Πρόκειται για κρατική δολοφονία εκ προμελέτης. Ήταν ζήτημα χρόνου. Όλοι γνώριζαν… Γνώριζαν τα ζητήματα ασφάλειας που υπήρχαν λόγω της χρόνιας υποβάθμισης του σιδηροδρόμου και του ξεπουλήματος του σε ιδιώτες. Οι εργαζόμενοι προειδοποιούσαν από καιρό, αλλά οι κυβερνητικοί υπουργοί τους κατηγορούσαν για συκοφαντίες, μια εβδομάδα πριν την τραγωδία. Όχι από αμέλεια αλλά σκόπιμα. Φαίνεται ότι η εξουσία θεωρεί ότι η ασφάλεια των ανθρώπων που ταξιδεύουν δεν μπορεί να μπαίνει πάνω από τα κέρδη. Και η ανθρώπινη ζωή συνολικά! Είναι έγκλημα διότι πλέον ξέρουμε ότι οι επιβάτες που επιβίωσαν της σύγκρουσης, πέθαναν από ασφυξία λόγω των εκρήξεων και των παράνομων εύφλεκτων υλών. Διότι εν έτη 2023, μπορεί η τεχνολογία να αναπτύσσεται ραγδαία, αλλά μας λένε ότι μπορεί κανείς να “δει” ότι δύο τρένα θα συγκρουστούν.
Είναι επαναλαμβανόμενο έγκλημα. Διότι αφήνεται ατιμώρητο. Και όσο μένει ατιμώρητο, τα παιδιά που σκοτώθηκαν, δολοφονούνται ξανά και ξανά. Δολοφονούνται οι οικογένειες τους. Οι συγγενείς και οι φίλοι τους. Δολοφονείται η αλήθεια και το δίκιο τους.
Η κυβέρνηση και η κρατική εξουσία έχουν επιδοθεί σε αγώνα συγκάλυψης των ευθυνών τους. Μιλάμε για ένα κράτος που όποτε ο λαός έχει ανάγκες είναι άφαντο, αλλά για να μπαζώσει και να καταστρέψει τα στοιχεία των εγκλημάτων του, δουλεύει με υπερηχητική ταχύτητα. Για ένα κρατικό μηχανισμό που δεν μπόρεσε να αποτρέψει το έγκλημα στα Τέμπη, αλλά λειτούργησε στην εντέλεια προκειμένου να βγουν λάδι οι ένοχοι.
Και μετά από όλα αυτά η κατάσταση στους σιδηροδρόμους είναι η ίδια. Οι μεταφορές και οι συγκοινωνίες παραμένουν μη ασφαλείς. Τα συμφέροντα της κάθε εταιρείας συνεχίζουν να αποτελούν προτεραιότητα σε σχέση με τις ζωές μας. Τα δικαιώματα μας καύσιμη ύλη στο βωμό του πραγματικού και του κοινωνικού πολέμου. Η όποια απόπειρα να βρούμε το δίκιο, σκοντάφτει στους νόμους των οικονομικά ισχυρών .
Προσπαθούν εκ των υστέρων να μας πείσουν ότι λυπούνται. Υποκρισία και κροκοδείλια δάκρυα. Επίσημη ασκήμια απέναντι στον πόνο της απώλειας. Δεν μπορούν να καταλάβουν τι κάνουμε όλοι εμείς εδώ. Ψάχνουν για υποκινητές και οικονομικά οφέλη. Τόσο μπορούν να σκεφτούν και να νοιώσουν με τις αξίες του σάπιου κόσμου τους. Εμείς ως νέα γενιά είδαμε τους εαυτούς μας στα παιδιά που σκοτώθηκαν. Πόσες ελπίδες, πόσα όνειρα, πόση δίψα για ζωή μπορεί μια εγκληματική πολιτική να κάνει συντρίμμια σε λίγα λεπτά… Σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση τους. Συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό σημαίνει ότι από εδώ και πέρα θα κουβαλάμε στους ώμους μας και τις δικές τους προσδοκίες. Σκεφτήκαμε όμως και ότι ο φόβος και η ανοχή τρέφουν τη φρίκη. Γι αυτό πρέπει να αγωνιστούμε… Γι αυτό είμαστε σήμερα εδώ. Γιατί ακόμα κι αν τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από το έγκλημα, κυβερνητικά, επιχειρηματικά είναι ισχυρά, εμείς θα απαιτήσουμε δικαιοσύνη μέχρι τέλους.
Δικαιοσύνη πραγματική. Όχι τυφλή απέναντι στον πόνο των ανθρώπων. Όχι θεραπαινίδα των κυβερνητικών επιλογών. Ειδικά για μας που σπουδάζουμε νομική, αυτό έχει ένα παραπάνω βάρος. Τα συγγράμματα μιλούν για δικαιοσύνη αμερόληπτη, αντικειμενική και ανεξάρτητη. Που είναι αυτή η δικαιοσύνη; Σε άλλη περίπτωση θα είχε κάνει τα αδύνατα δυνατά για να βρεθούν τα στοιχεία, να πληρώσουν οι ένοχοι. Πώς ξαφνικά δε βρίσκει τον τρόπο όταν οι ένοχοι είναι οι ισχυροί; Ενώ καταδικάζει αμείλικτα κάθε φτωχό και αδύναμο Γιάννη Αγιάννη;
Είμαστε πολλοί και έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Έχουμε 57 ψυχές στη σκέψη μας και στην καρδιά μας. Δε θα σταματήσουμε αν δε δικαιωθούμε.
Είμαστε πολλοί και έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Έχουμε 57 ψυχές στη σκέψη μας και στην καρδιά μας. Δε θα σταματήσουμε αν δε δικαιωθούμε. Τα επιχειρηματικά συμφέροντα, το αδηφάγο σύστημα, η κυβέρνηση, όλοι αυτοί που ευθύνονται για την απώλεια των 57 ανθρώπων μας, πρέπει να πληρώσουν. Το χρωστάμε στα παιδιά που χάθηκαν. Το χρωστάμε σε ολόκληρη την κοινωνία. Το χρωστάμε σε εμάς που ακούσαμε το ηχητικό ντοκουμέντο και παγώσαμε αλλά σήμερα είμαστε πάλι εδώ και φωνάζουμε για δικαιοσύνη. Στη νεολαία που της αξίζει να μη συνηθίσει τη βαρβαρότητα και τον θάνατο. Να μην ανεχτεί άλλο την υποκρισία και την απληστία του κέρδους. Στη νεολαία που της αξίζει ένα καλύτερο παρόν και μέλλον. Που της αξίζει να μην της λεκιάζουν τη ζωή με αγωνία, φτώχεια και ανασφάλεια, να μην της στερούν τη χαρά και το τραγούδι.
Δεν μας φοβίζουν. Η θλίψη μας θα γίνει οργή και η οργή θα γίνει ποτάμι και θα πνίξει όλους τους ενόχους. Ας το βάλλουν καλά στο μυαλό τους: όσο περισσότερα εμπόδια βάζουν στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη, τόσο περισσότερο θα τους τυφλώσει όταν λάμψει.
Για να ανασάνουμε!
Δε θα σταματήσουμε αν δε φτάσουμε!
Συγκέντρωση Τέμπη: Η λαοθάλασσα μίλησε-Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη!
