημόσια διατυπωμένες σκέψεις της κυβέρνησης περί μεγαλύτερης αστυνόμευσης ανηλίκων, απαγόρευσης χρήσης των Social Media στους κάτω των 16, η στάση του κράτους κατά την περίοδο της πανδημίας κλπ. Ίσως, ο λόγος κινητοποίησης της νέας γενιάς να είναι βαθύτερος…
Στη Σερβία, τη σπίθα που άναψε τη φλόγα την έδωσαν μαθητές/τριες και φοιτητές/τριες. Ίσως, στην τελική, δούμε το ίδιο έργο και στην Ελλάδα…
