Σε ηλικία 86 ετών έφυγε από τη ζωή ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες των τελευταίων 60 ετών, ο Δήμος Μούτσης. Το ταλέντο του διέκρινε από νωρίς ο Μάνος Χατζηδάκις αναθέτοντάς του την ενορχήστρωση έργων του. Συνεργάστηκε με σπουδαίους στιχουργούς όπως ο Νίκος Γκάτσος, ο Μάνος Ελευθερίου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Γιάννης Λογοθέτης, ο Πυθαγόρας και ο Κώστας Τριπολίτης ενώ παράλληλα έγραψε και ερμήνευσε και δικούς τους στίχους.
Είχε μελοποιήσει ποιήματα των Κ.Π. Καβάφη, Κώστα Καρυωτάκη, Γιώργου Σεφέρη και Γιάννη Ρίτσου. Μέσα από τα τραγούδια του αναδείχτηκαν τραγουδιστές όπως ο Μανώλης Μητσιάς, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και άλλοι.
Στις αρχές του 1972 σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και ερμηνευτές τους Δημήτρη Μητροπάνο και Πετρή Σαλπέα, κυκλοφόρησε το άλμπουμ «’Αγιος Φεβρουάριος», ένα έργο-σταθμός στην ελληνική δισκογραφία. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Δήμο Μούτση, με εξαίρεση τα πρώτα του λαϊκά τραγούδια, όλες οι δουλειές του αναγνωρίστηκαν με μεγάλη καθυστέρηση.
Πολλά από τα κοινωνικά επίκαιρα και καταγγελτικά τραγούδια του λογοκρίθηκαν από τη χούντα ωστόσο σφράγισαν την Ελλάδα της μεταπολίτευσης και τραγουδήθηκαν από εκατοντάδες χιλιάδες νέες και νέους σε φεστιβάλ αριστερών νεολαιών και συναυλίες. Το 1976 κυκλοφόρησε τη βαθιά πολιτικοποιημένη «Εργατική Συμφωνία» ένα θεατρικό δίσκο με τραγούδια που έγραψε για τη θεατρική παράσταση «Απεργία» του Γιώργου Σκούρτη πάνω σε στίχους του συγγραφέα.
Ήταν υποψήφιος με το ΜέΡΑ25 στις εκλογές του 2019. Η κομματική του ιδιότητα ανεστάλη το 2021 μετά την επώνυμη καταγγελία τραγουδίστριας για σεξουαλική επίθεση που δέχτηκε από τον μουσικοσυνθέτη όταν αυτή ήταν 15 ετών.
Βιογραφικό:
Ο Δήμος Μούτσης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1938 και άρχισε να σπουδάζει στο Ωδείο Αθηνών από την ηλικία των 7 ετών. Σε ηλικία 20 – 21 ετών τελείωσε τις μουσικές του σπουδές κερδίζοντας και το πρώτο βραβείο ως σολίστ στο βιολί. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’60 γνώρισε τον Νίκο Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι. Το 1967 ο Νίκος Γκάτσος άρχισε να του δίνει στίχους του και έτσι έγραψε τα πρώτα του τραγούδια, με πρώτο το «Βρέχει ο Θεός», σε ερμηνεία Σταμάτη Κόκοτα.
Η συνεργασία Γκάτσου και Μούτση συνεχίστηκε με τραγούδια όπως «Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα», «Πειραιώτισσα» με τον ίδιο ερμηνευτή, «Σ΄ έβλεπα στα μάτια» με την Βίκυ Μοσχολιού, και το 1969 με το «Αύριο πάλι», που ερμήνευσε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και το «Με ένα παράπονο», με τον Μπιθικώτση και τον πρωτοεμφανιζόμενο Μανώλη Μητσιά. Το 1970 ο Μάνος Χατζιδάκις ανέθεσε στον Μούτση τη φροντίδα της ενορχήστρωσης και της μουσικής διεύθυνσης των τραγουδιών του στον δίσκο «Επιστροφή», όλα σε στίχους Νίκου Γκάτσου και ερμηνευτές τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την πρωτοεμφανιζόμενη τότε Δήμητρα Γαλάνη. Στον δίσκο αυτό συμπεριλήφθηκαν τα τραγούδια του Χατζιδάκι «Μίλησε μου», «Φιλντισένιο καραβάκι», «Η πίκρα σήμερα». Την ίδια εποχή ο συνθέτης συνεχίζει να γράφει επιτυχίες όπως το «Αυτά τα χέρια» (στίχοι Λευτέρη Παπαδόπουλου) και το «Στην Ελευσίνα μια φορά» (στίχοι Βασίλη Ανδρεόπουλου), που ερμήνευσε ο Μ. Μητσιάς.
