Χρίστος Κρανάκης
▸Φασιστικές γκρούπες αναβαθμίζουν τη δράση τους στηριζόμενες στο γενικότερο κλίμα ακροδεξιάς δημαγωγίας και στα γνωστά στηρίγματα του κρατικού μηχανισμού
Ανά περιόδους, το αναγκαίο καθήκον της αντιφασιστικής επαγρύπνησης έχει κυρίαρχα τον χαρακτήρα της «πρόληψης». Κατά πάσα πιθανότατα, όμως, δεν βρισκόμαστε σε μία τέτοια περίοδο… Ακροδεξιές αντιλήψεις περί «φυλετικού και πολιτισμικού πολέμου» ξεπηδούν σε διάφορους τόνους και όπως φαίνεται κερδίζουν έδαφος. Μπροστά σε αυτή τη συνθήκη, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη πως οι πιο «σκληροπυρηνικές» ομάδες του ακροδεξιού χώρου, επιχειρούν να αναβαθμίσουν την οργανωτική τους παρουσία.
Το έδαφος για εκείνες είναι γόνιμο… Κόμματα της «κουστουμαρισμένης» ακροδεξιάς βλέπουν την εκλογική τους επιρροή να ισχυροποιείται. Φωνές ακόμη και στο κυβερνών κόμμα -την ιστορικότερη δεξιά παράταξη στην Ελλάδα- ζητούν μία «πραγματικά δεξιά» πολιτική, που θα εναντιωθεί στη «νέα τάξη πραγμάτων που φέρνει την κατάρρευση των θεσμών της οικογένειας, της Θρησκείας και του Έθνους», ενώ η κυβέρνηση ούτε θέλει ούτε έχει την πολυτέλεια να αποσχιστεί από συντηρητικά ακροατήρια, γι’ αυτό -παρά τις επιμέρους ατζέντες της σε έμφυλο και ελληνοτουρκικά- ακολουθεί σκληρά δόγματα (διώξεις, καταστολή, αστυνομοκρατία, αντιμεταναστευτική πολιτική). Η στροφή του πολιτικού σκηνικού προς τα δεξιά, ήταν αναπόφευκτο πως θα οδηγήσει στην ανάδυση νέων περιθωριακών ακροδεξιών ομάδων ή στην ενδυνάμωση ήδη υπαρχόντων…
Έτσι λοιπόν, σε συγκεκριμένες γειτονιές διαφόρων λογής φασιστικές γκρούπες επιδιώκουν να εμφανιστούν στο προσκήνιο. Το «μούδιασμα» που είχε επικρατήσει στις τάξεις τους, μετά την καταδικαστική απόφαση της Χρυσής Αυγής και την πίεση του κινήματος, εν μέρει εξασθενεί. Τα χρόνια κυλάνε και διαφόρων ειδών φυρερίσκοι ψάχνουν και στρατολογούν τη νέα γενιά φασιστών. Η πανδημία με τα οριζόντια lockdown και την έκρηξη των θεωριών συνωμοσίας, σε συνδυασμό με την ευρύτερη εθνικιστική έξαρση επί «Μακεδονικού», αξιοποιήθηκαν σε σημαντικό βαθμό. Διαδίδουν στη νεολαία πως η ΧΑ και ο Κασιδιάρης καταδικάστηκαν αδίκως, μόνο και μόνο επειδή «αντιστάθηκαν στο σύστημα». Τα πέρα-δώσε με τον Μπαλτάκο, οι υποσχέσεις του Λαγού προς τους εφοπλιστές στο Πέραμα, η (θετική) υπερπροβολή από μερίδα των ΜΜΕ και τα μεγάλα ποσά που ως διά μαγείας κάλυψαν τις υπέρογκες διαφημιστικές δαπάνες του κόμματος, ξεχνιούνται… Ως εκ τούτου, τόσο η ίδια η ΧΑ, όσο και πολιτικοί δορυφόροι της (πχ πρώην μέλη που έχουν σχηματίσει άλλες ομάδες κρούσης), επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία και να ανασυγκροτηθούν.
Η δράση τους, όπως πάντα αλλά ειδικά στο σήμερα, δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Οι από κοινού κινήσεις και συνεννοήσεις μεταξύ διαφορετικών τοπικών φασιστικών ομάδων δείχνουν την πιθανότητα συγκρότησης ενός κοινού κέντρου συντονισμού της δράσης τους. Ένα κέντρο, που μπορεί να μην έχει τη δομή ή τις κοινοβουλευτικές στοχεύσεις της ΧΑ, μπορεί όμως να ενορχηστρώνει σε πανελλαδική εμβέλεια συγκεντρώσεις και επιθέσεις, «φιλοξενώντας» ακόμη και φασιστικές ομάδες του εξωτερικού. Όπως φαίνεται, παρότι είναι νωρίς για ακριβή συμπεράσματα, μπροστά στην ανάγκη περιφρούρησης τους από το αντιφασιστικό κίνημα και στην επιδίωξή τους να εμφανιστούν σε «φουσκωμένους» αριθμούς, οι διάφορες φασιστικές γκρούπες παραμερίζουν τις επιμέρους φιλονικίες τους και συντονίζονται, είτε αυτό σημαίνει επίσημη ή άτυπη στήριξη της κινητοποίησης του ενός ή του άλλου, είτε προπαγάνδιση των δράσεων του ενός στους λογαριασμούς κοινωνικής δικτύωσης του άλλου. Αυτό δυνητικά συντελεί επικίνδυνη εξέλιξη. Χρέος του κινήματος σε αυτή τη φάση, είναι να «κοπεί ο αέρας» των φασιστών, ήδη από όσο προσπαθούν να στηθούν σε τοπικό επίπεδο, πριν δηλαδή καταφέρουν να συγκροτήσουν ένα κέντρο συντονισμού και προπαγάνδισης με μεγαλύτερη εμβέλεια.
Πέρα από τη στενότερη επικοινωνία μεταξύ των φασιστικών ομάδων ανά πόλεις και ανά τη χώρα, και τη θέληση τους να αναβαθμίσουν -έστω κι αν αυτό σημαίνει εκατέρωθεν παραχωρήσεις- τη δράση τους, αξιοσημείωτη αλλαγή παρατηρείται και στον προπαγανδιστικό τους λόγο. Το αντιμεταναστευτικό μένος προωθείται βέβαια ακόμα, όμως το μεγαλύτερο βάρος πέφτει στην «αντισυστημικότητα». Αρχικά, αυτή παίρνει τον χαρακτήρα της «διαφοροποίησης» από το υπόλοιπο κομματικό κατεστημένο, φτάνοντας ακόμη και σε δημόσια καλέσματα σε αποχή από τις κάλπες από κάποιες ομάδες. Κατά δεύτερον παίρνει τη μορφή αντιπαράθεσης με τη woke κουλτούρα (ό,τι αρνητικό βαφτίζεται ως τέτοια), η οποία -υποτίθεται- αποτελεί βασική κατεύθυνση του «νεοταξισμού».
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 18-19 Ιανουαρίου
