Το Πριν συμπλήρωσε αισίως 1.700 φύλλα, καθώς εκδίδεται αδιαλείπτως (με τις αναγκαίες «ανάσες» του Αυγούστου) εδώ και 35 χρόνια. Αναλογικά δε, έχει ήδη βάλει τη δική του, ανεξίτηλη σφραγίδα στον χώρο των ΜΜΕ, ενώ το κύρος και η εμβέλειά του αποδεικνύονται συχνά πολύ μεγαλύτερα από την κυκλοφορία του. Κάτι, βεβαίως, που θα ήταν αδύνατο χωρίς τη συνδρομή όλων των κατά καιρούς συντελεστών του – με ξεχωριστή αυτή του Γιώργου Δελαστίκ.
«Δεν τα λες και λίγα», όπως σημείωσε ένα μέλος της συντακτικής επιτροπής. Δεν τα λες και πολλά, όμως. Γιατί η ανάγκη για μια παρουσία όπως του Πριν στον Τύπο θεωρούμε ότι παραμένει και θα παραμείνει για πολλά ακόμη χρόνια μεγάλη και αναλλοίωτη. Ειδικά στην εποχή της ολοένα πιο σκληρής παραπληροφόρησης, που η ενημέρωση έχει μετατραπεί από κοινωνικό αγαθό σε μηχανισμό προπαγάνδας σε βάρος της κοινωνίας.
Το Πριν θα συνεχίσει να δηλώνει «παρών», λοιπόν, πάντα από τη σκοπιά των εργατικών και λαϊκών αναγκών. Θα παραμείνει αποκαλυπτικό και ενοχλητικό για το αστικό σύστημα εξουσίας. Θα παίρνει πνοή από τους μικρούς και μεγάλους αγώνες και τις βαθιές και δύσκολες αναζητήσεις της εποχής μας, στρατευμένο στην ωραία υπόθεση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Τόσο μέσα από το χαρτί, με την ιδιαίτερη και στενή σχέση που έχει με όσους το κρατούν όσο και με τα σύγχρονα ψηφιακά Μέσα, που κερδίζουν δυναμικά έδαφος.
Η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στη συντακτική επιτροπή, σε όλους τους επίμονους συνεργάτες του Πριν. Αλλά το Πριν δεν ήταν, δεν είναι και δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο «στενό», ένα Μέσο μόνο των «ειδικών». Το Πριν είμαστε όλες και όλοι. Γι’ αυτό, είναι ανάγκη να δώσουμε τη μάχη – και για να γίνεται διαρκώς καλύτερο και για την οικονομική του επιβίωση.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 1-2 Φεβρουαρίου
