Γιώργος Μιχαηλίδης
Μπορεί τα δύο τρίτα των πιο αναπτυγμένων οικονομικά κρατών του πλανήτη να βρίσκονται στην Ευρώπη, αυτό δεν σημαίνει όμως πως η οικονομική ανισότητα είναι απούσα ή έστω μειώνεται σε αυτήν. Με βάση τις τελευταίες μετρήσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και άλλων διεθνών φορέων που ασχολούνται με το ζήτημα της ανισοκατανομής του πλούτου, η κατάσταση στην Ευρώπη είναι ζοφερή. Πιο συγκεκριμένα, το πλουσιότερο 10% φέρεται να κατέχει το 67% του πλούτου, ενώ στις χώρες της ευρωζώνης το 5% που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας νέμεται το 43%. Αντιθέτως, στο φτωχότερο 50% αναλογεί μόλις το 1,2% του υπάρχοντος πλούτου, ο οποίος είναι μεν αυξανόμενος ωστόσο το γεγονός της προκλητικής ανισοκατανομής δεν αλλάζει. Μάλιστα, σύμφωνα με την ΕΚΤ, στη σχετική αύξηση του πλούτου μιας μεγαλύτερης μερίδας του πληθυσμού έχει συμβάλλει η άνοδος της αξίας των ακινήτων, καθώς 6 στους 10 υπολογίζεται ότι είναι ιδιοκτήτες τουλάχιστον ενός. Την ίδια στιγμή, οι εκατομμυριούχοι στην Ευρώπη πολλαπλασιάζονται με αμείωτο ρυθμό, αφού στην αρχή του 21ου αιώνα ήταν περίπου 3,5 εκατομμύρια ενώ μέχρι το 2027 αναμένεται να ξεπεράσουν τα 23 εκατομμύρια.
Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι είναι οι πλουσιότερες χώρες αυτές που κατά κανόνα διακρίνονται για τις μεγαλύτερες ανισότητες στην κατανομή του πλούτου, παρά το γεγονός ότι λόγω των μεγάλων οικονομικών μεγεθών τους θα μπορούσαν να εξασφαλίζουν σχετικά καλύτερες συνθήκες ζωής για τα φτωχότερα στρώματα των κοινωνιών τους. Εντυπωσιάζει, για παράδειγμα, το γεγονός ότι η Σουηδία έχει τις μεγαλύτερες οικονομικές ανισότητες εντός της ΕΕ, αφού τόσο το πλουσιότερο 10%, όσο και το πλουσιότερο 1% της χώρας νέμονται το εντυπωσιακά μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ, κάτι που ειδικοί αποδίδουν στην απουσία φορολόγησης του πλούτου, της κληρονομιάς και της περιουσίας αλλά και τους πολύ χαμηλούς φόρους στις επιχειρήσεις. Αξίζει δε να υπογραμμιστεί ότι μια μερίδα των πλουσιότερων Σουηδών είναι ιδιοκτήτες ιδιωτικών κλινικών και νοσοκομείων αφού το σύστημα υγείας της χώρας έχει ιδιωτικοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό.
Όσο για την Ελλάδα, αυτή βρίσκεται στις χαμηλότερες θέσεις στην ΕΕ όσον αφορά την οικονομική ανισότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το επίπεδό της δεν παραμένει προκλητικό. Ωστόσο, αν επικεντρωθούμε στο πλουσιότερο 1% της χώρας, η Ελλάδα αμέσως σκαρφαλώνει στη δέκατη θέση, αφού αυτό κατέχει περίπου όσα και ο μισός πληθυσμός. Θα καταφέρει, άραγε, αυτό το 50% που δέχεται την εκμετάλλευση και καταλήστευσή του να φέρει την πυραμίδα της αδικίας ανάποδα;
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (3.5.24)
