Γιώτα Ιωαννίδου
Έντεκα χρόνια πέρασαν από τη δολοφονία του αγωνιστή, μουσικού και εργάτη, Παύλου Φύσσα, από τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Αυτή ήταν η τραγική κορύφωση μιας σειράς δολοφονικών πογκρόμ των φασιστικών ταγμάτων εφόδου εκείνης της περιόδου.
Σήμερα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική δυναμώνουν ξανά οι δυνάμεις της ακροδεξιάς, του εθνικισμού, του ρατσισμού, του νεοφασισμού. Όχι μόνο στο πολιτικό ή παρακρατικό περιθώριο. Δείγματα έχουμε από τα τάγματα εφόδου στον Έβρο μέχρι τις απόπειρες συγκεντρώσεων (Ν. Ιωνία – Ηράκλειο, Σύνταγμα) και τις επιθέσεις σε αγωνιστές και μετανάστες. Αλλά η ακροδεξιά και ο φασισμός εμφανίζονται και στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, με την κάθοδο σε εκλογές και κυρίως στο κέντρο της αστικής πολιτικής και των κυβερνήσεων που την υλοποιούν.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση του πολέμου, των εξοπλισμών και της αντίστοιχης προετοιμασίας των λαών για ακόμη μεγαλύτερη εμπλοκή στα νατοϊκά σχέδια (βλέπε πόλεμος στην Ουκρανία, γενοκτονία στην Παλαιστίνη), η ΕΕ των δολοφονικών push-backs σε πρόσφυγες και μετανάστες και της καταστολής για όλους, λιπαίνει το έδαφος για την ανάπτυξη της ακροδεξιάς και του φασισμού. Η διαρκής επίθεση του κεφαλαίου στα εργατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες με σκοπό την αύξηση των κερδών και τη βελτίωση της θέσης των Ευρωπαίων κεφαλαιοκρατών στον διεθνή ανταγωνισμό, η όλο και πιο αντιδραστική αστική πολιτική ενός ολοκληρωτικού καπιταλισμού που προσπαθεί να αντιμετωπίσει την κρίση του με βαρβαρότητα, δίνουν χώρο στην ακροδεξιά. Οι αστικές δυνάμεις δεν ολιγωρούν, είτε για να εγκολπώσουν κομμάτι της είτε για να την αξιοποιήσουν. Δεν είναι τυχαίο που σε αυτό το αντιδραστικό πλαίσιο ξεπηδούν η Μελόνι στην Ιταλία, η Λεπέν στη Γαλλία, το AfDστη Γερμανία.
Στην Ελλάδα τα ακροδεξιά μορφώματα της Ελληνικής Λύσης και της Νίκης, ανεβάζουν την αντικυβερνητική δημαγωγία, αλλά την ίδια στιγμή ψηφίζουν μαζί με τη ΝΔ πολλά αντιδραστικά νομοσχέδια στη Βουλή.
Η αστική ιδεολογία του ατομισμού και του ανταγωνισμού, ο τεχνοκρατισμός, ο κρατικά κατευθυνόμενος εθνικισμός και ρατσισμός, ο εκκλησιαστικός-θρησκευτικός σκοταδισμός συναντούν αναπόφευκτα τη συνωμοσιολογία, την υποταγή στον αρχηγό, τον φόβο για το όποιο «άλλο» -«ισλαμιστές», «λαθροεισβολείς», «σεξουαλικά διεστραμμένους»- σε συνθήκες κρίσης. Σε τέτοια κανάλια στρέφεται ο κόσμος της κοινωνικής καταβύθισης, ο θυμός και η απόγνωση της νεολαίας αλλά και ευρύτατων μη προνομιούχων τμημάτων των κοινωνιών.
Η στάση αυτή υπογραμμίζεται από την έλλειψη κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης, που θα φιλοδοξούσε να διοχετεύσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε μονοπάτια ανατροπής της αντιδραστικής, καπιταλιστικής επίθεσης, συνολικής κοινωνικής αλλαγής.
Στο περιβάλλον της ολοκληρωτικής συνθηκολόγησης της «ευρωπαϊκής Αριστεράς», την ακόμα πιο δεξιά μετατόπιση των παραδοσιακών ρεφορμιστικών δυνάμεων και τις ανεπάρκειες δυνάμεων της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς στην αντιπαράθεσή τους με τους πυλώνες του αστικού συστήματος (ΕΕ, ΝΑΤΟ, κεφάλαιο), δημιουργείται έδαφος ώστε η ψευδεπίγραφη «ριζοσπαστικότητα» του ακροδεξιού χώρου να φαίνεται ότι εκφράζει φτωχά ή/και υποβαθμισμένα τμήματα της κοινωνίας.
Το σύστημα γεννά και αξιοποιεί ακροδεξιά και φασισμό, γι΄ αυτό είναι αναγκαία η συνολική αντικαπιταλιστική πάλη
Η ακροδεξιά κι ο φασισμός δεν αντιμετωπίζονται με μέτωπα συναγελασμού και σωσίβια των αστικών δυνάμεων, με τις υποτιθέμενες «δημοκρατικές δυνάμεις» τύπου Μακρόν, Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών κ.ο.κ., ούτε με διαχείριση εντός της αστικής πολιτικής και του συστήματός της, που οδηγεί στον εκφυλισμό τους και στον παροπλισμό του αριστερού ριζοσπαστισμού. Η αντιμετώπισή τους μπορεί να γίνει μόνο από θέσεις αντικαπιταλιστικού πολιτικού μετώπου και πολιτικής ανεξαρτησίας από την αστική πολιτική. Που για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων δεν θα φοβάται αλλά θα προετοιμάζει τη σύγκρουση με τους πυλώνες της αστικής πολιτικής, το κεφάλαιο και το κράτος.
Στην Ελλάδα, 11 χρόνια μετά, οφείλουμε να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να παραμείνει η Χρυσή Αυγή στη φυλακή και με τη δίκη σε δεύτερο βαθμό που συνεχίζεται.
Να συνεχίσουμε να μαχόμαστε σταθερά, με όλους τους τρόπους, ενάντια στον φασισμό, τον εθνικισμό, τον ρατσισμό στις γειτονιές, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους εργασίας, στον δρόμο.
Να συγκεντρώσουμε δυνάμεις και να στοχεύσουμε στην καρδιά της αστικής πολιτικής και του συστήματος, στην καρδιά του καπιταλισμού, με την προοπτική της σοσιαλιστικής, κομμουνιστικής εναλλακτικής που είναι ο μόνος δρόμος για να νικήσουμε οριστικά το τέρας του φασισμού.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (14.9.24)
ΝΑΡ-νΚΑ: 11 χρόνια μετά, ο Παύλος ζει στους αγώνες ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό
