Γιώργος Παυλόπουλος
Το Ισραήλ και η ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου μοιάζουν να επιδιώκουν την «Τελική Λύση», αδιαφορώντας για το κόστος. Οι ΗΠΑ φλερτάρουν με αυτό το σενάριο, αν και δεν θέλουν εκπλήξεις πριν τις εκλογές.
Ο άνθρωπος – σύμβολο για τη Χαμάς στη Γάζα, Γιαχία Σινουάρ, αποτελεί τον τελευταίο (μέχρι στιγμής) κρίκο στη μακρά αλυσίδα των δολοφονικών πληγμάτων που έχει καταφέρει το κράτος-τρομοκράτης εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων. Είχαν προηγηθεί, όπως είναι γνωστό, ο ηγέτης της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε, ο οποίος δολοφονήθηκε στην Τεχεράνη, ο Χασάν Νασράλα που επί τριάντα και πλέον χρόνια κρατούσε το τιμόνι της λιβανέζικης Χεζμπολά, καθώς και πολλά ακόμη κορυφαία στελέχη των δύο παραπάνω οργανώσεων, όπως επίσης του Λαϊκού και του Δημοκρατικού Μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, αλλά και των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν. Όλοι τους, φυσικά, είχαν βαφτιστεί προηγουμένως «τρομοκράτες», τόσο από το Ισραήλ όσο και από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, που προσπαθούν έτσι να δικαιολογήσουν το έγκλημα διαρκείας που διαπράττεται σε βάρος των Παλαιστινίων και των λαών του Λιβάνου και άλλων χωρών της περιοχής.
Η δολοφονία Σινουάρ είναι ο πιο πρόσφατος κρίκος στην αλυσίδα της εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων του Ισραήλ
Ούτε οι δολοφονίες ούτε οι γενοκτονικές επιθέσεις, όμως, έχουν φέρει το Ισραήλ και την ακροδεξιά σιωνιστική κυβέρνηση Νετανιάχου και τους συμμάχους της πιο κοντά στην επίτευξη των στόχων που έχουν θέσει εξαρχής. Στη Γάζα, για του λόγου το αληθές, έναν και πλέον χρόνο μετά την εισβολή και παρά το γεγονός ότι έχει σκοτωθεί ή τραυματιστεί σχεδόν το 10% του πληθυσμού της, η αντίσταση συνεχίζεται και είναι σε θέση να επιφέρει πλήγματα στον κατακτητή – κάτι που αποδεικνύεται και από τον νέο γύρο στρατιωτικών επιχειρήσεων στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας, που θεωρητικά είχε «εκκαθαριστεί». Στον δε Λίβανο, παρά τους ανηλεείς βομβαρδισμούς ακόμη και στο κέντρο της Βηρυτού, η αλήθεια είναι ότι οι χερσαίες δυνάμεις του Ισραήλ δεν έχουν καταφέρει ουσιαστικά να κερδίσουν έδαφος, καθώς κάθε φορά που το αποπειρώνται υφίστανται απώλειες και εξαναγκάζονται σε υποχώρηση.
Η αντίσταση, εξάλλου, δεν είναι κυρίως ζήτημα προσώπων και ηγετών, έστω κι αν αυτοί παίζουν σημαντικό ρόλο, αλλά αντικειμενικής ανάγκης και διάθεσης των ίδιων των λαών, οι οποίοι γεννούν και επιλέγουν τους ηγέτες τους. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο Σινουάρ – ένας άνθρωπος που είχε περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του στις ισραηλινές φυλακές – δεν σκοτώθηκε κρυπτόμενος σε κάποια σήραγγα, αλλά με το όπλο στο χέρι, πολεμώντας στην πρώτη γραμμή εναντίον των Ισραηλινών, στο πλευρό άλλων Παλαιστινίων μαχητών.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, κάθε φορά που το Ισραήλ εξαπέλυε μια νέα επίθεση ή εισβολή στη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών, διαπίστωνε ότι την επόμενη μέρα έβρισκε στο διάβα του μια ακόμη πιο αποφασισμένη οργάνωση, με πιο ριζοσπαστικά (έστω και ισλαμικά) χαρακτηριστικά. Κάτι ανάλογο θα συμβεί και τώρα, έστω κι αν εντός του Ισραήλ δείχνει να έχει επικρατήσει η πιο σκληρή γραμμή, που πιέζει ώστε να μην υπάρξει καμία υποχώρηση με σκοπό να δοθεί η αποκαλούμενη «Τελική Λύση», όποιο και αν είναι το ανθρώπινο, ηθικό και οικονομικό κόστος.
Η αλήθεια δε, είναι ότι με τη συγκεκριμένη γραμμή μοιάζουν να φλερτάρουν και οι Αμερικανοί, θεωρώντας ότι είναι η μεγάλη τους ευκαιρία για μια στρατηγικής σημασίας νίκη και ανακατάταξη συσχετισμών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, όπου εδώ και χρόνια βλέπουν την επιρροή τους να υποχωρεί. Αυτός είναι και ο λόγος που οι δήθεν εκκλήσεις και τα «τελεσίγραφα» προς τον Νετανιάχου (το πιο πρόσφατο, μάλιστα, έχει διάρκεια ενός μήνα και εκπνέει αμέσως μετά τις προεδρικές εκλογές…) για να προστατεύσει τους αμάχους και τους κυανόκρανους του ΟΗΕ και να επιτρέψει την πρόσβαση στην ανθρωπιστική βοήθεια, φαντάζουν γελοίες και προκλητικές. Την ίδια στιγμή άλλωστε, ο Μπάιντεν φρόντισε να στείλει κατεπειγόντως στο έδαφος του Ισραήλ το πιο προηγμένο αμερικανικό σύστημα αεράμυνας, μαζί με εκατοντάδες στρατιώτες, με εντολή να ανοίξουν πυρ την επόμενη φορά που ο σύμμαχός τους θα δεχθεί επίθεση από το Ιράν ή αλλού.
Είναι λογικό, βεβαίως, η Ουάσιγκτον και ειδικά το στρατόπεδο των Δημοκρατικών να επιδιώκουν μία παύση σε αυτή τη φάση, λίγο πριν την αναμέτρηση της 5ης Νοεμβρίου και, σε κάθε περίπτωση, να φοβούνται ένα πλήγμα στις πυρηνικές ή τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του Ιράν που ενδέχεται να προκαλέσει ντόμινο αρνητικών εξελίξεων. Αλλά αυτό, πλέον, δεν εξαρτάται μόνο από τους ίδιους αλλά και από τον Νετανιάχου, ο οποίος ίσως προτιμά την εκλογή Τραμπ…
