Ενώ απομένει ένας μήνας για τις ευρωεκλογές, η συζήτηση είναι επιδερμική, ανούσια, έως κωμικοτραγική. Ερίζουν περί… θαυμάτων. «Μονομαχούν» για τα τριτεύοντα. Το πολύ πολύ να διαφωνήσουν ποιος απορρόφησε περισσότερα από τα περίφημα «κοινοτικά ταμεία» και «προγράμματα». Διεκδικούν όλοι σχεδόν την κυριότητα του «πατρίς- θρησκεία – οικογένεια». Τα ερωτήματα συγκλονιστικά: Προάγει ή όχι η υποψηφιότητα του υπόδικου ακροδεξιού Μπελέρη τα «εθνικά συμφέροντα»; Η απόδοση του ανυπάρκτου Ζαγοράκη θα ανέβει από τη μεταγραφή του από «έξω δεξιά» στα «δεξιά και στο κέντρο»; Η επιστολική ψήφος θα ενισχύσει τον… Βελόπουλο που κατέχει ήδη επιστολές του Ιησού; Η εκλογή του Αυτιά θα λύσει γενικά το συνταξιοδοτικό ή το δικό του από τα έσοδα ενός ευρωβουλευτή; MVP της προεκλογικής εκστρατείας αναδεικνύεται η Λατινοπούλου! Στην προεκλογική της αφίσα βγαίνει από ένα σπασμένο αυγό και από κάτω συνοψίζει το προεκλογικό της πρόγραμμα με το ευφυέστατο ΘΑΥΓΟ!
Κανένας βέβαια απολογισμός των προηγούμενων ευρωβουλευτών. Αλλωστε οι μισοί δεν ανήκουν πλέον στο κόμμα με το οποίο εξελέγησαν, ενώ τέσσερις είναι μπλεγμένοι με σκάνδαλα και δικαστήρια. Καμιά κουβέντα για την αγία «ευρωπαϊκή μας οικογένεια», την Ε.Ε. Κι ας είναι πίσω από κάθε πρόβλημα και διεκδίκηση των εργαζομένων. Κι ας καθορίζει σχεδόν το σύνολο της ασκούμενης πολιτικής στη χώρα μας. Ολα τα μεγάλα κινήματα της τελευταίας περιόδου είχαν κάτι να «ψάλλουν» κατά της Ε.Ε. Ο ξεσηκωμός για το έγκλημα στα Τέμπη αμφισβητούσε τις ιδιωτικοποιήσεις, που τις επέβαλλε η Ε.Ε. Ο αγώνας των αγροτών «υποκινήθηκε» από τη νέα Κ.ΑΠ. Η φοιτητική εξέγερση ενάντια στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια (των funds!) αναμετρήθηκε με το ευρωενωσιακό δίκαιο, που κρίθηκε υπέρτερο (!) του άρθρου 16 του Συντάγματος. Η πολύχρονη ηρωική μάχη των εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση-κατηγοριοποίηση-υποβάθμιση σχολείων και εκπαιδευτικών συγκρούεται με στρατηγικές στοχεύσεις για την εκπαίδευση, που εκπορεύονται από ΟΟΣΑ και Ε.Ε. Οι πανάκριβοι λογαριασμού ρεύματος με τα χρηματιστήρια ενέργειας της Ε.Ε. που ενσωμάτωσαν διαδοχικά οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ.
Τι να μας πουν βέβαια για την Ε.Ε.; Ολες τους οι υποσχέσεις όταν μας πετούσαν στον «λάκκο των λεόντων», την Ε.Ε., αποδείχτηκαν φούμαρα. Τα επιχειρήματά τους, κομμάτια και θρύψαλα από την αμείλικτη πραγματικότητα.
● Αντί για την «Ευρώπη της ειρήνης», ο πόλεμος και ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας, ο ευρωστρατός, η πολεμική οικονομία, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, η εκστρατεία μαζί με το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, η ένθερμη στήριξη της γενοκτονίας του λαού της Παλαιστίνης.
● «Τα σύνορα της χώρας θα είναι αυτά της Ευρώπης», αλλά έγιναν πεδίο ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού για εξορύξεις περιβαλλοντικής καταστροφής στις ΑΟΖ και ασύλληπτων εξοπλιστικών προγραμμάτων (Rafale, F35, φρεγάτες κ.ο.κ.). Στην στεριά στήθηκαν τείχη του αίσχους. Τα θαλάσσια σύνορα χαράχτηκαν από τα πτώματα χιλιάδων απελπισμένων προσφύγων, κυρίως παιδιών. Θύματα κυρίως των πολεμικών επιχειρήσεων ΝΑΤΟ και Ε.Ε., τρομαγμένοι φυγάδες που συναντούσαν στο διάβα τους τη ρατσιστική συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας, τις συμφωνίες Δουβλίνου, τη δολοφονική Frondex.
