του Χρήστου Κυργιάκη, αναδημοσίευση από τον Σελιδοδείκτη
Μέρες γιορτινές, αγάπης και προσφοράς προς τον συνάνθρωπο πλησιάζουν και είναι ανάγκη γρήγορα να μπούμε στο περίφημο «πνεύμα των Χριστουγέννων».
Γι΄αυτό πρέπει:
Να ξεχάσουμε κάθε τι που δεν οδηγεί στην ανάγκη να αγοράσουμε, να καταναλώσουμε, να φορέσουμε, να φάμε και να πιούμε.
Να αγνοήσουμε τους πολέμους, τις σφαγές αμάχων μα και τις απώλειες των στρατιωτών, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, την πείνα και τη φτώχεια που απλώνεται σε πολλά μέρη του πλανήτη.
Να το βουλώνουμε μπροστά στο σκάνδαλο που συντελείται και θέλει το 1% του πληθυσμού της Γης να κατέχει τον μισό παγκόσμιο πλούτο.
Να κλείνουμε τα μάτια όταν οι τράπεζες αρπάζουν το σπίτι του συνταξιούχου για χρέος χιλίων ευρώ, όταν πριμοδοτούν αυτόν που χρωστάει ένα εκατομμύριο ευρώ και κάνουν κυβέρνηση το κόμμα που οφείλει μισό δισεκατομμύριο.
Να λέμε «δόξα τω Θεώ», που ζούμε από τύχη καθώς δεν βρεθήκαμε σε τρένα που συγκρούστηκαν, σε γέφυρες που κατέρρευσαν, σε κάμπους που πλημμύρησαν, σε σχολεία που έπεσαν τα ταβάνια και έσκασαν σαν βόμβες οι καυστήρες και σε εργοτάξια με μηχανές που διαμέλισαν κορμιά.
Να είμαστε ευτυχισμένοι που επιβιώνουμε με χαρτζιλίκια, χτένες και καθρεφτάκια, επιδόματα και κυβερνητικές ελεημοσύνες. Πρέπει να εμπεδώσουμε πως τα δικαιώματά μας θα καθορίζονται από τους έχοντες την εξουσία. Αφού είναι έτσι, ας την πάρουν την εξουσία αυτοί που παράγουν τον πλούτο και όχι αυτοί που τον κλέβουν.
Να νιώθουμε χαρά και περηφάνια όταν οι τράπεζες και οι εταιρείες παροχής ενέργειας ανακοινώνουν κέρδη δισεκατομμυρίων ενώ εμείς δεν έχουμε να βγάλουμε το μήνα. Όμως είναι μεγάλη παρηγοριά να ξέρουμε πως από τα δισεκατομμύρια που κερδίζουν, θα διαθέσουν ένα ολόκληρο εκατομμύριο για τα καημένα τα παιδάκια που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα επειδή η κουφάλα η ευνομούμενη πολιτεία με τις κυβερνήσεις της έχει άλλες προτεραιότητες.
Να γινόμαστε δημιουργικοί δοκιμάζοντας νέες συνταγές μαγειρικής, να νιώθουμε πλήρεις απαντώντας σωστά στις ερωτήσεις των τηλεπαιχνιδιών, να διασκεδάζουμε και να ερχόμαστε στο τσακίρ κέφι από τις εκπομπές διαγωνισμών τραγουδιού και να παίρνουμε μαθήματα επιβίωσης αλλά και μάχης με τις δυσκολίες βλέποντας τα ριάλιτι που γυρίστηκαν σε φάρμες, βουνά, θάλασσες και λαγκάδια.
Να συνηθίζουμε στο μέτρημα των γυναικοκτονιών κάθε τέλους του έτους μαθαίνοντας από τις συμβουλές πρώην αστυνομικών πώς μπορεί ένας επίδοξος γυναικοκτόνος να πέσει στα μαλακά μετά την κτηνωδία του.
Να τρομάζουμε μη μας συλλάβουν ως «τρομοκράτες» επειδή πιάσαμε με τα χέρια μας καμιά σακούλα σκουπιδιών την ώρα που οι πραγματικοί τρομοκράτες, δέρνουν διαδηλωτές, σκοτώνουν στα κρατητήρια βασανίζοντας, φυτεύουν στοιχεία σε αθώους και γενικώς την ώρα που τρομοκρατούν ασύστολα «προστατεύοντας τους πολίτες».
Να θαυμάζουμε τους διευθυντές των σχολείων που καταδίδουν μαθητές που συμμετείχαν σε καταλήψεις και τα στελέχη της εκπαίδευσης που εκφοβίζουν, τρομοκρατούν και ξεφτιλίζουν εκπαιδευτικούς, που επικαλούνται την τήρηση του νόμου παραβιάζοντάς τον πρώτοι και αρνούμενοι να εφαρμόσουν δικαστικές αποφάσεις.
Να το πάρουμε απόφαση πως με το αίμα και τον ιδρώτα μας θα φτιάχνουμε πρωτογενή πλεονάσματα δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, που θα τα ξοδεύουν οι κυβερνώντες σε όπλα, πυραύλους, πολεμικά αεροπλάνα και φρεγάτες για να παίζουμε «πόλεμο» με τους γείτονες, που αγοράζουν κι αυτοί τα ίδια από το ίδιο μαγαζί.
Να μην δυσανασχετούμε όταν κάθε καλοκαίρι καίνε τα δάση για να φυτέψουν ανεμογεννήτριες, όταν διαλύουν καθημερινά τα δημόσια νοσοκομεία για να ανθίσουν τα ιδιωτικά και όταν τσαρλατάνοι υπουργίσκοι που γλείφουν εκεί που έφτυναν δηλώνουν ξεδιάντροπα ότι είναι γκρίνια να διεκδικείς τα δικαιώματά σου.
Να λυπούμαστε και να δακρύζουμε, αλλά μέχρι εκεί, όταν στις επίσης δακρύβρεχτες τηλεοπτικές οθόνες βλέπουμε τη θάλασσα να ξεβράζει κορμάκια προσφυγόπουλων δίπλα στα τουριστικά θέρετρα του Αιγαίου. Διότι, αυτά έχει η ζωή και να μας φυλάει ο Θεός μη μας συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Εμείς, τι μπορούμε να κάνουμε αν αυτό είναι το θέλημά του;
Έτσι, όσα ζήσαμε όλοι τη χρονιά και μας έκαναν να θυμώσουμε, να οργιστούμε, να σκεφτούμε, να ονειρευτούμε, να διεκδικήσουμε και να πούμε πως δεν πάει άλλο, πρέπει να τα ξεχάσουμε γιατί χαλάνε τη γιορτινή ατμόσφαιρα και κυρίως δεν συνάδουν με το περίφημο «πνεύμα των Χριστουγέννων».
Όμως εμείς δεν θα τους κάνουμε τη χάρη.
Ούτε ξεχάσαμε, ούτε ξεχνάμε, ούτε θα ξεχάσουμε.
Θα είμαστε εδώ και τα όνειρά μας θα στοιχειώνουν τον ύπνο τους και θα γίνονται οι χειρότεροι εφιάλτες τους.
