Τις ζωές των τσιγγάνων μετράνε ένα εικοσάρικο καύσιμα
Εκείνη τη μέρα ακόμη κι ο θάνατος ένιωσε άσχημαΔεν αλλάζεις κανάλι, το κανάλι αλλάζει εσένα
Σ’ απευθείας μετάδοση γενοκτονίες σε BBC και Antenna
Ζήτησες κι άλλη ασφάλεια, το καθεστώς σου τη δίνει
Κάμερες μες το σαλόνι σου κι ανάμνηση η Παλαιστίνη
Η Καταραμένη Γη (Terra Dannata) είναι το τρίτο προσωπικό άλμπουμ του Τζαμάλ, τέσσερα χρόνια μετά την Κούπα του Ιούδα και σχεδόν μια δεκαετία μετά τη Φαβέλα. Ο ωμός ρεαλισμός, ο κοφτερός λόγος, με την ευθύτητα και τη λαϊκότητα που διακρίνει τον Τζαμάλ, είναι ευτυχώς πάλι εδώ για να περιγράψει τη ζωή των «καταραμένων» με μεγάλη γλαφυρότητα, αλλά χωρίς τις συνήθεις προσπάθειες στιχουργικού εντυπωσιασμού της συγκεκριμένης σκηνής. Τα σκληρά μεροκάματα, οι δουλειές του ποδαριού, οι παράνομες δουλειές για την επιβίωση, η επιμονή στο όνειρο παρά την γκρίζα προοπτική, η πίστη στη φιλία και στην αγάπη, η αγάπη της απλότητας και η επιμονή στα ιδανικά των αγωνιστών της καθημερινότητας μπλέκονται με αναφορές σε αγώνες και εξεγερτικά γεγονότα του παρελθόντος και της σύγχρονης εποχής. Η έκρηξη κατά της αστυνομοκρατίας στην περίοδο της καραντίνας στη Νέα Σμύρνη, η Παλαιστίνη, τα Τέμπη, ο ματωμένος εργατικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ’36 αποτελούν μερικές μόνο από τις πολιτικές αναφορές του άλμπουμ, ενώ ένα από τα εννιά κομμάτια είναι ένα απόσπασμα από την απολογία του Δ. Κουφοντίνα, με αναφορές στην κοινωνική αδικία και τα εγκλήματα της αστικής τάξης. Μουσικά, το άλμπουμ κινείται κυρίως σε πιο ατμοσφαιρικούς ρυθμούς, χωρίς να λείπουν τα ξεσπάσματα κι οι ρυθμικές εναλλαγές, με τον Ortiz και τους Sandal, mi368 να κάνουν πολύ καλή δουλειά. Το άλμπουμ είναι δεμένο και μάλλον το πιο ώριμο του Τζαμάλ από κάθε άποψη. Το Terra Dannata είναι σκληρό, βαθύ, τίμιο και ταυτόχρονα ευαίσθητο και αισιόδοξο, όπως αποτυπώνεται στο τελευταίο τετράστιχο του άλμπουμ. Ακούστε το.