Ύστερα από μία σειρά μεγάλων λαϊκών τραγουδιών, ερμηνευμένων από παλαιούς και νέους τραγουδιστές, όπως ο Μητσιάς και η Γαλάνη, αλλά και τα άλμπουμ «Κάποιο Καλοκαίρι» και «Ένα Χαμόγελο», ηχογραφεί τέλη του 1971 το «Άγιος Φεβρουάριος». Ο δίσκος, που κυκλοφόρησε αρχές του 1972, σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και ερμηνευτές τους Δημήτρη Μητροπάνο και Πετρή Σαλπέα, σφραγίζει όλη την πρώτη αυτή περίοδο, ανοίγοντας νέους δρόμους στην ελληνική δισκογραφία. Σε αυτόν, εκτός από το ομώνυμο «’Αγιος Φεβρουάριος», θα ακουστούν κι άλλα τραγούδια που άφησαν εποχή, όπως τα «Κι αν φταίει κανείς», «Το σπίτι στην ανηφοριά», «Η σούστα πήγαινε μπροστά», «’Αλλος για Χίο τράβηξε».
Το 1972 βγάζει τον «Συνοικισμό Α», σε στίχους Γιάννη Λογοθέτη, Γκάτσου, Ελευθερίου και Βαρβάρας Τσιμπούλη και ερμηνευτές τους Αντώνη Καλογιάννη και Βίκυ Μοσχολιού. Στον δίσκο αυτό θα ακουστούν μεγάλες επιτυχίες, όπως τα «’Ασπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε», «Έτσι ειν’ η ζωή» με την Μοσχολιού, «Στο παράθυρο αγναντεύοντας» με τον Καλογιάννη κ.ά. Το 1973 κυκλοφορούν οι «Στροφές», άλλη μια λαϊκή και συνάμα πολύ μελωδική δισκογραφική δουλειά του Δήμου Μούτση, με ερμηνεύτρια την Βίκυ Μοσχολιού, σε στίχους Πυθαγόρα, Λογοθέτη, Ελευθερίου και Γκάτσου. Μεταξύ των τραγουδιών που θα ξεχωρίσουν είναι και το ατμοσφαιρικό «Στους μπαξέδες», που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Μάρκου Βαμβακάρη.
Το 1974 κυκλοφορούν οι «Μαρτυρίες», που περιλάμβαναν τα τραγούδια του Μούτση τα οποία είχε κόψει η λογοκρισία της χούντας, σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, Γιάννη Λογοθέτη, Γιώργου Χρονά, Βαρβάρας Τσιμπούλη και του ίδιου του συνθέτη και ερμηνευτές τους Μανώλη Μητσιά, Βασιλική Λαβίνα, σε μια από τις πρώτες δισκογραφικές της συμμετοχές, και Χρήστο Λεττονό. Το 1975 κυκλοφορεί η «Τετραλογία», ένας πρωτοποριακός κύκλος μελοποιημένης ποίησης βασισμένος σε ποιήματα των Κ.Π. Καβάφη, Κώστα Καρυωτάκη, Γιώργου Σεφέρη και Γιάννη Ρίτσου, και με ερμηνευτές τον Μανώλη Μητσιά, τον Χρήστο Λεττονό και με την πρωτοεμφανιζόμενη τότε τραγουδίστρια ‘Αλκηστη Πρωτοψάλτη. Ακολούθησε το 1976 η «Εργατική συμφωνία», μουσική από το θεατρικό έργο του Γιώργου Σκούρτη «Απεργία», ενώ το 1979 κυκλοφορεί το «Δρομολόγιο», σε στίχους Νίκου Γκάτσου και ερμηνεία Μανώλη Μητσιά.
Το 1981 κυκλοφόρησε το «Φράγμα» σε στίχους Κώστα Τριπολίτη, με τραγούδια όπως «Δε λες κουβέντα», «Delenda est (Ερηνούλα μου)», «Γράμμα από τη λεγεώνα των ξένων», «Νταλίκα» κ.λπ. Τα λαϊκά τραγούδια του δίσκου τραγουδήθηκαν από τη μεγάλη ρεμπέτισσα Σωτηρία Μπέλου, με τον Δήμο Μούτση να τραγουδάει μόνο το ρεφρέν από το πασίγνωστο «Δε λες κουβέντα». Οι ηλεκτρικές μπαλάντες τραγουδήθηκαν από τον συνθέτη. Στην ίδια δουλειά, ο Δήμος Μούτσης τραγούδησε μαζί με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη και την ‘Αλκηστη Πρωτοψάλτη το «Κουβεντούλες με τον Φρόιντ».
Το 1983 με το «Ενέχυρο» εγκαινιάζει την μοναχική πορεία. Το 1987 ακολουθεί το «Να!» που περιέχει και τα πολύ γνωστά του τραγούδια «Το όνειρο» και το «Μια φυσαρμόνικα που κλαίει» και το 1990 ο «Ταξιδιώτης του παντός» με την Νανά Μούσχουρη, ο οποίος ήταν και ο τελευταίος δίσκος που έγραψε για άλλον τραγουδιστή. Το 1994 επέστρεψε με το «Για Πούλημα Λοιπόν!» πάλι με στίχους και ερμηνεία δική του.
