Δημήτρης Τζιαντζής
Με το…χριστιανόμετρο στο χέρι ξεχύνεται και συνωστίζεται σε ναούς και κανάλια το πολιτικό σύστημα και οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα την εορταστική περίοδο του Πάσχα, σε ένα σαφάρι ψήφων εν όψει ευρωεκλογών του Ιούνη. Σε αυτό το απρόβλεπτο και ρευστό σκηνικό, εν μέσω μιας συνολικής δεξιάς και συντηρητικής μετατόπισης αλλά και διογκούμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας η επίσημη εκκλησία αλλά και παραθρησκευτικοί παράγοντες διεκδικούν αναβαθμισμένο ρόλο παζαρεύοντας με τις διάφορες παραλλαγές της δεξιάς. Το «ιερό μέτωπο» κάθε άλλο παρά πολιτικά ουδέτερο είναι. Εκφράζει και συνδέεται με ένα φάσμα αντιδραστικών και σκοταδιστικών πολιτικών από την εθνικιστική πλειοδοσία και τις «παραδοσιακές οικογενειακές αξίες» μέχρι τον «πόλεμο των πολιτισμών» και την υπεράσπιση της «ευρωχριστιανικής» πίστης απέναντι στον «κίνδυνο εξ ανατολών» αλλά και εντός συνόρων. Διαχρονικά η θέση του εκκλησιαστικού «πυρήνα του κράτους» ενισχύεται σε περιόδους οικονομικής αστάθειας και κρίσης αντιπροσώπευσης, με την εκκλησία να παίζει ρόλο σταθεροποιητικού παράγοντα του συστήματος εξουσίας.
Σε αυτό το πλαίσιο κεντρικός στόχος του επικοινωνιακού σχεδιασμού της κυβέρνησης αποτελεί η αποκατάσταση των στενών σχέσεων και της συνέργειας με την εκκλησιαστική ηγεσία. Προπομπός αυτής της συμπόρευσης η κοινή παρουσία του Κ. Μητσοτάκη με τον Ιερώνυμο στο Δήλεσι σε δομές της εκκλησίας πριν λίγες μέρες και την πολιτική παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου ότι « δεν κάνουμε ούτε αυτό που θα μας πει ο κ. Βελόπουλος ούτε οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός». Στο πλαίσιο του κοινού βηματισμού με την ηγεσία της Ιεράς Συνόδου ο «εκσυγχρονιστής» Κ. Μητσοτάκης αναμενόταν να δώσει ηχηρό «παρών» στην ακολουθία της «Μεγάλης» Πέμπτης χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου. Ο «ιερός πόλεμος» τις προηγούμενες μέρες πήρε χαρακτηριστικά κεντρικής προεκλογικής αντιπαράθεσης με δηλώσεις από τον Πρωθυπουργό και ανταπαντήσεις από Βελόπουλο και Νατσιό ότι η κυβέρνηση «εργαλειοποιεί» προεκλογικά τον αρχιεπίσκοπο ενώ άλλοι βουλευτές επιτέθηκαν ευθέως στον Ιερώνυμο.
Στο πλευρό της ακροδεξιάς -στην οποία σαν τη Λερναία Ύδρα ξεπροβάλουν και νέα «κεφάλια»- φαίνεται να τάσσεται το μεγαλύτερο μέρος του «σκληροπυρηνικού» κλήρου. Αυτό εκφράζεται με τα περιστατικά εκκλησιαστικού “face control”, μέχρι και τον προπηλακισμό πολιτικών που ψήφισαν υπέρ του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών.
Απέναντι σε αυτή τη «μαύρη» επέλαση του δόγματος πατρίς-θρησκεία-οικογένεια με άρωμα αλυτρωτισμού, (με την υποψηφιότητα Μπελέρι), η δήθεν προοδευτική βεντάλια της κεντροαριστεράς αρνείται να σηκώσει ανάστημα και μέτωπο. Ο Στέφανος Κασσελάκης που υπερασπίζεται το… «θαύμα της βάπτισης του» του ως ομολογία πίστης μιλάει για τυπικό διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας ο οποίος ωστόσο όπως διευκρινίζει θα είναι «βελούδινος» και στην κατεύθυνση της νεκρής σήμερα συμφωνίας Τσίπρα-Ιερώνυμου δηλαδή με το κράτος να συνεχίσει να καλύπτει τη μισθοδοσία 8.300 κληρικών. Το ΠΑΣΟΚ με τη σειρά του φοβάται να μιλήσει ακόμα και κατά του αστικού διαχωρισμού και στρέφεται μόνο εναντίον των «ακραίων» κληρικών. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε σχετική τηλεοπτική συζήτηση η αναπληρώτρια γραμματέας Επικοινωνίας Βάσια Αναστασίου τόνισε ότι «η χριστιανοσύνη και η εκκλησία είναι πυλώνες του κράτους»! Σε αυτό το σκηνικό δεν είναι άνευ σημασίας και η συνάντηση που είχε ο γ.γ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας με τον «προοδευτικό» Αρχιεπίσκοπο ΗΠΑ Ελπιδόφόρο στη Νέα Υόρκη. Όπως σημείωσε ο Ελπιδοφόρος «Μας συνδέουν οι ίδιες ευαισθησίες με την Αριστερά» ενώ εκτίμησε από την εμπειρία των ΗΠΑ ότι η ευημερία και ανάπτυξη της εκκλησίας δεν επηρεάζεται από τον χωρισμό της με το κράτος.
Στον αντίποδα της «θρησκευτικής ομοψυχίας» η αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά παλεύει για πλήρη χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος και το σχολείο και κατάργηση του άρθρου που επιβάλλει την κρατική – επικρατούσα θρησκεία.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (3.5.24)
