Γιώργος Κρεασίδης
Με την κυβέρνηση Σημίτη συγκρούστηκε το εργατικό λαϊκό κίνημα με μαχητικότητα και αγώνες που άφησαν ισχυρές παρακαταθήκες και ανεξίτηλο πολιτικό αποτύπωμα. Κυρίως όμως απονομιμοποίησαν τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη στα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, ενώ τροφοδότησαν διεργασίες στην Αριστερά. Σηματοδότησαν την ήττα της συναίνεσης με την αστική πολιτική που είχε ηγεμονεύσει το 1989-90, αλλά και ένα σημαντικό βαθμό ωρίμανσης της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς ώστε να διαδραματίσει έναν καθοριστικό ρόλο στους αγώνες με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης το 2008 και τη χρεοκοπία των μνημονίων.
Αν και αμυντικοί πολλές φορές αυτοί οι αγώνες ενάντια στις αναδιαρθρώσεις που υλοποίησε η κυβέρνηση Σημίτη, δεν σημαίνει ότι δεν ήταν εμβληματικοί. Μαχητικοί στις μορφές, παλιές και νέες, οι απεργίες διαρκείας στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και την υγεία με μπροστάρη τους ειδικευόμενους το 1996, τους καθηγητές το 1997, την υπό ιδιωτικοποίηση Ιονική Τράπεζα το 1998, τα μαζικά και πολυήμερα αγροτικά μπλόκα το 1996, ράγισαν τη βιτρίνα του εκσυγχρονισμού που είχε την απόλυτη στήριξη των πανίσχυρων ΜΜΕ και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κ.ο.κ.
Αναφέρουμε τη μάχη ενάντια στο νόμο Αρσένη που στόχευε στην εκπαίδευση όλων των βαθμίδων, κορυφώθηκε με τους συγκλονιστικούς αγώνες, τις καταλήψεις και τα οδοφράγματα των εκπαιδευτικών ενάντια στο «Διαγωνισμό της ντροπής» του ΑΣΕΠ τον Ιούνιο του 1998 που καταργούσε το πτυχίο σαν μόνη προϋπόθεση πρόσληψης, τις πολύμηνες καταλήψεις των φοιτητών στο Πολυτεχνείο Κρήτης ενάντια στο Πρόγραμμα Σπουδών Επιλογών και τον κατακερματισμό των πτυχίων και των μαθητών ενάντια στις πανελλαδικές σε 14 (!) μαθήματα σε Β’-Γ’ λυκείου. Η δυναμική αυτών των αναμετρήσεων, που πέτυχαν επιμέρους ή και συνολικές νίκες, έστω και σε βάθος χρόνου, τροφοδοτήθηκε και τροφοδότησε μια σειρά από συγκρούσεις ενάντια στο νόμο Αρσένη καιόχι σαν μια μάχη οπισθοφυλακών απέναντι στην εκσυγχρονιστική λαίλαπα. Ήταν μαχητική διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων ενάντια στην επιχειρηματική εκπαίδευση του «απασχολήσιμου» ανθρώπου που ήταν το πρότυπο Σημίτη.
Η ιστορικής μαζικότητας απεργία ενάντια στο ασφαλιστικό Γιαννίτση την άνοιξη του 2001 και η απόσυρσή του ήταν ήττα-ορόσημο για τον Σημίτη, αφού πρακτικά στάθηκε η αρχή του τέλους για το ξεθωριασμένο όραμα του εκσυγχρονισμού. Ανέδειξε όμως και το όριο του κατεστημένου συνδικαλισμού που δεν μπορούσε να δώσει επόμενο βήμα καθώς ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ βρίσκονταν κάτω από την ηγεμονία του οράματος της ΟΝΕ και του ευρώ. Αυτά τα όρια αμφισβητήθηκαν, με τη λογική του Νέου Εργατικού Κινήματος να δίνει σε αυτή την τάση στρατηγικό βάθος και συμβολίστηκε από τις ανεξάρτητες συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς.
Στις μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ και στην ελληνική προεδρία της ΕΕ το πρώτο εξάμηνο του 2003, με αποκορύφωμα την αντι-Σύνοδο στη Θεσσαλονίκη, αλλά και πρωτοπόρα αντίσταση στην εθνική συναίνεση των Ολυμπιακών του 2004, οι ιδέες του αγώνα και η αναζήτηση μιας άλλης προοπτικής επηρέασε όλα τα ρεύματα του κινήματος και έφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση για τον πόλο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 11-12 Ιανουαρίου
Εξεταστικά 1998: Τότε που ‘σπάσαν οι γραμμές για να γίνουν αλυσίδες*