● Η «Ε.Ε. της δημοκρατίας» ανεβάζει φασίστες στην εξουσία στη μια χώρα πίσω από τη άλλη. Επιβάλλει βίαια ηγέτες της αρεσκείας της (Ντράγκι στην Ιταλία, Παπαδήμος στην Ελλάδα). Ο ρατσισμός κι ο φασισμός αναβιώνουν. Ο Μακρόν κατεβάζει στρατό στην εξέγερση των «κίτρινων γιλέκων». Η διαφθορά γίνεται καθεστώς. Από τη «δικιά» μας Καϊλή (Κατάργκεϊτ) μέχρι την κορυφή της Ε.Ε., την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν (σχέσεις με Pfizer, διορισμοί ημετέρων κ.λπ.). Κάνουν κουμάντο σε μια ήπειρο μια χούφτα χρυσοπληρωμένοι γραφειοκράτες, που δεν εκλέχτηκαν ποτέ. Το Ευρωκοινοβούλιο «φύλλο συκής», διακοσμητικό. Στην ουσία καθορίζουν το μέλλον της Ευρώπης τα πολυεθνικά μεγαθήρια, οι τραπεζίτες και οι 25.000(!) λομπίστες, που παροικούν στις Βρυξέλες. Οι λαοί δεν ρωτώνται και όσες φορές έγινε κάτι τέτοιο είπαν πάντα ΟΧΙ! Νορβηγοί, Γάλλοι, Ολλανδοί, Δανοί, Ιρλανδοί, και πιο πρόσφατα το 2015 οι Ελληνες αρνήθηκαν την ένταξή τους ή τις συμφωνίες της Ε.Ε. ή το ευρωσύνταγμα.
● Η περιβόητη «σύγκλιση» είχε ως αποτέλεσμα: Η χώρα μας να είναι πρώτη (και χειρότερη) στο δημόσιο χρέος, στην ακρίβεια, στο ακριβότερο ρεύμα, στη μετανάστευση των νέων, στα όρια συνταξιοδότησης, στις ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία, στο ποσοστό των εξοπλιστικών δαπανών, στην αποβιομηχάνιση. Αντίθετα, είναι από τους τελευταίους σε δαπάνες για Παιδεία, υγεία, εργατικό μισθό. Οι οδηγίες, τα μνημόνια διαρκείας, τα «σύμφωνα σταθερότητας» με τη συνενοχή των κυβερνήσεων όλων των αποχρώσεων ευθύνονται για τη οικονομική κατάντια της χώρας. Για τη δραματική μείωση του ΑΕΠ, το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο, την ιδιωτικοποίηση των πάντων, τη «μονοκαλλιέργεια» του υπερ-τουρισμού, του Airbnb και των επενδύσεων στο real estate με δραματικές επιπτώσεις στο δικαίωμα στη στέγη.
● «Τα αγροτικά μας προϊόντα θα κατακτήσουν μια τεράστια αγορά». Μόνο που έγινε το ακριβώς αντίθετο. Γίναμε κυρίως εισαγωγείς. Χάθηκε η διατροφική επάρκεια. Καλλιέργειες καταστράφηκαν, κοπάδια εξαφανίστηκαν, ο αγροτικός πληθυσμός μειώθηκε, τα χωριά ερήμωσαν. Τα χωράφια γέμισαν φωτοβολταϊκά και τα βουνά ανεμογεννήτριες, για να γίνουμε η… μπαταρία της «πράσινης» Ευρώπης.
● Αυτής της Ευρώπης, που βαφτίζει… οικολογικά τα πυρηνικά εργοστάσια, παράγει συνθετικό κρέας, έχει κάνει τη Μεσόγειο χαβούζα χωρίς ψάρια από την υπερ-αλίευση, την τεμαχίζει σε οικόπεδα για εξορύξεις στην TOTAL και στην Exxon Mobil.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρούσα σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες, συμμετέχει στις ευρωεκλογές για να καταγγείλει όλα αυτά στον λαό και στο Ευρωκοινοβούλιο. Είναι σίγουρο ότι οι εκπρόσωποί της, όπου βρεθούν, θα κάνουν την πιο μεγάλη «φασαρία» από τους 705 ευρωβουλευτές(!) Για να μη διοχετευτεί η αντισυστημική οργή στον ακροδεξιό, αντιδραστικό και διαστρεβλωμένο ευρωσκεπτικισμό, είτε στην αδιαφορία και την αποχή. Είναι η μόνη δύναμη που μιλάει ευθαρσώς για αντικαπιταλιστική, διεθνιστική αποδέσμευση από την Ε.Ε. σήμερα ως μία από τις βασικές προϋποθέσεις να ανασάνει ο λαός και να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη ανθρώπινη, απελευθερωτική κοινωνία.
Γι’ αυτό ούτε αποχή, ούτε στην… απόχη τους !
