Μοιάζει παράξενο. Μέσα σε 2-3 ημέρες καλέστηκαν πάνω από 100 συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα και σε πόλεις του εξωτερικού για να εκφραστεί η οργή του λαού για το διπλό έγκλημα: Πρώτο, για όλα αυτά που οδήγησαν στη διάλυση των ιδιωτικοποιημένων σιδηροδρόμων και στην τραγική σύγκρουση στα Τέμπη. Δεύτερο, στη μεθοδική προσπάθεια συγκάλυψης των κυβερνητικών και επιχειρηματικών ευθυνών για τον χαμό τόσων νέων ανθρώπων. Ειδικά, συγκλονίζουν οι δραματικές αποκαλύψεις πως πολλά νέα παιδιά επέζησαν της σύγκρουσης για να χαθούν από μια φωτιά, τα αίτια της οποίας δεν έχουν αποκαλυφθεί, αντίθετα όλα δείχνουν πως κουκουλώνονται.
Με την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση να κοιμάται, τα κόμματα της επίσημης Αριστεράς να υποβαθμίζουν το θέμα, τον γραβατωμένο συνδικαλισμό να βουλιάζει στον κομφορμισμό και τη διαχείριση προκαλεί απορία που βρέθηκε τόσος κόσμος να καλέσει τόσες συγκεντρώσεις. Εντάξει, ο Α. Γεωργιάδης και ο Π. Μαρινάκης μπορεί να ανακαλύψουν από πίσω «τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ», αλλά όσο κι αν βοηθά η ανατρεπτική Αριστερά, όλες κι όλοι καταλαβαίνουν πως είναι κάτι πολύ ευρύτερο.
Δύο χρόνια μετά το ρήγμα που άνοιξε το έγκλημα στα Τέμπη όχι μόνο δεν μπαζώνεται αλλά βαθαίνει ακόμα περισσότερο. Τα πολιτικά αιτήματα να πληρώσουν οι ένοχοι, να πέσει η κυβέρνηση που λέει συνειδητά ψέματα για να καλύψει τις ευθύνες της και συμφέροντα, να καταργηθεί η ιδιωτικοποίηση και να περάσουν τα τρένα στο δημόσιο, χωρίς αποζημίωση και υπό εργατικό έλεγχο, για να λειτουργούν για τους ανθρώπους και όχι για το κέρδος, αποκτούν νέα δυναμική. Συνδυάζονται με την οργή για την ακρίβεια, το πρόβλημα της στέγασης, τον αυταρχισμό και την αλαζονεία μιας κυβέρνησης που ιδιωτικοποιεί τα πάντα και έχει χρήματα μόνο για εξοπλισμούς. Η κοινωνική αντιπολίτευση υπάρχει, βγαίνει στον δρόμο, αναζητά. Θα συναντηθεί με μια ανατρεπτική αντικαπιταλιστική Αριστερά;
