Θα ήταν παράλογο για μας που ήμασταν ζωτικό κομμάτι του φετινού φοιτητικού κινήματος να αρκεστούμε – μόλις λίγους μήνες μετά – στο να το χρησιμοποιούμε μονάχα ως μία θεματική πρόταση στις μπροσούρες μας… Ως μια φευγαλέα στιγμή που, πλέον, έχει τελειώσει. Θα ήταν παράλογο, γιατί η φωτιά του καίει ακόμη!
Πίσω από αυτήν τη φωτιά, ξεπροβάλλει μια ολόκληρη γενιά που αντιδράει στη σάπια πολιτική που διαλύει τη ζωή της, που την αναγκάζουν να ζει με το φόβο του πολέμου, το άγχος της εργασιακής επισφάλειας, των αλλεπάλληλων κρίσεων κ.ο.κ. Οι δύο μήνες μαζικοποίησης (εκθετικής ανά στιγμές) των συλλογικών διαδικασιών σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, με αδιάκοπες καταλήψεις και κινητοποιήσεις που πολεμήθηκαν με κάθε τρόπο από την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της, δείχνουν ακριβώς αυτό. Το φοιτητικό κίνημα είναι ζωντανό και όχι μία ανάμνηση του «παλιού καλού καιρού»!
Στις φετινές φοιτητικές εκλογές, στις 22 Μάη, επιδιώκουμε να στείλουμε ακριβώς αυτό το μήνυμα, ώστε να γίνει σαφές προς την κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία πως όσοι/ες βγήκαν πριν λίγους μήνες στους δρόμους δεν θα «κλειστούν» σπίτια τους μόνο και μόνο επειδή… πέρασε ο νόμος. Αντίθετα, είναι έτοιμοι να στηρίξουν εκ νέου τις νέες κινηματικές διαδικασίες και τους αγώνες της γενιάς μας, για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο και δωρεάν, το οποίο δεν θα αφήνει απ’ έξω τα ταξικά παιδιά αλλά θα είναι ανοιχτό για όλο το λαό, δεν θα είναι «νεκροταφείο» αλλά ζωντανός χώρος πολιτικών διεργασιών, δεν θα παράγει γνώση και έρευνα για στρατό κι επιχειρήσεις αλλά θα είναι πεδίο άνθησης της επιστήμης με βάση τις κοινωνικές ανάγκες της σύγχρονης εποχής.
Για την επίτευξη του στόχου αυτοί, είναι κρίσιμο στις φετινές εκλογές – πιο πολύ από ποτέ – να ενισχυθεί η αντικαπιταλιστική αριστερά, γιατί είναι εκείνη που δεν βλέπει τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος σαν στείρους αγώνες διαμαρτυρίας και απλώς ως «μέσο πίεσης» για να επηρεάσει τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, ούτε σαν εκλογική δεξαμενή προκειμένου ο κόσμος να «βγάλει τα συμπεράσματα του». Αλλά, τουναντίον, επιδιώκει τη δημιουργία ενός ανατρεπτικού μετώπου παιδείας-εργασίας το οποίο θα προκαλεί ρήγματα στην αστική πολιτική και θα πετυχαίνει νίκες.
Στην αναγκαιότητα αυτή έρχεται να απαντήσει η δημιουργία της Attack, μιας νέας αριστερής αντικαπιταλιστικής συλλογικότητας στα πανεπιστήμια, η οποία αποτελεί συνέχεια των πιο ιστορικών στιγμών του φοιτητικού κινήματος και φιλοδοξεί να απαντήσει στα κρίσιμα ερωτήματα της εποχής και να εκφράσει το ρεύμα εντός των σχολών που θέλει να πάει τους αγώνες «μέχρι τέλους». Και επειδή οι αγώνες πάνε μέχρι τέλους μόνο μέσα από μαζικές κινηματικές διαδικασίες, η ATTACK βάζει ως προμετωπίδα της το πολιτικό σύνθημα «όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις», προτάσσοντας την ανάγκη ανασυγκρότησης των φοιτητικών συλλόγων που θέλουμε να είναι ανεξάρτητοι από το κράτος, ζωντανοί, στα χέρια των φοιτητ(ρι)ών, κόντρα στην προσπάθεια αποπολιτικοποίησης που επιβάλλει η κυβέρνηση με τα ενιαία ψηφοδέλτια και τις ηλεκτρονικές εκλογές, αλλά και στις λογικές ανάθεσης και εκπροσώπησης σε «κόκκινα» διοικητικά συμβούλια που καλλιεργεί η ΠΚΣ και οι δορυφόροι της αλλά και δυνάμεις που πρόσκειντο στο Μέρα-25.
Για να πάει «αλλιώς» στο φοιτητικό κίνημα, λοιπόν, πρέπει να πάει αλλιώς και στην αριστερή πρωτοπορία εντός του. Η αδυναμία σύνδεσης και συνολικοποίησης των αιτημάτων στοίχισε στον πρόσφατο αγώνα. (Και) μέσω των εκλογών, μπορεί να αναδειχθεί η ανάγκη για μία άλλη Αριστερά, η οποία παλεύει ενάντια όχι μόνο στα ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά και συνολικά ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που συντελείται εδώ και χρόνια με βάση τις οδηγίες ΕΕ και Μπολόνια. Που, κόντρα στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και στο πανεπιστήμιο της αγοράς, προτάσσει το δημόσιο και δωρεάν, της ελεύθερης πρόσβασης για όλους/ες/α, με γνώση και έρευνα για τις κοινωνικές ανάγκες. Ενάντια στην ΕΒΕ και τις διαγραφές που πετάνε τα πιο φτωχά στρώματα εκτός πανεπιστημίου, την ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση και ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο ως μόνη προϋπόθεση για δουλειά.
Για την ανασυγκρότηση συνολικά του νεολαιίστικου κινήματος, χρειάζεται μία Αριστερά που δεν θα μιλάει μόνο για τα «μικρά» αλλά θα πιάνει και τα «μεγάλα» ζητήματα. Όπως του πολέμου και των ιμπεριαλιστικών πολιτικών – σαν τους συναδέλφους μας το Columbia -, της εργασίας, όπου παραμένει ανοιχτό το στοίχημα συγκρότησης ενός μαχητικού πόλου στο εργατικό κίνημα κόντρα στον εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.
Γεωργία Καλιαμπάκου
Φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής
