Απόλλων Λιακόπουλος*
Έπειτα από μια απόλυση το περσινό καλοκαίρι, την αντίδραση των εργαζομένων, την απειλή λοκ-άουτ, την παρασυνέλευση που συγκάλεσε ο εκδότης του Documento, Κώστας Βαξεβάνης, διαχωρίζοντας τους «καλούς» και τους «κακούς» και πάνω από δέκα παραιτήσεις που ακολούθησαν, την περασμένη βδομάδα έγιναν ακόμη τρεις απολύσεις, ύστερα από άλλη μία που είχε προηγηθεί την τελευταία εβδομάδα του έτους. Η όψιμη δικαιολόγηση ήταν ότι αποσκοπούσαν στη διασφάλιση της βιωσιμότητας του Μέσου, καθώς η εταιρεία που το εκδίδει έχει δεχτεί υψηλό πρόστιμο.
Δεν πιστεύω ότι έχει καταγραφεί ποτέ εργοδότης που απολύει εργαζόμενους που συνδικαλίζονται ο οποίος να επικαλείται ανοιχτά ότι το κάνει για λόγους εκδικητικούς, όσο φιλεργοδοτικό κι αν είναι το νομικό πλαίσιο που έχουν συνδιαμορφώσει όλες οι κυβερνήσεις. Σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση, η διελκυστίνδα που διαμορφώνεται θέλει την εργοδοτική πλευρά να επιχειρεί να θολώσει τα νερά μέσω βολικών τσουβαλιασμάτων, απόκρυψης κρίσιμων λεπτομερειών και μετατόπισης της ατζέντας. Έτσι, εν προκειμένω επιχειρείται να βγουν από το κάδρο οι προσλήψεις που έχουν πραγματοποιηθεί στο ίδιο κρίσιμο διάστημα, ποτέ δεν εξηγείται με ποια κριτήρια επιλέχθηκε η κάθε απόλυση, ενώ η στήριξη που οι εργαζόμενοι παρέχουν για χρόνια, πρωτίστως με την εργασία τους και ενίοτε με ανακοινώσεις που καταγγέλλουν τη διακριτική μεταχείριση που υφίσταται το Μέσο όπου εργάζονται, γράφεται για πολλοστή φορά στο χιόνι.
Και πώς λειτουργεί η ΕΣΗΕΑ μπροστά στην τελευταία σειρά απολύσεων, που σωρεύεται στο πλούσιο ιστορικό αντεργατικών πρακτικών της εργοδοσίας; Κατήγγειλε την πρώτη ως άδικη και κλιμάκιό της παρέστη στη συνέλευση των εργαζομένων – εκεί εξαντλούνται τα «καλά», που δυστυχώς πολλοί τα θεωρούν συνδικαλιστική δράση. Όμως είναι άλλο θέμα η παρουσία και άλλο το περιεχόμενό της. Κατά κανόνα δρουν κατευναστικά, προωθώντας ένα προσωποκεντρικό μοντέλο ανάθεσης στην πρόεδρο, αμβλύνοντας τις μείζονες αντιθέσεις, οξύνοντας μικροδιαφωνίες και κατευθύνοντας τις εξελίξεις μακριά από δύσβατους δρόμους – παγιώνοντας εντέλει την καθεστηκυία τάξη στην εργασιακή ζούγκλα των ΜΜΕ που τροφοδοτείται από την έλλειψη κλαδικών συμβάσεων εδώ και 15 χρόνια.
Αν έχει κάποιο νόημα η συμμετοχή σε ένα σωματείο-Ιανό, στις τάξεις του οποίου ανήκουν εργαζόμενοι μαζί με εργοδότες, αυτό έγκειται – εκτός από την επιδίωξη για διαγραφή των τελευταίων – στην υπογραφή συλλογικών συμβάσεων και την υπεράσπιση των συναδέλφων που διεκδικούν τα εργασιακά δικαιώματα, στον κλάδο και παντού. Αυτό οφείλει να είναι το καθήκον μιας ταξικής φωνής, όπως της Πρωτοβουλίας για την Ανατροπή στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ.
