Εσείς μήπως κληρωθήκατε;

Γιώργος Τσαντίκος

Πολίτες καταδικασμένοι να ζουν στην κοινωνία της κληρωτίδας, όπου πρέπει να αποδειχθούν αρκετά τυχεροί –ή να γίνουν ψηφιακοί χαφιέδες– προκειμένου να διασφαλίσουν λίγες μέρες ελάχιστα φτηνότερων διακοπών ή επιστροφή φόρου.

Εσείς κληρωθήκατε για να πάτε διακοπές και να μυρίσετε έστω και λίγο το γράσο και τη βαλβολίνη της βαριάς βιομηχανίας μας, του τουρισμού;

Σας έλαχε η άμοιρος τύχη να λάβετε επιστροφή φόρου επειδή σας «έκατσε», όχι ο αριθμός του λαχείου, αλλά τα λήγοντα του ΑΦΜ;

Μήπως,όμως, σας έκλεισε τα μάτια το μέλλον, δεν χτυπήσατε καμία απόδειξη για τυρόπιτα στο καινούργιο σας POS και κάποιος χαφιές πελάτης σάς κάρφωσε στη σχετική πλατφόρμα για να πάρει την πλουσιοπάροχη αμοιβή και τώρα του εύχεστε οισοφαγική παλινδρόμηση;

Μια σύγχρονη εκδοχή εξευτελισμού της πολιτικής ιδιότητας –του να είσαι πολίτης δηλαδή– είναι οι κληρώσεις διακοπών, φόρων, συμμετοχών σε προγράμματα και ο «πλατφορμοποιημένος» χαφιεδισμός.

Η επόμενη κίνηση από την κυβέρνηση ίσως είναι μια κλήρωση για τρία απογευματινά χειρουργεία το μήνα. Με έκπτωση, όχι τζάμπα, μην το παρακάνουμε…

Οι διακοπές,για παράδειγμα, σταδιακά γίνονται προνόμιο μόνο όσων έχουν (που κατά κύριο λόγο έχουν εις βάρος όσων δεν έχουν), αντί για αναφαίρετο δικαίωμα του εργαζόμενου. Ατέλειωτες κλίνες, σαν το εξώφυλλο του Momentary Lapse of Reason των Pink Floyd και στη μέση ο μέσος προλετάριος να κρατάει τη λάμπα (ολογράφως φανάρι) στο ατέλειωτο όργιο κερδών, χωρίς να τολμάει να αρρωστήσει γιατί δεν προβλέπεται.

Διαμαρτύρονται τα αφεντικά ότι «δεν υπάρχει προσωπικό» και τους σιγοντάρουν και υπουργοί, κάνοντας αυτό στο οποίο είναι άριστοι: να σηκώνουν τα χέρια και να λένε «τι να κάνουμε τώρα δηλαδή;», σαν τον Τάκη τον Ρέτσο όταν του σφυρίζουν πέναλτι.

Θα βοηθούσε, βέβαια, αν δεν ψάχνανε για είλωτες ή για χαζούς. Γιατί όταν σφύζουν οι στήλες των ΜΜΕ, οι έρευνες και τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ με το πόσο «γαμάτα» πάει ο τουρισμός στην Ελλάδα, θα περίμενε κανείς (λέμε τώρα…) να αυξηθούν ραγδαία αυτοί οι μισθοί ή, όταν είναι υψηλοί, να μην συνοδεύονται από εργασιακούς όρους που δεν αρκούνε έξι μήνες διακοπών για να συνέλθεις από τους άλλους έξι δουλειάς-σκλαβιάς.

Και για να γίνει πιο ειρωνική η όλη κατάσταση, το κράτος κληρώνει διακοπές. Όχι τίποτα φασάρες, όλα πληρωμένα, σε μέρη που δεν θα ξαναδείς στη ζωή σου, αλλά 200 ευρώ έκπτωση για να πας στον Μπισχινόκαμπο (που είναι μια χαρά, παρεπιμπτόντως). Έκπτωση με κλήρωση, αν είσαι δηλαδή αρκετά τυχερός, στον ελληνικό καπιταλισμό, δέκα μέρες διακοπές θα σου στοιχίσουν 25% λιγότερο από το κανονικό. Με τιμές περσινές πάντα, γιατί φέτος, ποιος ξέρει πόσο θα κοστίσει το famouselliniko kalokairi σε επισκέπτες και επισκέπτριες.

Στη δε φορολοταρία, τα πράγματα είναι ακόμα καλύτερα: Δεν την παρακολουθεί πια κανείς, ούτε καν οι συνωμοσιολόγοι που μετά έγιναν εκπρόσωποι Τύπου σε κόμματα, για να πούνε «εγώ και οι φίλοι μου δεν κληρωθήκαμε ποτέ, αδιαφανείς οι διαδικασίες». Και μιλάμε για ένα κράτος που ρημάζει κανονικά τους μικρούς και μεσαίους στους φόρους και αρνείται πεισματικά να τους μειώσει γιατί δεν αποτολμά ούτε να φανταστεί πώς θα ήταν, για παράδειγμα, να παίρνει περισσότερα από τις κατασκευαστικές, αντί να τους κάνει «πατ-πατ» και να τις πληρώνει παραπάνω, όταν τα έσοδα από τα διόδια δεν πιάνουν τα δικά τους προτζέξιονς, στα οποία φυσικά η ελληνική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει και προσυπογράψει.

Πας δηλαδή στο χωριό, σου κοστίζει μισό βασικό μισθό η διαδρομή σε βενζίνες και διόδια και άμα δεν πάτε αρκετοί, πάει η ΤΕΡΝΑ και λέει στην κυβέρνηση «δεν μπήκανε στο αμάξι όσοι έπρεπε φέτος, πέσε τη διαφορά». Και η κυβέρνηση καταβάλλει τα δέοντα, τα οποία, μαντέψτε (και) από ποιον ακατέβατο ΦΠΑ τα παίρνει…

Στο αντιπαράδειγμα, αν έχεις βάλει το POS σου και πιστεύεις ότι όλα κομπλέ, δεν θα μας ξανάρθει η τρόικα επειδή δεν έκοψες απόδειξη στον τύπο που ήθελε πρωινό καθαρτικό το 2009 (ζαμπονοτυρόπιτα+μίλκο), δες αυτό, την ώρα που θα βρεθεί εκείνος που θα σε «καρφώσει» για να πάρει και αμοιβή: Οι τράπεζες «επιβεβαίωσαν την πλήρη επιστροφή τους στην κανονικότητα», όπως πληροφορεί σχετικός επίτιτλος, με «ισχυρές επιδόσεις», στις οποίες «σημείο-κλειδί ήταν η σταθερά αυξητική τάση των εσόδων από προμήθειες, επιβεβαιώνοντας τις εκτιμήσεις των διοικήσεών τους».

Επόμενη λογική κίνηση είναι η κλήρωση για χειρουργείο. Να βγει δηλαδή ο Αδώνιδας και να πει «η κυβέρνησή μας, πάντα δίπλα στον ασθενή, δίνει ακόμα μια διέξοδο στις μεγάλες λίστες αναμονής και καθιερώνει τη surgery lottery» και να κληρώνονται τρία απογευματινά χειρουργεία το μήνα. Με έκπτωση, όχι τζάμπα, μην το παρακάνουμε…