Αιμιλία Τσαγκαράτου
Μαζική αύξηση των αστέγων στο Λονδίνο καταγράφει πρόσφατη έκθεση των Συμβουλίων της πόλης, σύμφωνα με την οποία πάνω από 183.000 κάτοικοί της είναι άστεγοι και ζουν σε δομές προσωρινής στέγης. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, η πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο τη μεγαλύτερη κρίση στο συγκεκριμένο θέμα που έχει υπάρξει ποτέ, ενώ ο παραπάνω αριθμός σημαίνει ότι ένας στους πενήντα κατοίκους δεν διαθέτει σήμερα μόνιμη στέγη. Τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης των Εργατικών, μάλιστα, ο αριθμός των ανθρώπων που κοιμούνται στο δρόμο έχει αυξηθεί κατά ένα πέμπτο, σημειώνοντας νέο ρεκόρ: 4.780 άστεγοι καταγράφηκαν να κοιμούνται στους δρόμους του Λονδίνου μεταξύ των μηνών Ιούλη και Σεπτέμβρη.
Ο συνδυασμός της ραγδαίας αύξησης του αριθμού και του ποσοστού των αστέγων και της συρρικνούμενης προσφοράς στέγης δημιούργησε μια «τέλεια καταιγίδα», αποτελώντας ταυτόχρονα τον πιο σοβαρό δείκτη για την τεράστια φτωχοποίηση που υφίστανται συνολικά οι εργαζόμενοι στη χώρα. Η κρίση αυτή έρχεται σε μια περίοδο που οι οικονομικές πιέσεις τις οποίες δέχονται οι κάτοικοι του Λονδίνου με χαμηλό εισόδημα είναι τεράστιες. Το πρόβλημα επιδεινώνεται από τα αυξανόμενα ενοίκια, τις μειώσεις στα επιδόματα, την οξεία έλλειψη προσιτής στέγης και την κατάρρευση της προσφοράς ακινήτων του ιδιωτικού μισθωμένου τομέα. Το τέλος, επίσης, της απαγόρευσης των εξώσεων που υπήρχε στη διάρκεια της πανδημίας όξυνε ακόμα περισσότερο το πρόβλημα.
Η τρομακτική διεύρυνση του χάσματος μεταξύ πλούτου και φτώχειας, όπως αντανακλάται και στο θέμα της στέγης, φαίνεται σε μια – συμβολική θα μπορούσε να πει κανείς – εικόνα με τις σκηνές των άστεγων απέναντι από τα ξενοδοχεία πολυτελείας Park Lane Hilton και τα Dorchester, όπου οι τιμές των δωματίων ξεκινούν από 1.000 λίρες τη βραδιά. Η εφημερίδα Daily Mail αναφέρει ότι οι μεγιστάνες του πλούτου που διανυκτερεύουν στα ξενοδοχεία δυσανασχετούν όταν βλέπουν από τα παράθυρα του άστεγους, αφού τους «χαλούν τη θέα»…
Διαχρονικά, βεβαίως, οι κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζουν ότι λαμβάνουν μέτρα για το θέμα των αστέγων. Εκτός όμως από το γεγονός ότι το πρόβλημα δεν είναι ανεξάρτητο από τη συνολικές αντιλαϊκές πολιτικές, η κατεδάφιση σχεδόν 60.000 μονάδων δημόσιας στέγης στη χώρα τα τελευταία 10 χρόνια, με προγραμματισμένες κι άλλες τους επόμενους μήνες, δείχνουν ότι η πραγματική στόχευση είναι η αξιοποίηση κάθε χώρου και ακινήτου για το κέρδος. Τούβλο το τούβλο, λοιπόν, στερούν από την εργατική τάξη του Λονδίνου τη δημόσια στέγαση, στέλνοντάς τη να κοιμάται στο πεζοδρόμιο.
