Αιμιλία Τσαγκαράτου
Στις 25 Σεπτεμβρίου εκτελέστηκε στο Μιζούρι των ΗΠΑ ο Αφροαμερικανός Μαρσέλους «Καλίφα» Γουίλιαμς, μετά από την καταδίκη του για φόνο που το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι διέπραξε το 1998. Ο ίδιος επέμενε στην αθωότητά του μέχρι τέλος. Η συγκεκριμένη εκτέλεση πήρε μεγάλη δημοσιότητα στις ΗΠΑ, για δύο λόγους: Ο πρώτος, επειδή τα στοιχεία για την καταδίκη ήταν ελλιπή και υπήρχαν σοβαρά ζητήματα γύρω από αυτήν – ακόμα και η οικογένεια του θύματος ζητούσε να μην εκτελεστεί – με αποτέλεσμα πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι να έχουν επικοινωνήσει με το γραφείο του κυβερνήτη του Μιζούρι, ζητώντας να δοθεί στον Γουίλιαμς χάρη. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η ημέρα της εκτέλεσής του συνέπεσε με τις πανεθνικές κινητοποιήσεις που έγιναν στις ΗΠΑ ενάντια στους βομβαρδισμούς του Ισραήλ στον Λίβανο και με διαδηλώσεις ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Η είδηση της εκτέλεσης διαδόθηκε στους διαδηλωτές, που συνέδεσαν τον πόλεμο που διεξάγεται με τη στήριξη των ΗΠΑ με τις κρατικές εκτελέσεις – δολοφονίες, βλέποντας ότι ουσιαστικά πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Η εκτέλεση, όμως, του Γουίλιαμς φέρνει τις ΗΠΑ ένα βήμα πιο κοντά σε ένα μακάβριο ορόσημο. Με τέσσερις πολιτείες να έχουν προγραμματίσει άλλες τέσσερις εκτελέσεις τις επόμενες μέρες, η χώρα θα φτάσει στις 1.600 από όταν επανήλθε σε ισχύ η θανατική ποινή το 1976, παρά το γεγονός ότι η δημόσια υποστήριξή της συνεχίζει να μειώνεται και οι ένορκοι ψηφίζουν όλο και λιγότερο για την επιβολή της. Το Μιζούρι, το Τέξας και η Οκλαχόμα έχουν την πρωτιά. «Όσον αφορά στους Αφροαμερικανούς, το κράτος πάντα ασκεί τη βία του στις κοινότητές μας μέσα στις ΗΠΑ, ενώ στο εξωτερικό βλέπουμε (να κάνει το ίδιο) στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο», δήλωνε Παλαιστίνιος διαδηλωτής στις ΗΠΑ. «Ξέρουν ότι μπορούν να μας σκοτώσουν σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου και να μένουν ατιμώρητοι».
Οι διαδηλωτές απήγγειλαν, μάλιστα, το συγκλονιστικό ποίημα του Γουίλιαμς με τίτλο «Τα αινιγματικά χαμόγελα των παιδιών της Παλαιστίνης», που έγραψε λίγο πριν την εκτέλεσή του. Παραθέτουμε μερικούς στίχους: «…μωρά θαμμένα ζωντανά/ ακρωτηριασμοί/ πείνα και πολιτική λιμοκτονία/ καθημερινός τρόμος/ στρατιωτικοί ελιγμοί/ που κινούνται εδώ και εκεί/ για να επιστρέψουν ξανά στο πουθενά/ το τραύμα με όλες του τις εκδηλώσεις/ διεθνείς διαπραγματεύσεις και δισταγμός/ πρόκληση στην υλοποίηση των δύο εθνών/ ματαίωση της παγκόσμιας βοήθειας/ παγκόσμια αμνησία/ αδέρφια και συγγενείς που χάθηκαν για πάντα/ γονικές ανησυχίες/ μπροστά στην αλαζονεία της κορυφής/ και την εθνοκάθαρση με οποιονδήποτε ορισμό/ Ακόμα ακούγεται το γέλιο σας/ και με κάποιο τρόπο είστε σε θέση να χαμογελάτε/ Ω, ανθεκτικά παιδιά της Παλαιστίνης!».
