Το «Νέο Λαϊκό Μέτωπο», που συστήθηκε ενόψει των πρόωρων βουλευτικών εκλογών της 30ηςΙουνίου και 7ης Ιουλίου στη Γαλλία, αποτελεί τη νέα σύμπραξη της Ανυπότακτης Γαλλίας (LFI) του Μελανσόν με το ΚΚ Γαλλίας, τους Πράσινους και το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Πρόκειται για μια επανέκδοση, ουσιαστικά, του NUPES, το οποίο μετά τις εκλογές του 2022 διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη, εξαιτίας των διαφωνιών σε καίρια πολιτικά και οικονομικά ζητήματα.
Διακηρυγμένη φιλοδοξία του νέου συνασπισμού είναι, κατά δήλωσή του, να σταματήσει την επέλαση της ακροδεξιάς Εθνικής Συσπείρωσης της Μαρίν Λεπέν. Διαβάζοντας δε το πρόγραμμά του, διαπιστώνουμε ότι υπ’ αριθμόν ένα εχθρός – πέραν φυσικά της Ακροδεξιάς – είναι και ο αποκαλούμενος «μακρονισμός».
Οι όροι έχουν τη σημασία τους και η απουσία κάθε αναφοράς σε «καπιταλισμό» και «νεοφιλελευθερισμό» είναι ενδεικτική. Θα ήταν υπερβολή, βεβαίως, ο ισχυρισμός ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν προτείνει λύσεις ανακούφισης των φτωχών, καθώς και μόνο η υπόσχεση της κατάργησης κεντρικών πρόσφατων νόμων που ψηφίστηκαν επί Μακρόν δεν είναι μικρή και ασήμαντη υπόθεση. Όπως γνωρίζουμε από την ελληνική εμπειρία, όμως (βλ. «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης»…), οι υποσχέσεις της κυβερνώσας Αριστεράς και Κεντροαριστεράς απέχουν πολύ από την πράξη.
Επιπλέον, θα μπορούσε κανείς να πει ότι με τις δημοσκοπήσεις να του δίνουν ποσοστό μικρότερο από το άθροισμα εκείνου που συγκέντρωσαν στις ευρωεκλογές τα κόμματα που το απαρτίζουν, με το κόμμα της Λεπέν σταθερά πρώτο και με τον Μακρόν να παραμένει έτσι κι αλλιώς στην προεδρία, το «Νέο Λαϊκό Μέτωπο» έχει την ευχέρεια να παρουσιάζεται όσο «ριζοσπαστικό» θέλει εκ του ασφαλούς, αφού κατά πάσα πιθανότητα θα αποτελέσει την αξιωματική αντιπολίτευση. Η προσοχή, λοιπόν, πέφτει αλλού. Αφενός, στο κατά πόσο το πρόγραμμά του παραβιάζει τις «κόκκινες γραμμές» της γαλλικής εθνικής πολιτικής και, αφετέρου, στο τι δεν λέγεται στο πρόγραμμα.
Ξεκινώντας από το πρώτο σκέλος, οι διακηρύξεις του «Νέου Λαϊκού Μετώπου» φαίνεται να συμβαδίζουν πλήρως με την γαλλική εθνική πολιτική στα καυτά ζητήματα της περιόδου. Πρώτο και κύριο, υπόσχεται πλήρη στήριξη στην Ουκρανία ώσπου ο Πούτιν να βρεθεί ενώπιον της Διεθνούς Δικαιοσύνης εξαγγέλλοντας συνέχιση της στρατιωτικής βοήθειας στο καθεστώς Ζελένσκι. Μάλιστα, ενώ προτείνεται η δήμευση των περιουσιών των ολιγαρχών που στήριξαν την πολεμική προσπάθεια του Πούτιν, δεν υπάρχει καμία αναφορά στους ολιγάρχες που χρηματοδότησαν και έστησαν τα νεοναζιστικά τάγματα «Αϊντάρ», «Αζόφ» κ.ο.κ της Ουκρανίας. Αν κάποιος συνυπολογίσει και την αποφυγή ουσιαστικής αναφοράς στα πεπραγμένα των προηγούμενων γαλλικών κυβερνήσεων στην Αφρική και τον εκεί ανταγωνισμό με τη Ρωσία, γίνεται αντιληπτό πως το «Νέο Λαϊκό Μέτωπο» δεν θα αμφισβητήσει τη συνέχεια της γαλλικής κρατικής πολιτικής σε αυτό τον τομέα.
Επιπλέον, όσον αφορά στο Παλαιστινιακό, ναι μεν γίνεται αναφορά στην απόφαση του ΟΗΕ για δημιουργία δύο κρατών στα σύνορα προ του 1967, δεν αποφεύγεται όμως η διπλή καταδίκη της κυβέρνησης Νετανιάχου και της ηγεσίας της Χαμάς, η οποία χαρακτηρίζεται «τρομοκρατική» ως οργάνωση. Ο ίδιος χαρακτηρισμός υπάρχει και για τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου, έστω κι αν είναι γνωστό ότι σε αυτά – όπως και στην αντίσταση στη συνέχεια – μετείχαν όλες σχεδόν οι παλαιστινιακές οργανώσεις.
Σε σχέση με τους δύο μεγάλους διακρατικούς συνασπισμούς στους οποίους ανήκει η Γαλλία, για το μεν ΝΑΤΟ δεν γράφεται κυριολεκτικά κουβέντα, για την δε Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει μια αρκετά θολή διατύπωση περί άρνησης των περιορισμών λιτότητας που επιβάλλονται από τον προϋπολογισμό της. Μάλιστα, το μέτρο της εισαγωγής αναλογικού φόρου στις εισαγωγές, μάλλον στόχο έχει την ενίσχυση της εσωτερικής ευρωπαϊκής αγοράς σε σχέση με τις τρίτες χώρες.
Ξαναπερνώντας στο επίπεδο της πράξης – και όχι των διακηρύξεων – οι πρόσφατες… μεταγραφές του «Νέου Λαϊκού Μετώπου» είναι ενδεικτικές της κατεύθυνσης η οποία θα υπερισχύσει στο εσωτερικό του, στην προσπάθεια για κατάκτηση του κυβερνητικού θώκου. Η υποψηφιότητα του πρώην υπουργού Υγείας επί Μακρόν, Ορελιέν Ρουσό, ο οποίος θεωρείται αρχιτέκτονας της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης, ακολουθήθηκε από ένα ακόμη πιο τρανταχτό όνομα, αυτό του σοσιαλιστή πρώην προέδρου της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ. Αν τα παραπάνω συνδυαστούν με τις πληροφορίες του κεντρικού άρθρου της le Monde, της ναυαρχίδας του αστικού Τύπου της Γαλλίας, ότι ο Μελανσόν κρατάει εκτός των ψηφοδελτίων τους «ακραίους», η πορεία του «Νέου Λαϊκού Μετώπου» μοιάζει προδιαγεγραμμένη.
Σε αυτό το φόντο, μόνο ένα αντικαπιταλιστικό, εργατικό μέτωπο που να στηρίζεται στο μαχόμενο κίνημα, τα μαχητικά συνδικάτα και ένα πρόγραμμα ρήξης με τις κεντρικές επιλογές του κεφαλαίου – και όχι του «μακρονισμού» ή του «λεπενισμού» – μπορεί να αντιστρέψει την έλξη που ασκείται σε ολοένα και περισσότερους απογοητευμένους ανθρώπους από την ακροδεξιά ρητορική.
