Γιώργος Τσαντίκος
Ο υπουργός ΠΡΟΠΟ και η κυβέρνηση αντιμετωπίζουν τη νεολαία όπως ακριβώς τους έχει πει ο γιατρός τους να ρίξουν πίεση και χοληστερίνη: με χάπια, όπου «χάπια» γράψτε «τσοιμπά» και μετά διαβάστε ανάποδα.
Ένας αλάνθαστος δείκτης για το πού πάει ένας κόσμος, τόσο αλάνθαστος όσο η φάτσα Μπαρτζώκα στο πρώτο τάιμ άουτ, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα παιδιά του. Έχεις ή δεν έχεις τέτοια (παιδιά), θες – δεν θες να αποκτήσεις, γνωρίζεις κάτι βασικό: ότι όσο περισσότερο τα αντιμετωπίζεις σαν να είσαι εσύ, ειδικά σαν μεσήλικας με εξουσία, τόσο περισσότερο θα σε έχουν γραμμένο και άλλο τόσο θα προσδοκούν ένα μέλλον που ούτε το φαντάζεσαι, ούτε σε περιλαμβάνει.
Δείτε για παράδειγμα τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ανανήψαντα σοσιαλιστή, νυν πρωτοκαπετάνιο της καταστολής και της νεοφοβίας. Ο υπουργός ΠΡΟΠΟ και η κυβέρνηση αντιμετωπίζουν τη νεολαία όπως ακριβώς τους έχει πει ο γιατρός τους να ρίξουν πίεση και χοληστερίνη: με χάπια, όπου «χάπια» γράψτε «τσοιμπά» και μετά διαβάστε ανάποδα.
Ένας άνθρωπος που θεωρεί επιτυχία το γεγονός ότι αυξήθηκαν οι συλλήψεις ανηλίκων στην Ελλάδα δεν είναι παρά ένας επικίνδυνος άνθρωπος. Φυσικά, ο ίδιος είχε δείξει δείγματα γραφής και ξύλου μέσα στην καραντίνα, σε μια θητεία τόσο βίαιη που κατέληξε σε προσωρινή απομάκρυνση από το αγαπημένο του υπουργείο.
Στη δημοκρατία των Σκερτσικών στατιστικών, η ποσότητα έχει σημασία. Πιάσαμε 3.000 παραπάνω πιτσιρικάδες, άρα μειώθηκαν τα περιστατικά παραβατικότητας ανηλίκων. Κάπως έτσι, το στατιστικό σούπερ μάρκετ προσφέρει μια σειρά επιχειρημάτων προς πάσα χρήση, όπως π.χ. αυτό τις προάλλες που «διασκευάστηκε» περίπου στο «άμα είσαι Έλληνας και Ρομά, τότε κλέβεις».
Άλλο που η έρευνα έλεγε άλλα πράγματα. Αλλά ό,τι βολεύει και ό,τι μένει…
Με αυτά και με αυτά, έχουμε μάθει ότι η νεολαία έχει γίνει επικίνδυνη. Λες και κάποιο ρελέ κάηκε και ξαφνικά, τα παιδιά έγιναν αυτόματα βίαια και αντικοινωνικά, επικίνδυνα για την «ασφάλεια», αγέλες που πετάχτηκαν από ταινία του Φώσκολου σε σενάριο Άλεξ Γκάρλαντ και κυνηγάνε κεφαλές στις μεγάλες ανοιχτές λεωφόρους, καβάλα στο φορτηγό του Μαντ Μαξ.
Πειθαρχήσεις, πρόστιμα, αποβολές, ποινές, ποινές, ποινές. Υπουργοί-παιδονόμοι, που μπροστά τους οι δάσκαλοι που κλείδωναν τα παιδιά στην τάξη μοιάζουν… Μοντεσόρι.
Πολύ σπάνια η δημόσια συζήτηση πάει στις αιτίες, στο τι στο καλό ακολούθησε εκείνους τους συλλήβδην πρόσφατους εγκλεισμούς και το ανελέητο κυνήγι, το ξύλο και τα πρόστιμα της διετίας, στο τι βλέπουν ή και δεν βλέπουν τα παιδιά και εξωθούνται σε βίαιες συμπεριφορές, ακόμα και αν όντως υπάρχει «έξαρση» ή αν διαβάζει επιτέλους κάποιος αυτά τα καταραμένα στοιχεία και κυρίως, πίσω από αυτά. Η απαίτηση του Χρυσοχοΐδη από την πιτσιρικαρία είναι να ξεχάσει αυτά τα δύο-τρία χρόνια που έχασαν (που δεν μετράνε όσο μετράνε στη ζωή ενός μεσήλικα) και να κάνουν ότι τους λένε, αλλιώς ποινή, καταστολή, φυλακή.
Ξαφνικά όλοι παιανίζουν την «αυστηροποίηση των ποινών» και τα «έσπασες-πληρώνεις». Ποιοι; Οι ίδιοι που ζούνε με άλλους κανόνες από τον υπόλοιπο κόσμο, που δεν δίνουν λογαριασμό και που οι δικές τους παρασπονδίες είναι «μια στιγμή αδυναμίας».
Οι ίδιοι που, επιτέλους, ας τους πάρει κάποιος το τικ τοκ και το ίνστα από τα χέρια, γιατί είναι τόσο μεγάλες οι κριντζ ποσότητες που παράγουν στα βίντεο που ποστάρουν, που το γεύμα-αναβίωση «Απαράδεκτων» της Διαμαντοπούλου, μοιάζει χαριτωμένο (όχι, δεν είναι, καρακρίντζ είναι).
Αυτοί που στρεβλώνουν τα όρια ενός υπαρκτού προβλήματος, για να φτιάξουν έναν κόσμο που χωράει μόνο αυτούς. Πειθαρχήσεις, πρόστιμα, αποβολές, ποινές, ποινές, ποινές. Υπουργοί-παιδονόμοι που μπροστά τους οι δάσκαλοι που κλείδωναν τα παιδιά στην τάξη και πήγαιναν για κυνήγι, στη δεκαετία του ’50, είναι η Μοντεσόρι και η Έλεν Κέλερ μαζί, σχολεία-πιθανοί «τόποι εγκλήματος» και ποινολόγια για καλωσόρισμα στην τάξη.
Αν αυτή η κατάσταση δεν ανατραπεί, τα αποτελέσματά της θα είναι ολέθρια. Έχετε-δεν έχετε παιδιά…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (5.10.24)
