Δημήτρης Σταμούλης
▸ «Γαϊτανάκι» απεργοσπασίας και εκφυλισμού από Α∆Ε∆Υ, ΓΣΕΕ
Ενα πρωτοφανές «γαϊτανάκι» απεργοσπασίας, κατακερματισμού των αγωνιστικών μετώπων και κατάργησης στην πράξη ακόμα και των συμβολικών πανεργατικών απεργιών έχουν στήσει τους τελευταίους μήνες οι υποταγμένες, εργοδοτικές, κυβερνητικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, με τελευταίο καραμπινάτο κρούσμα την απόφαση του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ να μην προκηρύξει απεργία μαζί με τη ΓΣΕΕ στις 17 Απρίλη αλλά… έναν μήνα αργότερα, στις 21 Μάη! Είχε προηγηθεί η απόφαση της ΓΣΕΕ να μην συστρατευτεί απεργιακά στις 28 Φλεβάρη με δεκάδες εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, με αφορμή τον έναν χρόνο από το έγκλημα στα Τέμπη, αλλά και με ευρύτερα εργατικά αιτήματα για αυξήσεις, συλλογικές συμβάσεις, δημόσια παιδεία και υγεία, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις κ.α. Και βέβαια, σύσσωμος ο κυρίαρχος συνδικαλισμός είχε αρνηθεί να συμβάλλει σε παλλαϊκό μέτωπο αγώνα με τις φοιτητικές καταλήψεις και τους αγωνιζόμενους φτωχομεσαίους αγρότες.
Τη νέα επαίσχυντη απόφαση απεργιακής διάσπασης έλαβαν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ στην ΑΔΕΔΥ (ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ, ΕΑΕΚ αντίστοιχα), μαζί με τη Συνδικαλιστική Ανατροπή (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ στους ΟΤΑ), με αστεία προσχήματα. «Δεν πάμε με τη ΓΣΕΕ που μας αγνοεί, δεν απαντά στις επιστολές μας», εξεμάνη η ΔΑΚΕ. «Δεν πήραν απόφαση για απεργία στις 17/4 ΟΛΜΕ-ΔΟΕ-ΠΟΕΔΗΝ», επικαλέστηκε η ΔΗΣΥΠ. Ενώ η ΕΑΕΚ τράβηξε τη… διαχωριστική γραμμή: «ΓΣΕΕ-Παναγόπουλος θεωρούν ότι παράγει μόνο ο ιδιωτικός τομέας, ενώ ο δημόσιος είναι αντιπαραγωγικός»!
Αποδεικνύεται ότι η ΑΔΕΔΥ είναι ενταγμένη στο ίδιο σχέδιο με τη ΓΣΕΕ. Εξάλλου και η απόφαση της ΑΔΕΔΥ για την απεργία στις 28/2 πάρθηκε με πλειοψηφία και με τη διαφωνία των ΔΑΚΕ και ΔΗΣΥΠ (ΠΑΣΚΕ). Η γραμμή που ακολουθούν πλέον οι ταγοί του συστημικού συνδικαλισμού ουσιαστικά υποβοηθά τον στόχο περάσματος σκληρών αντεργατικών μέτρων από την κυβέρνηση, σε μια περίοδο που δέχεται ασφυκτική πίεση από την κοινωνία και τις αγωνιστικές τάσεις, όπως εκφράστηκαν με τις φοιτητικές καταλήψεις ενάντια στα ιδιωτικά ΑΕΙ, τον αγώνα των υγειονομικών ενάντια στα «δημόσια» νοσοκομεία-επιχειρήσεις, τις πιο μαζικές εδώ και δεκαετίες συνελεύσεις εκπαιδευτικών ενάντια στην «αξιολόγηση» και τις δικαστικές διώξεις, τον αγώνα λαού και νεολαίας ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος στα Τέμπη.
«Ο κυβερνητικός, υποταγμένος, εργοδοτικός συνδικαλισμός κάνει προσπάθεια να μην ενωθούν οι αγώνες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα σε ένα μέτωπο ρήξης και ανατροπής της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής», τόνισε στο Πριν, η Αντιγόνη Τρούλη, μέλος ΓΣ της ΑΔΕΔΥ με τις Παρεμβάσεις, επισημαίνοντας ότι αυτή η γραμμή «ρίχνει νερό στο μύλο της κυβέρνησης που είναι σήμερα στριμωγμένη». «Τώρα είναι η ώρα για κοινό απεργιακό και αγωνιστικό μέτωπο σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα», πρόσθεσε.
Οι Παρεμβάσεις πρότειναν στην ΑΔΕΔΥ αποφασιστική κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων και μετατροπή της αποσπασματικής απεργίας της ΓΣΕΕ σε 48ωρη στις 16-17/4. Με επόμενο σταθμό την εργατική Πρωτομαγιά πέρα και ενάντια στη «μεταφορά» του υπουργείου Εργασίας, λες και είναι «κρατική αργία». Ανάλογες προτάσεις κλιμάκωσης κατέθεσαν οι δυνάμεις της εργατικής, αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και σε πρωτοβάθμια σωματεία σε δημόσιο-ιδιωτικό τομέα, κόντρα σε προτάσεις διάσπασης του πανεργατικού αγώνα αλλά και σε λογικές «κλεισίματος της αυλαίας» μετά τις 17/4, όπως άλλωστε επιθυμεί η ΓΣΕΕ που προκήρυξε απεργία τρεις εβδομάδες… μετά την αύξηση-κοροϊδία της κυβέρνησης στον κατώτατο μισθό. «Οι δυνάμεις του μαχόμενου ταξικού κινήματος και πρωτοβάθμια σωματεία καλούμε στα Προπύλαια στις 17/4, με διαφορετικούς στόχους από αυτούς που προβάλει η ΓΣΕΕ, αλλά και με λογική κλιμάκωσης του αγώνα», σημείωσε ο Δημήτρης Τζαμουράνης, μέλος ΔΣ του ΕΚΑ και της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας (ΑΤΕ). «Για μισθό τουλάχιστον 1.200 ευρώ για όλους τους εργαζόμενους, για δραστική μείωση χρόνου εργασίας. Για εθνικοποίηση των κοινωνικών αγαθών με εργατικό έλεγχο σε όφελος του λαού. Για κατάργηση των νόμων Χατζηδάκη και Γεωργιάδη. Για απεμπλοκή της χώρας από τα πολεμικά μέτωπα της εποχής, κλείσιμο των βάσεων και έξοδο από το ΝΑΤΟ».
Να λοιπόν γιατί η απεργία στις 17/4 πρέπει να πετύχει και να γίνει πανεργατική με συμμετοχή και του δημοσίου από τα κάτω με σωματεία και ομοσπονδίες: Για να γίνει ένα αποφασιστικό βήμα στον συντονισμό και την ενοποίηση των αγωνιζόμενων τάσεων και δυνάμεων του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος. Για να υπάρξει απεργιακή συνέχεια την 1η Μάη. Για να ανακοπεί και να ανατραπεί η αντιδραστική επέλαση της κυβερνητικής πολιτικής και να βγουν ξανά στο προσκήνιο τα εργατικά δικαιώματα.
