Το φεμινιστικό κίνημα «παρών» σε κοινούς αγώνες

Η φετινή 8^η Μάρτη αποτέλεσε για ακόμη μια χρονιά σημείο συνάντησης του πολύμορφου φεμινιστικού κινήματος. Μάλιστα, συλλογικότητες του χώρου «αγκάλιασαν» –διατηρώντας φυσικά την αυτοτέλειά τους– τόσο τον πανεκπαιδευτικό αγώνα όσο και αυτόν ενάντια στην ιμπεριαλιστική σφαγή στη Γάζα.

Πιο συγκεκριμένα, με δύο μαζικές συγκεντρώσεις, στις 12.30 το μεσημέρι και στις 6.30 μ.μ., δόθηκε και φέτος το μήνυμα πως οι θηλυκότητες και τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα μάχονται δυναμικά για τα δικαιώματά τους, ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης, καταπίεσης, βίας και ανισότητας που αναπαράγει το καπιταλιστικό σύστημα και η πατριαρχία.

Η 8^η Μάρτη τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να αποτάξει από πάνω της τον αστικό τίτλο «η γιορτή της γυναίκας» και αντ’ αυτού έχει μετατραπεί σε ημέρα μαχητικής υπεράσπισης των δικαιωμάτων των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, αλλά και διεκδίκησης μια πραγματικής ισότητας στους χώρους της δουλειάς και στην κοινωνία για όλους/ες/α. Οι διαδηλώσεις και της φετινής χρονιάς δεν ήταν εθιμοτυπικές… Παρά τις πολλές και μεγάλες κατακτήσεις του φεμινιστικού και εργατικού κινήματος, από τις γυναίκες στη Νέα Υόρκη στον κλάδο της υφαντουργίας που ζητούσαν ίσες αμοιβές και καλύτερες συνθήκες εργασίας μέχρι και τις σύγχρονες κατακτήσεις των πιο σύγχρονων κινημάτων, ο τελικός στόχος δεν έχει ακόμα εκπληρωθεί.

Ακόμα και σήμερα οι αμοιβές των γυναικών σε παγκόσμια κλίμακα είναι χαμηλότερες από αυτές των ανδρών, ενώ το ποσοστό ανεργίας που συναντάται στις γυναίκες είναι διπλάσιο από το αντίστοιχο των ανδρών. Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει, ακόμα και σήμερα, ο απαρχαιωμένος άγραφος κανόνας πως η γυναίκα είναι υπεύθυνη για το «σπίτι», ωθώντας την με αυτό τον τρόπο έμμεσα εκτός εργασίας και στερώντας της την οικονομική ανεξαρτησία. Ο καπιταλισμός, χέρι-χέρι με την πατριαρχία, συνεχίζουν να δη-
μιουργούν ένα ασφυκτικό περιβάλλον για τις θηλυκότητες και τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, ένα περιβάλλον χωρίς δικαιώματα, καθώς δεν είναι λίγες φορές που πετιούνται εκτός αγοράς εργασίας λόγω ρατσισμού που βιώνουν για το φύλο, τη σεξουαλικότητα τους κ.ο.κ. Η βία κατά των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων φαίνεται και στις (αυξανόμενες) περιπτώσεις γυναικοκτονίας.

Οι παραπάνω κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, γεννάνε την αναγκαιότητα τα αιτήματα του φεμινιστικού κινήματος να αγκαλιαστούν απ’ όλα τα αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια, ώστε να ξεπεραστεί προς μια θετική κατεύθυνση η αυτοτέλεια των κινημάτων και από κοινού να παλέψουν για την κατάργηση κάθε είδους εκμετάλλευσης. Ειδικά εφέτος, ο στόχος αυτός σε ένα βαθμό επετεύχθη.

Φέτος, η 8^η Μάρτη έτυχε να συμπέσει με τη μέρα ψήφισης του νομοσχεδίου-ταφόπλακα για τη δημόσια παιδεία. Συλλογικότητες του φεμινιστικού χώρου στάθηκαν στο πλευρό φοιτητών και εργαζομένων που διαδήλωναν κατά του νομοσχεδίου και βροντοφώναξαν από κοινού συνθήματα κατά των ιδιωτικοποιήσεων των δημοσίων αγαθών! Ακόμα, δεν έλειψε η σύνθεση του φεμινιστικού με το αντιπολεμικό/αντιρατσιστικό κίνημα, καθώς η φεμινιστική πορεία πλαισιώθηκε από Παλαιστίνιες και άλλων εθνικοτήτων μετανάστριες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα. Συνδετικό κρίκο των παραπάνω αποτέλεσε η ανάγκη για μια ζωή ελεύθερη από τα δεσμά του κέρδους, από την ασταμάτητη προσπάθεια του κεφαλαίου να κερδοφορήσει στις πλάτες μας, στερώντας μας μια ζωή με αξιοπρέπεια, μια ζωή χωρίς τον μόνιμο φόβο της επιβίωσης.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (9.3.24)