Δημήτρης Τζαμουράνης, Νικόλας Καβακλής
▸Μαζικές είναι οι αποφάσεις σωματείων για την πανεργατική απεργία της 17ης Απριλίου τόσο στον ιδιωτικό τομέα όσο και στο δημόσιο, κόντρα στο «γαιτανάκι» απεργοσπασίας και κατακερματισμού των αγώνων από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Ανάγκη συγκρότησης ενός ανεξάρτητου κέντρου μάχης του εργατικού κινήματος. Πρωτοβάθμια σωματεία καλούν στα Προπύλαια στις 11πμ. Επόμενος σταθμός η απεργιακή 1η Μάη.
Η πανελλαδική απεργία της 17ης Απρίλη «απειλεί» να αποτελέσει ένα νέο σημείο συνάντησης του αγωνιζόμενου λαού, με κύριο το αίτημα για ριζικές αυξήσεις στους μισθούς μέσω της υπογραφής Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας μέσα από ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και την καταπολέμηση της φτώχειας. Ήδη δεκάδες σωματεία, εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες στον ιδιωτικό τομέα δίνουν τη μάχη για την επιτυχία της και τις επόμενες ημέρες θα υπάρξουν και νέες αποφάσεις. Επίσης, πολλά σωματεία και ομοσπονδίες του Δημοσίου πάνε κόντρα στην απεργοσπασία της ΑΔΕΔΥ, που αποφάσισε απεργία… ένα μήνα αργότερα, ώστε να μην υπάρξει πανεργατική απεργιακή απάντηση.
Όπως και η ηγεσία της ΓΣΕΕ προκήρυξε αυτή την απεργία τέσσερις μήνες νωρίτερα (από τον Γενάρη!), όχι όμως για να οργανωθεί καλύτερα, αλλά για να μην ενωθούν οι επιμέρους μεγάλοι αγώνες του προηγούμενου διαστήματος –όπως ο φοιτητικός ξεσηκωμός ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και οι κινητοποιήσεις διαρκείας των αγροτών- σε μια μεγάλη πανελλαδική απεργία που θα έπρεπε να είχε οριστεί πολύ νωρίτερα. Με τον τρόπο αυτό παρείχε ουσιαστική στήριξη στην κυβέρνηση -ώστε να ελαχιστοποιηθεί η φθορά της από τη διογκούμενη δυσαρέσκεια- και στο κεφάλαιο.
Στον δημόσιο τομέα πληθαίνουν οι απεργιακές αποφάσεις με 24ωρη από ΟΕΝΓΕ και ΕΙΝΑΠ (νοσοκομειακοί γιατροί), ΕΜΔΥΔΑΣ (μηχανικοί δημοσίου), αλλά και σωματεία με τρίωρες στάσεις εργασίας (Αττικό, πολλά εκπαιδευτικά σωματεία κ.α.). Η συμμετοχή των εργαζόμενων του δημοσίου έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί οι παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) που κυριαρχούν στην ΑΔΕΔΥ καταψήφισαν την πρόταση για απεργία, θέλοντας να διασπάσουν τους εργαζομένους ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.
Απεργιακή συγκέντρωση των πρωτοβάθμιων σωματείων στα Προπύλαια στις 11 π.μ.
Η κοινωνική πραγματικότητα εντός της οποίας γίνεται αυτή η απεργία είναι λίγο πολύ γνωστή. Το περίφημο Εθνικό σχέδιο ανάκαμψης και ανθεκτικότητας – Ελλάδα 2.0 κινείται στη λογική «όλα για τις επιχειρήσεις και τους ομίλους». Η ακρίβεια σε βασικά αγαθά, στους λογαριασμούς και στα ενοίκια κατατρώει τους καθηλωμένους μισθούς στην μέση του μήνα και η κυβέρνηση της ΝΔ «ανέβασε» τον μισθό στα 706 ευρώ (830 μεικτά) και κοροϊδεύει τους εργαζόμενους/ες με το υποτιθέμενο ξεπάγωμα των τριετών, που αποδεικνύεται ψέμα και επικοινωνιακό τρικ. Εμπορευματοποιείται πλήρως η Υγεία και νομοθετείται το κρατικό φακελάκι, στα απογευματινά χειρουργεία το κόστος θα κυμαίνεται από 200 έως 2.000 ευρώ. Τα εργατικά ατυχήματα – εργοδοτικά εγκλήματα σπάνε ρεκόρ λόγω της εντατικοποίησης της εργασίας και των ατέλειωτων ωρών εργασίας.
]Η κυβέρνηση μπλέκει με την πλήρη συμφωνία της συναινετικής αντιπολίτευσης ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ τη χώρα ολοένα και περισσότερο στον πόλεμο στην Ουκρανία και στη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού. Η χώρα έχει άθλιο πρωταγωνιστικό ρόλο στα σχέδια του ΝΑΤΟ, συνεργάζεται με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, έχει εμπλοκή στον πόλεμο στην Ερυθρά Θάλασσα με την αποστολή της φρεγάτας Ύδρα και την ανάληψη της ηγεσίας του σχεδίου Aspides. Οι σειρήνες πολέμου ηχούν από τις Βρυξέλες, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναπτύσσεται ταχύτατα σε μια Ένωση Πολέμου.
Την απάντηση στην αντεργατική πολιτική τους μπορεί να δώσει μόνο η ισχυροποίηση του κινήματος που δεν μπορεί να προέλθει ούτε από τις ξεπουλημένες ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ αλλά ούτε από τους καταγγελτικούς αγώνες του ΠΑΜΕ, που πλέον διεκδικεί ως κατώτατο μισθό 900 μεικτά (που δε φτάνουν για τίποτα) και ρίχνει τον πήχη των απαιτήσεων. Τώρα, χρειάζεται συντονισμός και ενοποίηση των αγώνων και δυνάμεων του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος ώστε να ενταχθούν οι απεργιακές μάχες της 17ης Απρίλη και της 1ης Μάη σε ένα μαχητικό σχέδιο αντεπίθεσης των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων. Είναι επιτακτική η ανάγκη συγκρότησης ενός ανεξάρτητου κέντρου μάχης του εργατικού κινήματος, που θα περιγράψει ένα σχέδιο κλιμάκωσης και ενοποίησης των εργατικών και λαϊκών αγώνων μακριά από συμβιβασμούς και εκλογικές αυταπάτες.
Στη λογική αυτή κινήθηκε η μαζικότατη συγκέντρωση σωματείων και φοιτητικών συλλόγων στα Χαυτεία στις 28/2 και συνεχίζει η νέα απεργιακή συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 11:00 στις 17/4. Με τη βαθιά πίστη ότι οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες μπορούν να ζήσουν καλύτερα στο σήμερα. Τίποτα δεν έχει λήξει ακόμα!
